Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Werk (betaald of onbetaald), opvoeding, mantelzorg, jong moeten blijven......... Overgang of niet, er blijft van vrouwen veel verwacht worden.. Beeldvorming en een steeds sneller worden maatschappij zetten vrouw-eigenheid onder druk zet.
Florence58
Berichten van Florence58
Onderwerpen van Florence58
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Florence58 » ma 05 nov 2012 17:10

Hallo dames

Ik woon sinds 2 jaar alleen. Mijn zoon is op kamers en studeert.
Ik probeer mijn eigen leven op de rit te krijgen, maar ik wordt aan alle kanten tegen gewerkt.
Probeer werk te vinden, maar dit wordt bemoeilijkt door een aantal zaken, die in het verleden mis zijn gegaan. Nou probeer ik geld te krijgen voor een certificaat, zodat ik in versnelde tempo alsnog mijn diploma kan halen.
Heb een oproepcontract kunnen krijgen als huishoudelijke hulp. Al mijn zuurverdiende geld heb ik moeten inleveren, omdat ik een uitkering heb.
Ik moest in 3 uur tijd zoveel schoonmaken, wat ik normaal gesproken thuis in 5 uur doe. Kon dus na mijn werk direct mijn bed inkruipen zo moe was ik. De tuin blijft weer liggen en de buren lopen weer te zeuren.
Heb geen geld voor nieuwe kleren en het lukt me elke maand nog net om rond te komen.
Totaal geen reserve meer. Wordt er zo moedeloos van.

Ben 3 jaar geleden verhuisd en ik kan nog niet mijn woning zo inrichten, zoals ik het zou willen. Als gevolg van privé-omstandigheden zijn alle vrienden om me heen weg gevallen.
Ik vind het soms zo moeilijk om de dag door te komen. Geloof bijna niet meer in mijn toekomst.
Kom ik 's morgens uit mijn bed, dan voel ik me eerst fit en dan na een paar uur klap ik ineens weg en ben hondsmoe.

Zijn dit overgangsverschijnselen? Ik herken mezelf niet meer.
Heb altijd zo positief in het leven gestaan en het lijkt wel of ik dat helemaal niet meer in me heb. Ben verschrikkelijk onzeker en twijfel aan alles.

Ik heb mijn kind op de eerste plaats moeten zetten en ik kon naast zijn opvoeding niet werken, omdat ik de enigste stabiele factor in zijn leven was. Wel heb ik erg veel vrijwilligerswerk gedaan, als mijn zoon op school was. Mijn zoon is er heel sterk uitgekomen en het gaat geweldig met hem. Hij studeert aan de universiteit en heeft een vriendin, die weleens zijn toekomstige vrouw zou kunnen worden en toch kan ik niet blij voor hem zijn.
Ik voel me zo te kort schieten naar hem.

Waarom kan ik niet trots zijn op de keuzes die ik gemaakt heb in mijn leven? Ik woon in een gereformeerd dorp, waar ze je erop aankijken, dat je van een uitkering moet rondkomen. Alsof ik hierom gevraagd heb. Ik moest wel, anders had mijn zoon in de goot gelegen en was hij ontspoord.

Als het wel de overgang is, kan ik dan beter medicijnen gaan slikken? Of zijn het mijn leefomstandigheden? Ik functioneer gewoon niet.

Antje



SylviaB
Berichten van SylviaB
Onderwerpen van SylviaB
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door SylviaB » ma 05 nov 2012 21:53

Hallo Antje,

ik denk dat het meer met je privé omstandigheden te maken heeft, en dat geeft ook wel veel stress en spanningen. Je zoon de deur uit, en dat het moeilijk is werk te vinden, ik ben nu kostwinner omdat mijn man vorig jaar is overleden, ik moest verplicht werk gaan zoeken, en dan op deze leeftijd, ja dat valt niet mee.

Nou had ik gehoord dat ze in de zorg wel mensen konden gebruiken, om bij oudere mensen huizen schoon te maken, nou als ik dan thuis kom ben ik lichamelijk zo erg moe en ook in me hoofd, en dan moet ik nog eten maken. Het is best zwaar huishoudelijk werk, maar je heb ook je eigen huishouden nog, dus ik kan je goed begrijpen. En dan heb jij ook nog de overgang er bij net als ik,j a het valt niet mee.

Ik heb ook veel moeite met het alleen zijn. Ik hoop dat je hier wat aan heb.
Ik wens je veel sterkte.

groetjes, Sylvia

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Anette » di 06 nov 2012 15:36

Hallo Antje,

Wat een onmacht in je verhaal.

Het begint met de overgang. Die vraagt van binnenuit om stappen terug te doen, om aandacht en om jezelf beraden of je nog wel kunt voldoen aan verwachtingspatronen.
We blijven niet eeuwig passen in het standaard plaatje van de energieke 30er/40er waar alles op afgestemd is in onze samenleving.

Als de overgang komt gaan we dat voelen. Onze draagkracht wordt minder, het tempo gaat omlaag en dan moeten we nog een hoop lichamelijke en geestelijke verandering opvangen ook nog.
Elke cel in ons lichaam moet leren omgaan met een voortdurend schommelende en uiteindelijk blijvend verlaagde hoeveelheid van onze hormonen.
De overgang heeft veel van onze krachten nodig om dat proces te kunnen volbrengen.

We schamen ons zo dat we ja knikken wanneer termen als 'tekortschieten' of "niet functioneren" voorbij komen. Het schuldgevoel dat ons daardoor wordt bezorgd is immens.
Niet zelden leidt het vervolgens ook nog eens tot scheidingen, verlies van werk en kennissenkring.

Het idee, de hoop dat we ooit na een hardwerkend en zorgend leven, waarin we zoveel verantwoordelijkheden droegen en zo bewust klaarstonden daar waar we nodig waren, uiteindelijk trots op onszelf zouden mogen zijn, wordt ons afgenomen.
In plaats daarvan voelen we een trap na en ons opgezadeld met stempels als "tekortschieten" of "niet functioneren"

Geen ruimte, geen tijd, geen erkenning krijgen voor je overgang.
Antje, veel facetten in jouw verhaal maakte ik mee. Alleen komen staan was zwaar. Nog veel zwaarder was dat kind dat het tot ver in zijn adolescentie nodig had dat ik er voor hem was. Die vorige week nog tegen me zei, hij is nu 26 en het gaat nu pas eindelijk wat beter hem: "Mam zonder wat jij voor me gedaan hebt had het fout met me gegaan. Je was de enige die in me bleef geloven en waarop ik kon vertrouwen"
Ik heb maar niet tegen hem gezegd hoe vaak ik bang was dat hij het toch niet zou redden. Die angst is nog niet weg, daarvoor is het nog tekort, maar die mag nu langzaam gaan afnemen hoop ik.

Antje, alles kwijtraken omdat de overgang mij uitschakelde. Werk, huis, partner, bekenden, buren, noem het maar op. Je kent het.
De emotionele druk van een kind met (niet erkende) gebruiksaanwijzing, het mantelzorgen wat inmiddels een 'plicht' was geworden voor familie, bleef over.
Al meer dan genoeg zou je zeggen, zo niet veel te veel in een overgang die toch al zo heftig was.

Maar......... daar denkt de maatschappij anders over.
Ook de 50+ er, overgang of niet, moet rendabel en beschikbaar zijn. Steeds meer middelen lijken geoorloofd de vrouw met haar overgang te dwingen daaraan te voldoen.

Van medewerking en ruimte voor je overgang in onze maatschappij, zodat je er redelijk ongeschonden zou kunnen uitkomen is geen sprake.
Nee je wordt tegengewerkt, je moet dit, je moet dat, je moet zus en je moet zo.
Voltijds beschikbaar en rendabel zijn voor de economie en voor je relatie.

En we zijn niet de enige Antje. Zo gaat de onze samenleving om met vrouwen in de belangrijkste en meest kwetsbare fase van hun leven.
Waar vrouwen het leven droegen, doorgaven en groot brachten hebben zij in de overgang het nakijken.
Overkwam mannen een soortgelijke periode van enorme hormoonverandering in het leven dan was er alle aandacht en ruimte aan gegeven.
Toen vrouwen enkele decennia geleden stilaan om aandacht gingen vragen voor hun overgang, was het niet de overgang van de vrouw die in de actualiteit kwam, maar de midlifecrisis van de man, zij kregen hun sabbatjaar.
Vrouwen daarentegen kregen pillen om door te gaan. Hormoontherapie, de eeuwige jeugd.

Onlangs nog een tv-programma over mannen waarbij het heel soms voorkomt dat hun hormonen sneller dalen dan normaal is voor een man. Hun hormonale klachten werden voluit erkend: Zij konden echt zo niet werken !

Ik houd me al meer dan tien jaar bezig met de overgang, heb ontzettend veel vrouwen gesproken en ook hier op dit forum alles gevolgd.
Ik heb nog nooit meegemaakt dat een vrouw openlijk toestemming en ruimte kreeg voor haar overgang.
Van jongs af aan manipuleren we vrouwen/meisjes met hormonen. Zo hebben ze minder vrouweigen klachten, kunnen ze werken, en zijn ze ook voor seks veel meer dagen van de maand beschikbaar.
Uiteindelijk de overgang bereikt hebbend en niet meer vruchtbaar moeten ze die overgang maar zien te onderdrukken. Opnieuw hormonen of ad om het proces tegen te houden.

We moeten maar zien hoe we als vrouwen deze crisis in ons leven doorkomen. Wij krijgen niet een paar jaar de tijd.
Veel vaker hoor en lees ik dat vrouwen naar psychiaters worden gestuurd of zichzelf maar moeten troosten met het spirituele. Want we weten inmiddels wel dat medicijnen niet voorkomen dat je toch een keer door het overgangsproces heen zullen gaan.

Antje, ik weet dat dit niet al je vragen zal beantwoorden, maar ik vind dat onderkennen van de overgang van de vrouw zo belangrijk, en jouw schrijnende verhaal zo sprekend voor hoe we als samenleving vrouwen in de kou laten staan, dat ik wel moest reageren.

Nog veel vrouwen zullen ons volgen, en moeten strijden voor ze de ruimte en voorwaarden krijgen die nodig zijn.

Ik ben trots op je. Onze verhalen, met soortgelijke van anderen, zullen toch ooit een keer moeten leiden tot meer waardering en meer gelijkwaardigheid van vrouwen............. (zou je zeggen..?!)

Nogmaals Antje: Wees trots op jezelf en op je beslissingen. Op al je energie en zorg die je beschikbaar stelde.
Je droeg het leven, verzorgde het en bracht het groot. En daarnaast droeg je belangeloos je steentje bij aan de maatschappij.

Hoe eenzaam het soms ook voelt......
Laten we samen trost zijn op onszelf en op hen die zich in jouw en mijn verhaal ongetwijfeld zullen herkennen. Die ook in de kou bleven staan of in dezelfde onmacht werden geplaatst en wiens overgang in onze cultuur zo onnodig moeilijk wordt gemaakt.

Sterkte en kracht gewenst Antje.

Groet
Anette

Sylvia12
Berichten van Sylvia12
Onderwerpen van Sylvia12
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Sylvia12 » di 06 nov 2012 19:05

Beste Anette.

Mijn complimenten wat heb je dit mooi verwoord.........Bedankt.

Antje heel veel sterkte en kracht........herken een hoop in je verhaal

Groet Sylvia

Ellenoor
Berichten van Ellenoor
Onderwerpen van Ellenoor
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd NU: 53

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Ellenoor » di 06 nov 2012 19:36

Anette

Bedankt Anette.
Antje ik wens je ook heel veel kracht en sterkte.

Groeten Ellenoor

Florence58
Berichten van Florence58
Onderwerpen van Florence58
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Florence58 » di 06 nov 2012 22:17

Bedankt voor jullie openhartige en oprechte reacties.
Hier kan ik iets mee.
Bedankt voor jullie steun. :)

Antje

Gippy
Berichten van Gippy
Onderwerpen van Gippy
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 52

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Gippy » zo 11 nov 2012 02:59

Anette,

Heel mooi geschreven,...maar voel me hierdoor helemaal niks.
Heb geen leven doorgegeven, maar wel heel erg last van de overgang.
Heb veel last van menstruaties gehad en, daar niks voor terug gekregen.... en nu voel me moe, op, en niks waard. (geestelijk en door de overgang)

Heb niks nagelaten en nu ben ik alleen maar lastig, en daardoor probeer ik maar geld te verdienen doe ik toch nog iets goed.
Heb geen recht om het rustig aan te doen.
Dus hoe los ik de overgang op?

Gippy

Ellenoor
Berichten van Ellenoor
Onderwerpen van Ellenoor
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd NU: 53

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Ellenoor » zo 11 nov 2012 16:12

Hallo gippy

Dat is allemaal best moeilijk om eerlijk te beantwoorden.
Vragen die over de zin van je bestaan gaan.
Ik heb ze ook weleens. Het is de zoektocht.
Wil zeggen dat jij ook belangrijk bent al heb je geen leven doorgegeven.
Leven doorgeven kan ook op andere manieren.
Hoe je je overgang gaat oplossen.
Die keuze is aan jou..in actie komen..en erkennen zijn er al 3.

Gippy ik wens je sterkte en een vriendelijke groet
Ellenoor

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Anette » zo 11 nov 2012 17:24

Beste Gippy,

Ik kan me voorstellen dat et verdriet van geen kinderen hebben kunnen krijgen een groot verdriet is.
Nu de overgang je daar nog eens met de neus op drukt, kan het haast niet anders dan dat dat gevoel extra schrijnt.
Het moet zwaar geweest zijn en veel van je vergen om je met dat verdriet door het leven te worstelen.
Je innerlijk verlangen tot zorgen, tot doorgeven van je leven, dat je niet kon geven aan je eigen kinderen maar dat een andere weg moest vinden in je leven. Ons vrouweigen (zorg)verlangen om iets voor de ander te betekenen, dat we allemaal wel meer of minder hebben van nature, Ongetwijfeld kwam dat ook in jouw geval bij medemensen terecht, waarvoor je klaarstond met aandacht, belangstelling en zorg.

Zoals Ellenoor zegt: Leven doorgeven is een veel breder begrip dan een kwestie van een kind krijgen en opvoeden.

Kijk gerust met eerlijke ogen naar jezelf en wees trots op jezelf en op jouw beslissingen. Op alle energie en zorg die jij beschikbaar stelde. En op jouw steen die jij daarnaast ook nog dagelijks bijdroeg en bijdraagt aan de maatschappij.

Hoe eenzaam het soms ook voelt......
Wees trots op jezelf en op hen die zich in jouw verhaal ongetwijfeld zullen herkennen. En die, net als vrouwen die moeder werden, in dezelfde kou bleven staan of in dezelfde onmacht werden geplaatst en wiens overgang in onze cultuur net zo onnodig moeilijk wordt gemaakt.

Anette

Gippy
Berichten van Gippy
Onderwerpen van Gippy
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 52

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Gippy » ma 12 nov 2012 22:39

Anette en Ellenoor,

Dank jullie voor jullie bemoedigende woorden.

En ik hoop dat de overgang gauw met mindere klachten komt, maar ik ben nog maar 4 jaar bezig.
En de menopauze heb ik nog niet.

Dank jullie groetjes Gippy

Janet
Berichten van Janet
Onderwerpen van Janet
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd NU: 58

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Janet » ma 09 nov 2015 21:11

Anette,

Ik zie dat het een ouder topic is! Zo zie je dat je woorden tijdloos zijn!

Dank je opnieuw voor je treffende woorden en je grote hulp voor mij en andere vrouwen!!!

Groetjes Janet

Flora1
Berichten van Flora1
Onderwerpen van Flora1
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 52

Re: Na jarenlang mantelzorg is eenzaamheid mijn dank

Bericht door Flora1 » zo 11 mar 2018 19:13

SylviaB schreef:
ma 05 nov 2012 21:53
ik denk dat het meer met je privéomstandigheden te maken heeft, en dat geeft ook wel veel stress en spanningen.
Volgens mij heeft het ook op de eerste plaats met jouw privéomstandigheden te maken. Maar natuurlijk kunnen lichamelijke veranderingen de gevoelens en gedachtes nog versterken. Ik hoop dat je de sterkte vindt om jouw privéomstandigheden en jouw lichamelijke veranderingen aan te nemen!

Groetjes,
Nele

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht