Ik kan mijn werk niet meer aan

Werk (betaald of onbetaald), opvoeding, mantelzorg, jong moeten blijven......... Overgang of niet, er blijft van vrouwen veel verwacht worden.. Beeldvorming en een steeds sneller worden maatschappij zetten vrouw-eigenheid onder druk zet.
Adriana1970
Berichten van Adriana1970
Onderwerpen van Adriana1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Ik kan mijn werk niet meer aan

Bericht door Adriana1970 » wo 24 jul 2019 10:25

Hi

Ik ben 49 jaar en heb al langere tijd klachten maar toen bij mij de duizeligen, licht en naar gevoel in mjn hoofd en angst- en paniekaanvallen begonnen ( ruim een jaar geleden) wist ik, nadat ik op dit forum ben beland, dat dit weleens echt de overgang kon zijn. Daarvoor wel allerlei klachten zoals soms een periode van opvliegers, heftig haaruitval in periodes, allerlei andere vage klachten, vermoeidheid, soms neerslachtig. Maar daar kon ik nog gewoon bij functioneren.

Nu ben ik dus sinds ruim een jaar compleet van slag. Door de medische molen geweest voor mijn duizelgheid maar niet iets ernstigs gevonden. Ik ben langere tijd thuisgebleven en op mijn werk (fulltime) waren ze erg supportive en doordat ik mijn sporen al lang verdiend had kon ik lekker flexibel omgaan. Voelde ik me niet lekker bleef ik thuis werken of ging ik eerder naar huis. Helaas door reorganisatie moest ik het bedrijf verlaten en ik was zo gelukkig (dacht ik) om gelijk weer een nieuwe baan te hebben gevonden. Ik ben 2,5 maand thuis geweest en voelde mij eigenlijk prima, de klachten waren minder en goed te doen, dus ik dacht wel even dat ik weer voor een drukke fulltime baan kon gaan.

Een week voordat ik moest starten begon de ellende. De duizeligheid en de paniek nam heftig toe, de stress bouwde zich op. Waar ik eerst naar mijn werk kon lopen, wat natuurlijk ook heerlijk was, moet ik nu elke dag een half uur rijden om bij mijn werk te komen. En dat bezorgd me elke dag weer stress want juist in de auto voel ik me zo onzeker en niet meer fijn. Ik vond autorijden ooit het leukste wat er was en reed echt zonder problemen. Nu dus niet meer en het is best een struggle want je bent je zo bewust en je probeert je dus elke keer voordat je in de auto stapt kalm te maken en tegen jezelf te praten dat er heus niets gebeurt.

Nu wordt de ellende echt alleen maar groter. Soms gaat het redelijk tot goed, maar gisteren had ik een dieptepunt. Ik had het gevoel dat ik gewoon iet meer kon, ik was licht in mijn hoofd, ik had het ijskoud (ja echt met deze temperaturen), het kippenvel stond dik op mijn lijf, ik moest mezelf weerhouden om heel erg te gaan trillen, had voor het eerst echt merkbare hartkloppingen en had dus elke keer het idee weg te kunnen vallen. Relativeren gaat dan echt niet meer ondanks dat ik weet dat het de overgang is. Ik wilde naar huis en mijn baan opgeven en voor mezelf kiezen. Gisteren avond voelde ik mij weer rustig en kan ik me niet voorstellen waarom ik me nu zo druk maakte en waar dat gevoel van opgebrand zijn, echt niet meer kunnen, nu vandaan komt. Want het is dus in vlagen aanwezig. Vandaag werk ik thuis en gaat het dus verrassend goed, ik voel me beter dan gisteren en heb dan weer het gevoel dat ik best wel door kan zetten en dit op de koop toe nemen.

Ik ben nu zo bang dat ik een hele leuke en goede baan laat gaan door overgangsklachten die er nu eenmaal bij horen en waarbij ik extra aandacht voor rust moet hebben, of pleeg ik daarme roofbouw op mijn lijf en kan ik dalijk helemaal niets meer. Het idee om spijt te krijgen van de beslissing om te stoppen maakt het zo moeilijk. Ik wil zo graag gewoon door met mijn leven en niet toegeven aan deze angstklachten die me verlammen en zo moedeloos maken.

Heeft iemand deze keuze ook moeten maken en was de uitkomst de juiste??

Groet
Adriana



Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Ik kan mijn werk niet meer aan

Bericht door Claire » wo 24 jul 2019 11:08

Hallo Adriana,

Welkom bij de club. Wat naar dat ook jij je zo voelt door de overgang.

Ik herken je beroerdheidsaanvallen; wat je beschrijft is heel herkenbaar. Het is eigenlijk niet te doen. Inmiddels komen ze bij mij wel minder voor en worden ze minder heftig nu mijn menstruaties langer wegblijven. Ook herken ik het jezelf moed inpraten om dingen waar je eerst je hand niet voor omdraaide te gaan doen. Ik heb zelfs mijdingsgedrag erdoor gekregen. Het tast je zelfvertrouwen enorm aan dat je niet meer op je lijf kunt vertrouwen.

In de overgang nemen de bijnieren de hormoonbalans over. Deze bijnieren produceren ook stresshormonen en geven daar voorrang aan. Vandaar dat stress altijd ten koste gaat van de hormoonbalans in en na de overgang.

Feitelijk heeft een vrouw nu minder draagkracht daardoor. Veel vrouwen hier zijn uiteindelijk in een burn-out beland (dat komt door uitputting van de bijnieren) doordat zij hun draaglast niet hadden aangepast en doorgingen op de oude voet.

Zelf had ik geen baan buitenshuis toen ik klachten ontwikkelde, maar mijn taken in het gezin heb ik op een laag pitje moeten zetten. Ik had het meeste baat bij rust en dat betekende dat ik keuzes moest maken. Doordat ik geen verplichtingen buiten de deur had ging dat denk ik wel makkelijker, maar zelf had ik er ook moeite mee. Veel dingen waar ik wel naartoe wilde, moest ik achteraf bekopen met meer klachten of moest ik doen in een lichamelijke ontoestand; echt vreselijk afzien was dat. Ik heb ook veel dingen moeten afzeggen die ik gewoonweg niet kon doen en soms veel verdriet gehad daarom.

Het is een lastige afweging om te bezien wat wel en niet gaat. Ik snap je vraag of je je nieuwe fulltime baan wel kunt volbrengen. Iedere vrouw is anders, dus het is lastig te zeggen. Mss als je wat gewend bent, levert het minder stress op waardoor het beter gaat. Of als je privé afspraken vermindert, is het weer beter te behappen voor je bijnieren. In ieder geval wil ik je sterkte wensen met de afweging.

Groetjes,
Claire

Adriana1970
Berichten van Adriana1970
Onderwerpen van Adriana1970
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Ik kan mijn werk niet meer aan

Bericht door Adriana1970 » wo 24 jul 2019 12:00

Hi Claire,

Wat een fijne en bruikbare reactie, dank je wel! Het doet me goed om te horen dat je het herkent. Ja ik doe ook al een fractie van de dingen die ik normaal spontaan zou ondernemen. Alles moet uitgebreid afgewogen worden en vaak moet ik het inderdaad bekopen met veel klachten in de dagen erna. Ook de kleine dingen waar ik ooit zo van genoot, om gewoon een goed glas wijn te drinken, lukt niet meer omdat alcohol drinken de klachten verergert. Je info over de bijnieren is heel waardevol, ik ga hier eens meer naar kijken hoe deze te ondersteunen met supplementen en voeding.

Het blijft een moeilijke afweging die niemand anders voor me kan maken. Ik dacht er al over om helemaal openheid van zaken te geven en aan hen de keus te laten of ze dit willen ondersteunen met flexibiliteit of dat we besluiten uit elkaar te gaan. Hebben ze er geen begrip voor dan is het ook niet mijn bedrijf, want ik vind wel dat de overgang eindelijk een keer uit het verdom en schaam hoekje moet. Deze gesprekken zullen niet makkelijk zijn want ik heb echt het gevoel dat ik een zeur ben, niemand in mijn directe omgeving heeft er zoveel last van of last van gehad...... Daarom is de herkenbaarheid hier ook mega fijn.

Groetjes
Adriana

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht