Onbegrip vanuit werkgever.

Werk (betaald of onbetaald), opvoeding, mantelzorg, jong moeten blijven......... Overgang of niet, er blijft van vrouwen veel verwacht worden.
Beeldvorming en een steeds sneller wordende maatschappij zetten vrouw-eigenheid extra onder druk.
Dot70
Berichten van Dot70
Onderwerpen van Dot70
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Dot70 »

Hallo allemaal

Sinds medio juni zit ik thuis met burn-out klachten. Ik besef inmiddels dat dit met de overgang te maken heeft. Mijn menstruaties zijn er nog wel maar onregelmatiger. Daarbij heb ik al een aantal jaar andere overgangsklachten,zoals meer bloedverlies tijdens menstruatie (waardoor mijn ijzergehalte te laag is), opvliegers, warmteaanvallen, spierpijnen, slechter slapen. Enkele jaren geleden heb ik ook Burning mouth syndrome gehad.
Maar het ergste zijn de paniek en angstaanvallen. Overal tegenop zien. De dingen die ik vroeger gewoon deed vallen me nu zwaar of kan ik niet momenteel. Mijn draagkracht lijkt helemaal weg.
Dat geeft nu dus problemen met mijn werk. Mijn werkgever noemde zelfs het woord werkweigering omdat ik me weer ziek moest melden. Ik ben daar heel verdrietig om. Ik heb geprobeerd te re-integreren maar dit is dus voor nu mislukt.
Dinsdag belt de bedrijfsarts .....ik hoop dat hij het meer begrijpt....anders heb ik denk ik een probleem. Ik loop sinds kort ook bij een psycholoog. Maar ik weet nog niet wat hij kan betekenen voor mij. Dit alles geeft dus extra veel stress, terwijl ik nu juist rust en begrip nodig heb.
Ik ben niet van de hormonen....maar van ellende heb ik me door mijn huisarts laten doorverwijzen naar de menopauze polikliniek. Ik hoop dan maar dat hormonen mij gaan helpen om me beter te laten voelen. Want...ik moet nog een tijdje voor ik met pensioen kan. En mijn man werkt hard maar verdient helaas niet zoveel. Ik probeer jullie op de hoogte te houden.
Bedankt voor het lezen..

Dot70
Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Claire »

Hallo Dot,

Hieronder een eerder geplaatst bericht van mij over stress in de overgang en wat het doet met je lijf. Hopelijk geeft het je wat inzicht. Veel sterkte!

Groetjes,
Claire
Re: Hoe meer ik van stress en overgang begrijp, hoe beter ik ermee om kan gaan Claire » do 18 jun 2020 07:32

Hallo dames,

Het is zo dat de bijnieren in de overgang de hormoonbalans op zich gaan nemen.

Stress (negatief en/of positief) zorgt ervoor dat de bijnieren voorrang geven aan de aanmaak van stresshormonen. Stress gaat dus in dat geval ten koste van de hormoonbalans.

Overgang en stress zijn geen goede combinatie. Vandaar dat rust en je draaglast aanpassen in de overgang zo belangrijk zijn.

Een burn-out is een uitputting van de bijnieren en legt nog eens extra beslag op de hormoonbalans, omdat de bijnieren het nu niet meer kunnen bolwerken. Herstellen van deze bijnier-uitputting kan heel lang duren. Bovendien kan doorgaan op de oude voet in de overgang zelfs een burn-out in de hand werken.

Je lichaam raakt dus van slag door stress in de overgang. Rust, rust en rust gaat dan helpen; al kan het effect langer op zich laten wachten afhankelijk van hoe ver en hoe lang je over je grenzen bent blijven gaan.

Groetjes,
Claire
Diane50
Berichten van Diane50
Onderwerpen van Diane50
Menopauzejaar: 2015
Leeftijd: 59

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Diane50 »

Jeetje Dot

Wat wordt je toch in een spagaat gedrukt.
De overgang geeft al zoveel onzekerheid en je hebt al zoveel momenten dat je bang bent voor alles wat je van binnen voelt gebeuren, je weet al niet waar het naar toe gaat en dan wordt je ook nog onder druk gezet. Geen wonder dat je systeem in paniek schiet.

Werkweigering..............wat een schandelijke houding van die werkgever. Hij zegt nog net niet dat je maar aan de pillen móet.
Gaat hij/zij veranderen als jij hormonen gaat slikken? Hij zal zich bij prestatieverhoging inderdaad stil houden. De menopauzekliniek kan hem met een recept geruststellen.
Maar waar ben jij in die aanpak. Alles in jou lijkt in te druisen tegen die aanpak. Ik meen ook dat ik in een ander bericht van jou las, dat geen hormonale medicatie verdraagt. Dan je daar weer klachten van krijgen. Hoe gaat je werkgever daar dan weer op reageren
Maar vooral, voel jij je beter met die klachten dan met de klachten van nu?

Ik heb met je te doen, wat een onmogelijke positie. Terwijl je precies weet wat je wel nodig hebt, begrip, rust, tijd, geeft onze maatschappij daar niets van.

Zucht......... Was de overgang maar een mannending, dan waren begrip, rust en tijd daarvoor zeer waarschijnlijk al sinds jaar en dag in een CAO geregeld.

Diana
Dot70
Berichten van Dot70
Onderwerpen van Dot70
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Dot70 »

Diane en alle lotgenoten

Bedankt voor je berichtje. Ik kon niet eerder reageren want ik zat er helemaal doorheen...

Ja rust ...dat is eigenlijk het belangrijkste wat je nodig hebt in de overgang... Het pushen om me heen is het ergste...anders had ik alles misschien langer afgewacht...

De menopauze poli heeft pas 30 november tijd voor mij...En daar zal ik ook zeker heen gaan.
Intussen ben ik in overleg met de huisarts gestart met antidepressiva. Ik heb net 2 hele moeilijke weken achter de rug omdat ik moet wennen aan het middel.
Ik denk dat door de veranderingen in je hormoon huishouding er ook iets biochemisch veranderd in je hersenen waardoor je daar een disbalans krijgt in serotonine.

Intussen zie ik het als iemand die bv insuline nodig heeft omdat ze het zelf niet voldoende aanmaken. Ik kan nu nog niets zeggen over het effect. Daar is het nog te vroeg voor. Ik ben ook onder behandeling van een psycholoog. Verder wil ik nu vooral tijd en rust en probeer ik elke dag te wandelen.
Ik weet niet of het evenwicht zich in de hersenen ooit hersteld na de overgang, als de hormoonhuishouding in het lichaam ooit weer in balans is. Dan zal de antidepressiva iets tijdelijks zijn. Ik hoop dat het mij gaat helpen en ik hou jullie op de hoogte.

Dot
Babsi
Berichten van Babsi
Onderwerpen van Babsi
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd: 56

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Babsi »

Hoi Dot,

Ik las je berichtje en ben benieuwd hoe het met je gaat.

Je bent nu al een tijdje bezig met de antidepressiva. Ik ben benieuwd hoe je je erbij voelt, wat het voor je doet.
Hoop dat het je goed doet uiteraard!

Ik slik al zeker 10 jaar een AD in een hele lage dosering als pijnmedicatie en om te kunnen slapen. Afgelopen mei ben ik gaan ophogen i.v.m. een sterke toename van pijn. Daar ik me niet goed voel geestelijk ben ik ook benieuwd of de AD jou helpt nu in de overgang. De dosering die ik slik is nog steeds laag en zeker niet toereikend om een depressie te kunnen behandelen. Maar depressief als in somber voel ik me niet, maar heb wel last van stress en angst.
Ik heb nog zeker wel wat ophoogruimte, dat mag van de huisarts maar heb het nog niet gedaan.
Ik begrijp overigens helemaal dat je het bent gaan nemen. Of het iets tijdelijks is, zal de tijd uitwijzen maar er zijn heel veel mensen die het hun leven lang slikken en zich er goed bij voelen. Er is ook nog zoiets als kwaliteit van leven.
In 2008 ben ik ook gestart met n AD bij een heftige burn-out en het heeft mij toen heel erg goed gedaan. Na 16 maanden ben ik gestopt.
Maar ik weet nog wel hoe fijn ik me toen voelde, kwam eindelijk eens uit mijn hoofd en kon de dingen beter los laten :lol:
Als ik geen bijwerkingen had gehad, was ik waarschijnlijk niet gestopt.

Ik hoop van je te horen.
In elk geval wens ik je het allerbeste!

Groetjes Babsi
Dot70
Berichten van Dot70
Onderwerpen van Dot70
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Dot70 »

Hallo Babsi

Bedankt voor je reactie. Ik gebruik nu ongeveer 10 weken antidepressiva. Wel in een lage dosering. Tot nu toe lijkt het wel te werken. Ik pieker iets minder en voel me ook iets minder gejaagd. Wel is het zo dat ik niet meer kan huilen of uitbundig blij kan zijn. Maar blij was ik toch al een hele tijd niet meer. Van de week dacht ik even een paniekaanval te krijgen maar gelukkig zette dit niet door en bleef het eigenlijk alleen bij een hitte aanval. Daarna kon ik weer mijn gangetje gaan.
Ik voel me weer redelijk normaal als ik naar een winkel ga en kan weer wat huishouden doen. Wel ben ik nog heel moe en overgevoelig voor geluid. Maar dat zal ook door de burn-out komen. Dus ik doe alles rustig aan. Gelukkig kokhals ik niet meer en kan ik weer normaal eten. Gelukkig heb ik een goede bedrijfsarts die mij tot nu toe de tijd geeft. Ik ben alleen nog gaan koffie drinken op mn werk en ga dit Donderdag weer doen. Kleine stapjes dus en hopen dat alles stabiel blijft.
Pas 30 november kan ik naar de overgangspoli. Ik ben benieuwd wat daar uit komt. Mijn werkgever is tot nu toe gelukkig begripvoller.
Babsi bleef jij ook zo lang moe tijdens je burn-out?

Ik hou jullie op de hoogte.
Dot.
Babsi
Berichten van Babsi
Onderwerpen van Babsi
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd: 56

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Babsi »

Hoi Dot,

Zo te horen heb je er wel wat aan, gelukkig. Ik vraag me af of het niet meer kunnen huilen of uitbundig zijn van de AD komt daar je n lage dosis slikt.
Super fijn dat die paniekaanval niet doorzette!
Het lijkt alsof de dosering nog niet helemaal optimaal voor je is want je piekeren en gejaagdheid is iets minder. Ook zou je vermoeidheid nog wat beter kunnen.
Ik heb n burn-out gekregen van de stress van een diagnose die ik kreeg en n te zwaar revalidatieprogramma. Voor de revalidatie was ik al regelmatig uitgeput maar als ik maar hard genoeg zou werken (werd mij verteld) dan zou het stukken beter met me gaan. Was niet voor dovemansoren.
Ik kon niet veel meer, kon alleen maar liggen.
Nadat ik een paar maanden had uitgerust, voelde ik me nog steeds heel erg moe. Simpel ding als douchen ging ook amper, kon nog steeds niet het huis uit.
Dus toen ben ik AD gaan slikken. Binnen 3 dagen kwam ik al van de bank af. Sloeg dus erg goed aan. Heb daarna nog n keer opgehoogd en toen was het goed. Na n week of 7 AD slikken, kon ik de revalidatie in aangepaste vorm hervatten.
Van een burn-out kun je heel erg moe zijn, uitgeput, dat je amper 5 meter kunt lopen.
Dus dat je je zo moe voelt, vind ik niet raar maar met AD zou ik wel verwachten dat dit na 10 weken wat beter zou zijn dan hoe je vermoeidheid nu nog is.
Maar ms goed om met je arts te overleggen of jouw dosering goed is. Zoals ik het hoor, is er nog wel wat winst te behalen. Maar je moet eventueel ophogen zelf natuurlijk ook zien zitten.
Maar ik vind het knap dat je voor koffie naar je werk bent geweest en dat je het deze week weer gaat doen!
Fijn dat je n goede bedrijfsarts hebt en het begrip van je werkgever.
Ja, ben ook benieuwd wat er uit je bezoek ad overgangspoli komt.
Bij n burn-out moet je ook weer vertrouwen krijgen in je lijf en dat duurt altijd wel even.

Ik denk niet dat ik er zelf zonder de AD bovenop was gekomen, te ver heen zeg maar. Wel ruim 3 maanden zelf geprobeerd maar helaas.

Veel sterkte en knuffel van mij.
Groetjes Babsi
Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd: 46

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Lientje22 »

Beste Dames,

Ik lees met jullie mee.... burn out lees ik.. moe...
Niet op tijd rust nemen weten in de overgang te zijn geeft juist burn out toch??
Moe zijn door de wisselende hormonen. RUST RUST acceptatie zijn adviezen die ik hier soms lees.

Ik herken alles wat jullie schrijven... Wat ik leer hier op het forum is juist pas op de plaats.. De overgang er te laten zijn.
Ik raak in verwarring door jullie berichten.. Ik ben nog steeds heel vaak moe.. Al zeker 4 jaar , kan weinig.
Lees dat jullie AD slikken hiervoor. Maar wat ik me afvraag medicaliseren we dan de overgang? Zetten we en motor op onze rug die ons door laat gaan terwijl we eigenlijk niet kunnen omdat we in de overgang zitten.
Komen we van de AD af. Ik ken dames die rond de 70 zijn en er nog aanzitten. Geheugenverlies, dementie hebben van de AD . Al 30 jaar gebruiken ze dat. Dat vind ik heftig als ik dat hoor en zie, Nooit meer er af kunnen geraken.

Ik weet het even niet meer. Voel me alleen. Ik lees dat zoveel vrouwen voor AD kiezen omdat ze zoveel klachten hebben.
Die heb ik ook, te lezen in mij oudere berichten.. Maar mag mijn overgang er zijn? Van mezelf wel. Maar van mij omgeving niet.
Van middag een brief vol onbegrip van een familie lid omdat ik al 3 jaar ziek ben. En de verkeerde keuzes maak..
Au dat doet pijn zeg... Moet ik aan de AD om maar te kunnen blijven wat de maatschappij verwacht.?
Ik wil graag bij mezelf /innerlijk blijven.

Ja ik wil me zo graag beter voelen huil soms hoe ik me voel... Wat ik niet meer kan en nog zo graag wil Maar is AD de oplossing?
Wat wordt AD vaak voorgeschreven door oa huisartsen.

Ik hoop dat jullie mijn worsteling begrijpen. Ik oordeel niet over jullie AD gebruik. Absoluut niet. Maar ik voel me zo eenzaam. Omdat juist in mijn omgeving dames met klachten dit allemaal zijn gaan slikken ( Om de rollen/patronen) vol te kunnen blijven houden. Dat vertellen zij mij.

Hoor graag van jullie.
Mvg Lientje
Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Claire »

Hallo Lientje,

Het klopt zeker dat veel mensen in Nederland AD slikken. In 2017 ruim een miljoen Nederlanders.
Ik heb er geen waarde oordeel over. Soms kan het niet anders en is het goed dat de medicatie er is.

Wat je schrijft, Lientje, klopt. De menoPAUZE vraagt om een pas op de plaats. Doorgaan op de oude voet jaagt je lichaam over de rand. De bijnieren (die de hormoonbalans overnemen in de overgang) raken uitgeput door teveel stress (want nu de draaglast afneemt, brengt doorgaan op de oude voet veel stress) en ligt de burn out op de loer.

Hormoontherapie lijkt mij eigenlijk eerder een oplossing voor de overgang dan AD, maar ik ben geen dokter. Ik kan alleen maar zeggen dat ik nooit heb hoeven stoppen met medicatie, omdat ik het nooit genomen heb. Ik ben nu redelijk door de overgangsklachten (met hier en daar een dip) en kan gelukkig weer met energie de dingen doen.

Natuurlijk is het zo dat niet iedereen de luxe heeft om de tijd te nemen voor haar overgang i.v.m. noodzakelijke salaris inkomsten en dan zijn geboden oplossingen (wat dat dan ook is en of het werkt of niet laat ik even in het midden) erg welkom. Speelt zeker ook mee wat jij zegt dat de mentaliteit is: snel oplossen en door.

Dat je een brief hebt gekregen, vind ik echt heel erg voor je (ik vraag mij af wat de motivatie is van de schrijver :roll: ). Alsof je zelf kiest voor deze situatie. Je bent de overgang niet, die overkomt je. De vraag die je jezelf stelt hierover is heel relevant: "Maar mag mijn overgang er zijn?". Je antwoord nog veel relevanter: "Van mezelf wel. Maar van mij omgeving niet.". Volgens mij zie je het heel helder.

Groetjes,
Claire
Lientje22
Berichten van Lientje22
Onderwerpen van Lientje22
Menopauzejaar:
Leeftijd: 46

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Lientje22 »

Beste Claire,

Dank je wel voor je opbeurende en liefdevolle bericht. Dat steuntje had ik nu net nodig.

Om over die brief te antwoorden: in 1 woord onbegrip!!! Het meest raakt me dat het een nabij familielid is.
Ik heb gelukkig een man die me liefdevols steunt. En nog enkele vriendinnen/ familie leden die me steunen/helpen.
Bijv de kids meenemen uit school. Ze laten me elk geval niet vallen. En heb soms het idee dat ze mijn klachten ook niet helemaal begrijpen.
Maar goed daar kan ik wel mee omgaan. Ik begrijp soms zelf niet dat ik zo ziek van de hormonen ben.

Wat me het meest nog steeds raakt. Dat het gewoon door de maatschappij er niet mag zijn. Ook in mijn kennissenkring etc..
In het begin vd overgang/klachten heb ik duidelijk naar velen aangegeven waar ik last van heb. En dat ik nu voor mezelf kies om de klachten dragelijk te houden zoveel mogelijk. en voor mijn man en kinderen. Overdag ben ik het liefst alleen en in de middag en avond man en kinderen. Dan al drukte genoeg. En dan moet ik me ook regelmatig terugtrekken. Die ruimte is er en krijg ik. Gelukkig zeg.

Uitleggen wat ik mankeer doe ik niet meer nog een keer als er onbegrip is. Dat komt toch niet over. En maakt me onzeker, omdat ik dan met hun angsten onzekerheid krijg te maken . Die ze op mij projecteren.

Maar omstanders begrijpen het nog steeds niet. denken dat ik andere aandoeningen heb, geen contact wil etc.. Nu had ik onlangs met enkelen weer contact via de mail, gewoon hoe het hier thuis met ons gezin gaat en met diegene zelf etc... En dan toch weer die woorden... positief wat van je te horen, je doorbreekt een barrière tussen ons door wat te laten horen... Weer die waardeoordelen. Mijn haren staan dan figuurlijk stijl overeind.

Ik baal dan zo van die woorden... positief.!! of ik niet positief ben als ik rust en ruimte voor mezelf neem . Als ik een poosje geen contact heb.. Bah wat hangt de maatschappij vol aan al die woorden. Ik ben ook mens als ik me ziek naar voel. Dat hoort nu ook bij mijn leven. Dat mag van mij ook bestaan . Anders ben ik maar half mens als ik de rest van mezelf weg stop. Ik probeer trouw de blijven aan mijn innerlijk.

Even wat anders nog.. misschien ook voor andere dames. Ik heb onlangs een boek gelezen: Heden ik van Renate Dorrestein( ze is helaas overleden)
Maar zij beschrijft dat ze onverklaarbare klachten kreeg rond 37 jaar. Uit allerlei onderzoeken kwam niets. Ze geeft zichzelf dan de diagnose ME. Na 11 jaar is ze genezen/ klachtenvrij. En kan ze verder met haar leven. Ik ken en herken zoveel klachten van wat zij beschrijft in dat boek. Bijna alles. Ze moest ook vanwege de klachten heel veel rust nemen op bed. Ook dat heb ik. Zij beschrijft ook de worsteling met het onbegrip oa. Nu denk ik zou zij hier onbewust haar overgang beschrijven? Voor mezelf had en heb ik echt wel wat aan dit boek gehad.

Claire ik las in een ander bericht . Even een terugval bij jou. Valt dan wel even tegen. Maar duidelijker dan dat het hormonen zijn die je al die jaren parten speelden heb je toch nu niet? Ik hoop dat het inmiddels weer wat beter gaat. En wil je weer bedanken voor je steun en meeleven.

Lientje
Dot70
Berichten van Dot70
Onderwerpen van Dot70
Menopauzejaar:
Leeftijd: 50

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Dot70 »

Hallo lotgenoten

Ik las jou berichtje Lientje en ik begrijp je worsteling. Voordat ik aan de antidepressiva ging heb ik al heel veel dingen geprobeerd (zie mijn reactie in het topic ;helpen antidepressiva;).
Als ik geen verplichting tot werken zou hebben zou ik alles wellicht langer hebben afgewacht...Als je steun hebt uit je directe omgeving en je kunt je verplichtingen tot het minimale beperken dan scheelt dat denk ik al heel veel.
In mijn geval geeft de medicatie mij hopelijk de kans om tot rust te komen. Want alles is van slag door de stresshormonen. Als de paniek, angst en downgevoelens je in hun greep houden beland je in een vicieuze cirkel en kom je niet tot rust.
En nee, ik hoef me geen 20 jaar meer te voelen. En, nee, ik neem geen antidepressiva om maar door te kunnen blijven rennen.
Mijn leven is door de burn-out/overgang sowieso voor altijd veranderd en dat is niet erg, maar het moet wel enigszins dragelijk blijven. Vooral mentaal. Rust en regelmaat, het liefst (buiten mijn werk) geen verplichtingen. Lief zijn voor mijzelf. Elke dag proberen te wandelen. Als je besluit om medicatie te gaan gebruiken laat dit dan jouw eigen keuze zijn! Laat niemand je dwingen ! Maar hou de optie wel open om het te proberen als het echt niet meer gaat. En er is er maar 1 die dat beslist! En dat ben jezelf.
Medicatie kan echter een steuntje in de rug zijn. 30 november ga ik naar de overgangspoli...

Ik laat jullie nog weten of daar wat uit komt.
Dot
Ongje
Berichten van Ongje
Onderwerpen van Ongje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 43

Re: Onbegrip vanuit werkgever.

Bericht door Ongje »

Ha Lientje,

Ik haak even in op het ME verhaal!

Zo herkenbaar...op mijn 39ste (2 maamden later werd ik 40) ben gediagnostisseerd met cvs/me.

Nu denk ik bij mijzelf, nu eindelijk de overgang erkent is, is dat toen ook niet enorm aan het spelen geweest.

Want als ik zo op het forum lees komen er een hoop klachten overeen. Van gewricht, spierpijnen, extreme moeheid, wel willen maar niet kunnen, hitte aanvallen, nachtzweten, uberhaupt meer zweten, concentratie verlies, vergeetachtigheid en ga zo maar door...

Zelfs de internist die de diagnose heeft gesteld heeft nooit maar dan ook nooit naar mijn cyclus gevraagd. Ze denken er gewoonweg niet aan...zeker niet als er iemand van 40 voor hun neus staat.

Alles maar dan ook alles kost mij energie en die heb ik bar weinig. Nee, ik ben niet depri of heb een burn out. Dat is allemaal getest...ik wil wel. En vaak gaat het dan ineens weer een stuk beter en krijg ik de dingen wel gedaan totdat ik weer verder in de maand ben.

Herken ook veel in je stukje, ik wil rust gewoon alleen op de bank zitten. Niets moeten. Gelukkig heb ik daar de tijd en de ruimte voor. Ik prijs mij gelukkig dat ik het er kan en mag laten zijn. Want poeh he.

Ook ik kies voor de weg van acceptatie en het er laten zijn.
Ik leg niet uit aan mijn omgeving. Vertel hoe het nu voor mij is en klaar. Iedereen mag vragen stellen. De enige waarmee ik ruzie kreeg was mijn beste vriend. Die heeft nml geen vrouwen in zijn directe omgeving gehad. Laat staan dat hij er kaas van gegeten heeft van de overgang. Die zei in het begin dat kan niet, dat bestaat niet..je hebt hulp nodig.

Hij is ook hulpverlener binnen de GGZ...dus tja...soms iets teveel met therapeutisch oog kijken.
Toen heb ik hem documenten toe gestuurd uit ziekenhuizen en een interview met een psychiater die in de overgang terrecht kwam en wat het met haar deed....

Dat deed het kwartje bij hem vallen....

Maar ben heel eerlijk en duidelijk naar mijn omgeving...het zit er nu even niet in en hoe dat er in de toekomst uitziet weet ik niet want ik merk dat mijn wensen en behoefte op heel andere vlak komen te liggen dan vroeger.

Niemand hoeft mij te begrijpen als ze maar wel respect voor mij hebben. Hebben ze dat niet dan verdwijnen ze vanzelf.

Geloof mij deze houding staat haaks op wie ik was en zorgt nog voor de nodige strijd van binnen. En helaas merk ik ook dat als er neg. Dingen gebeuren, zoals reacties ik daar dagen mee kan zitten. Loslaten poeh he.

Het is jouw lijf luister er maar lekker naar en doe de dingen waar jij je goed bij voelt. Je doet het op jpu manier en dat is de enige goede!

Hang in there!
Ongje
Plaats reactie