Warm of koud

Gaat de overgang wel gewoon door bij hormoontherapie? Kan ik toch klachten hebben? Stel hier je vragen daarover. Vind en vraag her- en erkenning.
Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Warm of koud

Bericht door Lenie » di 30 jan 2007 15:33

Hallo dames

Ik ben het zo zat, dan weer een tijd warm, dan weer een tijd koude rillingen.
Dan weer warm en koud tegelijk, dan weer erg zweterig.
Na het avondeten zo warm en een hoofd wat aan het koken is en dat duurt dan meer dan een uur, soms bijna de hele avond.
Slapen gaat ook zo slecht, zo vaak wakker en dan weer warm of koud.
Haast nooit een normale temperatuur. Ik weet al heel lang niet meer hoe dat dat voelt.
Het is de laatste maanden zo erg, veel erger dan ik gehad heb. Ik kan ook niet meer geloven dat dit ooit nog over gaat.
Dat het nu zo erg is kan dat betekenen dat ik zogezegd op het hoogtepunt zit van de overgang en dat het na een tijdje beter zal gaan?
Of blijf ik deze ellende nog jaren houden?

Ook heb ik een tijdje gehad dat ik me langzaam wat beter ging voelen en nu opeens is het weer helemaal mis. Vorige week twee dagen grieperig, daarna voelde ik me raar en naar en vandaag voel ik me weer ziek en heb last van mijn darmen.
Het voelt alsof mijn hele lichaam uit balans is. Het voelt zo eng en naar.
Net of alles van lang geleden weer terug is.
Herkennen jullie dat ook?

Groetjes
Lenie



Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » di 30 jan 2007 16:30

Beste Lenie,

Allereerst denk ik dat je bericht de toelichting behoeft dat je te maken hebt gehad met langdurig hormoongebruik.
De moeite die lichaam en geest kunnen hebben bij het oppakken van de overgang na stoppen, behoeft naar mijn mening een andere herkenning.

Ik heb daarover al vaker met je van gedachten gewisseld.
Voor het laatst in dit onderwerp: Naar in mijn hoofd

Keer op keer stelde je vertrouwen in allerlei deskundigologen die zo hun eigen al of niet erkende therapieën op je toepaste.
Altijd op zoek naar de oplossing en telkens de teleurstelling achteraf.
Het had weer niet geholpen, lichamelijke klachten kwamen weer terug.
Weer was alle vertrouwen je afgepakt.

Even was ik verheugd toen leek dat het je mogelijk werd het geestelijke proces toe te laten. Helaas kwam daar de psycholoog tussen, en was je het begin van je zelfvertrouwen weer kwijt. Je gaf het aan een ander, die je voorhield dat hij/zij je wel even beter zou maken.

Ik kan het je niet kwalijk nemen. We worden in de huidige samenleving zo radicaal uit onszelf gerukt...... En aangezien nergens openlijk wordt erkend dat stoppen met hormoongebruik, heel zwaar kan zijn, is het ook extra moeilijk om bij jezelf te blijven.

En intussen gaan je klachten verder. Lijkt het erop dat je diepere zelf, intuïtie, eigenheid, of hoe je het ook noemt, steeds meer de ene keer oververhit en dan weer onderkoeld raken.

Lichaam en geest werken niet los van elkaar. Zeker in de overgang niet. Hormonen vormen een belangrijke verbinding.

Of je nu op een omslagpunt zit Lenie.... ik weet het niet.
Als ik zelf terugkijk heb ik ook op zo'n punt gezeten. Met 'punt' bedoel ik dan periode. Was dat het punt vanaf waar het beter ging? Ja en nee.
Ja, het ging beter. Nee, niet in een keer. Ik kwam nog vaker op zo'n punt terecht.
Of ik het laatste heb gehad, ik weet het niet. Met hulp van af en toe een beetje troost kan ik ermee omgaan. Ik vervloek de ellende waarmee het gepaard gaat, en omarm wat het me soms toch weer brengt.
Als mens moeten we vaak eerst tot het gaatje, voor we de verandering kunnen of durven te maken.

Als het voor jou voelt als een omslagpunt, dan zit dat element er vrijwel zeker in.
Vertrouw op jezelf!! Geeft het niet zomaar weer weg aan een ander.

Groetjes
Anette

Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Warm of koud

Bericht door Lenie » do 01 feb 2007 15:08

Hallo Anette

Ik heb vier jaar hormoonpleisters gebruikt en ben er al weer twee jaar geleden mee gestopt.
De invloed van die hormoonpleister is nu toch al lang verdwenen lijkt mij.
Daarom had ik gehoopt dat ik me nu wel beter zou gaan voelen, maar die warmte wordt alleen maar erger.
Anette schreef:
di 30 jan 2007 16:30
Even was ik verheugd toen leek dat het je mogelijk werd het geestelijke proces toe te laten. Helaas kwam daar de psycholoog tussen, en was je het begin van je zelfvertrouwen weer kwijt. Je gaf het aan een ander, die je voorhield dat hij/zij je wel even beter zou maken.
Ik snap niet goed wat je hiermee bedoelt, ik zou niet weten hoe ik dat proces zou kunnen toe laten en waarom dat zo belangrijk is.
Die psychologe helpt mij juist met het geestelijke, dus dat kan alleen maar goed zijn lijkt mij.
Ik snap niet wat hier verkeerd aan is.
Mijn psychologe weet zeker dat ik veel last heb van de overgang, maar ze denkt niet dat alles hierdoor komt. Ze gelooft niet dat je jarenlang zo ziek kan zijn hiervan.
In ieder geval vind ik het erg fijn om met mijn haar te praten. Ze helpt mij met het verwerken van wat ik allemaal heb meegemaakt en dat is echt heel belangrijk.
Anette schreef:
di 30 jan 2007 16:30
Lichaam en geest werken niet los van elkaar. Zeker in de overgang niet. Hormonen vormen een belangrijke verbinding.
Daarom is het toch belangrijk dat ik met die psychologe praat? Door veel met haar te praten komen lichaam en geest weer in balans en zal ik me weer beter gaan voelen toch?
Anette schreef:
di 30 jan 2007 16:30
En intussen gaan je klachten verder. Lijkt het erop dat je diepere zelf. intuïtie, eigenheid, of hoe je het ook noemt, steeds meer de ene keer oververhit en dan weer onderkoeld.
Ik dacht dat ik het zo warm of koud had door die hormonen? Ik dacht dat dit zo herkenbaar zou zijn, daar hebben toch veel meer vrouwen last van?
Zoals jij het zegt lijkt het erop alsof het door iets anders komt. Nu snap ik er niets meer van.

Verder heb ik altijd ongeveer een half uur na elke maaltijd dat ik me veel slechter of zieker voel en het duurt dan minstens een uur voor het weer wat beter gaat. Ik kan me niet voorstellen dat dit door de overgang komt of er moeten meer vrouwen zijn die dit herkennen.
Daarom en door het zieke wat ik steeds heb twijfel ik of alle klachten door de overgang komen.

Groetjes
Lenie

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » do 01 feb 2007 18:04

Hoi Lenie,

De invloed van hormoonpleisters kan wel verdwenen zijn, maar daarmee ben je natuurlijk nog lang niet uit de overgang. Die is pas goed begonnen toen je stopte.
Je bent nu amper twee jaar zonder hormonen, dat is heel erg kort voor een postmenopauze. Helemaal voor een lijf dat zolang heeft stilgelegen en ook nog eens uiterst hormoongevoelig is gebleken.

Grieperig, koud, warm, slecht slapen, je darmen, je ziek voelen, raar hoofd.
Omdat je zelf (onbewust?) weet of denkt dat ze van de overgang komen, vraag je op dit forum voor al die ziekteklachten om herkenning.
Tegelijkertijd zeg je, omdat de psychologe dat nou eenmaal gezegd heeft, dat diezelfde klachten niet van de overgang komen.

Als je dan van vrouwen hier, herkenning krijgt! zeg je weer, ja maar het heeft bij mij niks met de overgang te maken.
Als dat zo is, en volgens jou is dat zo, waarom dan hier herkenning vragen......
Dan praten we tegen een muur toch? Want je vertrouwt de vrouwen die reageren toch elke keer weer niet.

Als die vrouwen daar dan iets van zeggen en proberen je daar helderheid in te geven, roep je weer ja maar het heeft wel met mijn overgang te maken.
Zeggen die vrouwen, ja dat klopt ik herken het ook.
Kom jij weer zeggen, ja maar mijn psychologe zegt dat het niet met de overgang heeft te maken en daar geloof ik in.

Dat is toch voor niemand meer te snappen?
Je ziekteklachten kunnen niet en wel en niet van de overgang komen. Het is een van de twee. Ik kan tenminste niet mijn overgang aan of uit zetten, die is er 24 uur per dag.

Groetjes, Anette

Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Warm of koud

Bericht door Lenie » vr 02 feb 2007 15:47

Hallo Anette

Jeetje, ik dacht dat ik hier mijn hart kon luchten, daar is dit forurm toch voor? Heerlijk om eens te kunnen zeggen hoe zat ik het allemaal ben om het steeds zo warm of koud te hebben. Ik weet dat dit door de overgang komt (ook dat grieperige). Ik vroeg niet om herkenning alleen maar of iemand enig idee had (uit ervaring dus) of dit nog jaren zo door kan gaan.

Nu krijg ik een hele preek over mij heen en zeg je dat ik zeg dat het allemaal niets met mijn overgang te maken heeft.
Dit slaat echt nergens op.
Jij begon opeens over mijn psychologe. Behalve dat ik een tijd terug vermeldde dat ik bij haar liep heb ik het verder niet meer over haar gehad.
Anette schreef:
do 01 feb 2007 18:04
Zeggen die vrouwen, ja dat klopt ik herken het ook.
Kom jij weer zeggen, ja maar mijn psychologe zegt dat het niet met de overgang heeft te maken en daar geloof ik in.
Dit heb ik dus nooit gezegd. Als je zulke dingen beweert zul je toch mijn oude berichten eens moeten lezen.
Ik heb nooit gezegd dat ik die vrouwen niet geloof, ik ben juist zo erg blij met hun reacties en steun.

Je leest niet goed wat ik zeg. Ik twijfel of ALLES door de overgang komt, maar weet wel dat HEEL VEEL wel hierdoor komt.
Ik ben echt niet de enige die twijfelt of alle klachten door de overgang komen. Ik heb zo vaak gelezen dat andere vrouwen ook hun twijfels hebben. Je kan en ziek zijn van de overgang en ziek zijn van iets anders, dus dubbelop.
Waarom gaan veel vrouwen steeds naar hun arts, dat is toch ook omdat ze twijfelen? Als ze zeker wisten dat alles door de overgang kwam dan gingen ze niet naar hun arts voor hun klachten.
Dat vind je zeker wel normaal en als ik zeg dat ik twijfel vind je dat erg vreemd.
Ik vind het in ieder geval normaal dat je als je jaren lang zo erg ziek bent dat je blijft zoeken of er nog iets anders aan de hand is dan alleen de overgang.
Ik wil me weer goed voelen en niet steeds in huis moeten zitten omdat ik te ziek bent om naar buiten te gaan.
Als ik hier de verhalen lees denk ik vaak dat het inderdaad allemaal de overgang is, maar later ga ik toch weer twijfelen en dat heeft niets met mijn psychologe te maken. Dat had ik al voordat ik bij haar kwam.
Neem alleen al dat ik me altijd na elke maaltijd slechter voel. Komt dat door de overgang? Ik weet het niet, want dat ben ik hier nooit tegengekomen.

Groetjes
Lenie

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » vr 02 feb 2007 17:13

Lenie schreef:
vr 02 feb 2007 15:47
Neem alleen al dat ik me altijd na elke maaltijd slechter voel. Komt dat door de overgang? Ik weet het niet, want dat ben ik hier nooit tegengekomen.
Hallo Lenie,

Het spijt me ik ben blijkbaar in de war met een andere Lenie, met wie ik destijds sprak over haar hormoonpleisters, en haar klachten. Zowel op het forum als op de chat werd ik door haar vaak om herkenning gevraagd. Ook dit onderwerp o.a. waarin zij exact dezelfde klachten en twijfels bespreekt, o.a. ook ziek worden van eten, gaat daarover: Ik ben zo verdrietig

Ik begrijp nu dat jij een andere (nieuwe) Lenie bent. Ik vond het ook al zo vreemd dat zij na al die tijd nog zo weinig op haar overgang durfde vertrouwen en dat gaf mij het gevoel dat ik en andere vrouwen, al die moeite voor niks hadden gedaan. Er gaat stiekem best wel energie in zitten als je steeds opnieuw weer wordt gevraagd om een stuk van jezelf bloot te geven.

Sorry voor de verwisseling.

Ik zou zeggen ga met de klachten waarvan je denkt dat ze niet met de overgang hebben te maken naar een arts. Als andere ziekten zijn uitgesloten vermindert dat de twijfel over je ziekteklachten.
En wat verwerking betreft, dat hoort absoluut bij de overgang.

Groet
Anette

Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Warm of koud

Bericht door Lenie » za 03 feb 2007 15:27

Hallo Anette

De moeite die jullie voor mij doen is nooit voor niets geweest, dat waardeer ik elke keer heel erg. Ik lees ook regelmatig die vorige reacties weer terug en elke keer helpt mij dat weer.
Het is toch niet erg om soms weer te vragen of het echt wel door de overgang komt? Als die twijfel zo erg werd en ik me erg ziek voelde dan hielp mij dat zo enorm. Net of ik er daarna weer een tijdje beter mee om kon gaan. Zo vaak heb ik dat nou ook weer niet gevraagd vind ik. Er zijn er meer die vaker iets vragen en dat vind ik heel normaal. Ik vraag hier toch niet elke dag of elke week om?

Even wil ik nog iets uitleggen. Ik word niet ziek van het eten, ik krijg geen last van mijn buik of maag. Dat voelt gewoon goed. Het maakt niet uit wat ik eet of het nu brood is of warm eten. Elke keer (dus 3 x per dag) voel ik me veel minder daarna.
Het vreemde zieke wat ik vaak heb wordt erger na het eten. Het is een vreemd ziekgevoel in mijn hoofd. Ik denk n.l. vaak dat dit een ander ziekgevoel is dan andere vrouwen hebben, maar weet dat niet zeker. Als het erger wordt dan zwelt dat helemaal aan in mijn hoofd. Het is geen ziekgevoel zoals je hebt als je grieperig bent of zo.
B.v. als je erg misselijk bent dan kan je je daar ook behoorlijk ziek van voelen, maar wat ik heb is heel anders.
Ik heb ook dagen dat ik me niet ziek voel, maar voel me dan vreemd en niet goed of slecht. Dan heb ik ook elke keer na het eten dat ik me slechter voel, erger naar in mijn hoofd, ook dan kan het soms aanzwellen in mijn hoofd als het veel erger wordt. 's Middags moet ik altijd een kort middagdutje doen, anders wordt het alleen maar erger. Daarna gaat het vaak weer wat beter.
Ik heb toen wel voedsel-intolerantie gehad, maar dat is nu gelukkig over en kan al weer meer dingen eten.
Het erge zieke van toen is gelukkig wel minder en het is de laatste maanden wat aan het veranderen, maar blijft wel steeds terugkomen.
Omdat ik het zo'n erg vreemd ziekgevoel vind twijfel ik dus of dit door de overgang komt. Evenals dat ik me dus slechter voel na het eten. Het is gewoon heel erg moeilijk om uit te leggen wat je voelt, maar dit ben ik dus nog niet tegengekomen op het forum.

Ook lees ik vaak dat er vrouwen zijn die zich een tijdje goed voelen, dat heb ik nooit. Er zijn wel dagen dat ik me wat beter voel, maar dan gaat het wat redelijk, maar nooit goed.

Het blijft gewoon heel moeilijk om te geloven dat je je jaren lang zo ziek en slecht kan voelen door de overgang. Vooral omdat ik ook gelezen heb dat er vrouwen zijn die zich een jaar of wat langer na het stoppen van de hormonen beter zijn gaan voelen. Dat heb ik nog steeds niet na twee jaar stoppen. Soms lijkt het er wel op, maar dan gaat het toch weer veel slechter.

Aan de andere kant moet ik zeggen dat ik ook vaak mijn twijfels heb of mijn psychologe gelijk heeft. Dan denk ik weer dat zij het verkeerd heeft en dat toch alles door de overgang komt.

Ik ben in al die jaren al bij veel artsen en therapeuten geweest en die weten het ook niet. Wat ze wel allemaal zeggen is dat je van de overgang niet zo ziek kan zijn. Mijn laatste therapeut had het erover dat ik ziek was door de overgang en omdat mijn vegetatieve zenuwstelsel verstoord was. Dit zegt mijn psychologe ook en dat laatste komt dus volgens haar door alles wat ik jaren geleden heb meegemaakt.

Ik hoop dat je begrijpt dat door dit alles het erg moeilijk is voor mij.
Ook hoop ik niet dat andere vrouwen er net zo over denken als jij.

Groetjes
Lenie

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » za 03 feb 2007 17:24

Lenie schreef:
za 03 feb 2007 15:27
Ik ben in al die jaren al bij veel artsen en therapeuten geweest en die weten het ook niet. Wat ze wel allemaal zeggen is dat je van de overgang niet zo ziek kan zijn. Mijn laatste therapeut had het erover dat ik ziek was door de overgang en omdat mijn vegetatieve zenuwstelsel verstoord was. Dit zegt mijn psychologe ook en dat laatste komt dus volgens haar door alles wat ik jaren geleden heb meegemaakt.
Beste Lenie,

Dat is nou de overgang. Door de overgang is het zenuwstelsel uit balans.
Dat is wat de overgang doet, dat doen je hormonen. Uit die onbalans komen komen overgangsklachten vandaan. Zowel de lichamelijke als de geestelijke.
Het oude evenwicht dat bij vroeger hoorde moet over naar een nieuw evenwicht, een evenwicht dat hoort bij: geen leven meer hoeven doorgeven.

Ik werd ook niet ziek van het eten zelf. Ik was al ziek voor ik een hap had gegeten.
En inderdaad, het hele verleden passeert tijdens de overgang de revue en niet altijd in letterlijke gebeurtenis. Op allerlei manieren brachten mijn hormonen het onder mijn aandacht.

Na enige tijd wist ik waarom ik ziek werd als het om eten ging. Voor tijdens of na eten. Of alleen al de geur!
Nu weet ik ook waarom het zo ging, en ik uitgerekend daar ziek van werd.
Het ging niet over eten. Eten was iets wat nou eenmaal moest, zoals ik van zoveel dingen vond dat het nou eenmaal moest. Er liepen nog kinderen rond.
Ook gebeurtenissen van vroeger die door mijn hoofd spookten, gingen niet om die gebeurtenis, het ging om de link met de veranderingen.

Er bleek een boel weerzin, verdriet, woede achter mijn ziek voelen te zitten.
Ik zag het toen, een buurkindje uit protest omdat ze perse iets nodig had zei ze, en het niet kreeg, weigerde te eten. En om het nog wat duidelijker te maken kroop ze de rest van de middag ziek op de bank, mokkend dat ze hoofdpijn en buikpijn had.
Toen drong het tot me door dat de overgang me terugbracht naar mijn basis. Dat ik mezelf wel steeds op eten en ziek zijn concentreerde, maar dat het in feite een vertaling was van alles wat ik vroeger ooit had gemoeten en nu nog 'moest'.

Wat ik altijd gedaan en gevonden had, hoorde niet langer bij me. Er ging een andere fase aanbreken.
Mijn innerlijk wilde veranderen en daar bleef mijn maag van draaien.
Ik had wel mijn klachten gehoord, maar nog niet eerder mijn eigen IK daarachter. En die was aan verandering toe.
Toen ik dat doorkreeg kon er pas iets veranderen. Van lieverlee werd vanaf toen het ziek zijn minder en kregen andere gevoelens en emoties de ruimte. Het oude begon los te laten.

En jazeker, je kunt je doodziek voelen van de overgang. Zowel geestelijk als lichamelijk. Echt wel.
Voor de een maag en darmen, voor de ander de gewrichten, voor weer een ander haar hoofd.
Zeer veel vrouwen hebben bijv duizeligheid tijdens de overgang.. watten in hun hoofd..... een raar hoofd...... gevoel van kortsluiting in hun hoofd....... gevoel dat je omvalt..... of ook echt omvallen omdat je hoofd zo 'raar' is. Een van die dingen of allemaal. Niemand is hetzelfde.
En uiteraard heeft de een dat dan weer erger dan de ander.

Maar je kan je echt wel doodziek voelen in de overgang.

Ik ben nu ruim vijf jaar van de hormonen af. Dus vijf jaar postmenopauze.
En inderdaad het laatste jaar gaat echt een stuk beter, als ik goed op mezelf let, maar nog lang niet altijd.

Anette

Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Warm of koud

Bericht door Lenie » zo 04 feb 2007 15:15

Hallo Anette

Heel erg bedankt voor je uitgebreide antwoord.

Ik wist niet dat door de overgang dat vegetatieve zenuwstelsel verstoord was. Nu begrijp ik waarom mijn vorige therapeut dat niet goed kreeg met de behandelingen.

Wat dat zieker of slechter voelen na het eten is bij mij toch anders dan bij jou, tenminste dat denk ik. Meestal smaakt het eten wel goed en de geur kan ik heel goed verdragen. Ik moet wel zeggen dat ik nog niet alles eet wat ik vroeger at. Sommige dingen staan me tegen en heb er geen zin meer in.
Deze week heb ik er ook nog een buikgriep bij, dus kan je wel begrijpen hoe ziek ik me nu voel. Toch smaakt gelukkig het eten mij nog redelijk goed. Die buikgriep is dinsdag begonnen en gaat maar niet over.
Achteraf weet ik nu waarom ik mij dinsdag zo raar voelde alsof mijn lichaam uit balans was, toen had ik dit virus natuurlijk al.
De laatste jaren heb ik veel vaker een virus, b.v. verkouden en het duurt ook veel langer dan vroeger voor het weer over is en ben er ook zieker van. Net of mijn weerstand veel slechter is.
Anette schreef:
za 03 feb 2007 17:24
Ik had wel mijn klachten gehoord, maar nog niet eerder mijn eigen IK daarachter. En die was aan verandering toe.Toen ik dat doorkreeg kon er pas iets veranderen. Van lieverlee werd vanaf toen het ziek zijn minder en kregen andere gevoelens en emoties de ruimte. Het oude begon los te laten.
Dat vind ik wel erg knap van je, maar snap niet hoe je dat hebt gedaan.

Hoe komt het eigenlijk dat jij en andere vrouwen zo zeker weten dat je zo ziek bent en al die klachten hebt door de overgang? Twijfel jij daar dan nooit aan?
Ik denk ook vaak dat ik de een of andere ziekte heb en dat maar niet ontdekt kan worden wat het is.
Was jij dan nooit bang hiervoor?
Jaren geleden ben ik opeens erg ziek geworden en dat is dus nooit meer weggegaan. Wel wisselde het erg, vooral in het begin. Dan voelde ik me een paar dagen goed en dan weer een paar dagen erg ziek. Langzaam werd ik steeds zieker, zo ziek dat ik haast niets meer kon doen. Gelukkig gaat dat wel weer wat beter.

Heerlijk voor je dat het eindelijk beter gaat. Is het bij jou elk jaar wat beter gegaan of pas het laatste jaar?
En dat erge warme is dat nu ook veel minder bij jou? Het stomme bij mij is dat ik geen echte opvliegers meer heb. Nu heb ik het steeds vrij lang zo erg warm, een opvlieger van een uur of langer?

Hoe lang heb jij hormonen gebruikt?
Vaak vraag ik me af zou ik ook zo ziek zou zijn geworden als ik geen hormonen had gebruikt. Ik heb alleen die pleisters voor de overgang gebruikt, daarvoor ruim 30 jaar geleden misschien twee jaar de pil gebruikt dus dat telt niet mee.

Groetjes
Lenie

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » zo 04 feb 2007 19:16

Hoi Lenie,

Ik reageer effe met quotes anders kan ik je vragen niet overzien. Het zijn er zoveel ;)
Lenie schreef:
za 03 feb 2007 15:27
Sommige dingen staan me tegen en heb er geen zin meer in.
'sommige dingen' hoeven niet perse de bloemkool of de hamlap te zijn. Ook gevoelsdingen, pijnlijke veranderingen of herinneringen, verdriet, boosheid kunnen natuurlijk tegenzin in eten geven.
Lenie schreef:
za 03 feb 2007 15:27
Net of mijn weerstand veel slechter is.
Onze weerstand tijdens de overgang is ook vaak veel minder. De overgang vraagt veel kracht, zeker een heftige overgang.
Lenie schreef:
zo 04 feb 2007 15:15
Dat vind ik wel erg knap van je, maar snap niet hoe je dat hebt gedaan.
Ik werd me ervan bewust dat het niet alleen een lichamelijk proces was. Het afkicken was puur mijn lichaam geweest. De overgang die volgde was meer.
Door me niet meer alleen te concentreren op het zoeken naar hoe kom ik van mijn ziek zijn af, ging ik mezelf andere vragen stellen.
Overgang was ook: mijn leven onder de loep nemen. Was ik in mijn hart wel echt zo gelukkig, wilde ik op dezelfde manier mijn leven ingericht houden? Kon ik nog wel zo intensief zorgen als vroeger? Hoe zat het met de plek die ik had in mijn relatie? Wie was ik? Wie ben ik nu? En hoe zal mijn toekomst eruit zien? Wat wil ik meenemen in de rest van mijn leven, wat wil ik loslaten?
En vooral: Waren alle verantwoordelijkheden die ik nog droeg, eigenlijk wel de mijne?
Lenie schreef:
za 03 feb 2007 15:27
Hoe komt het eigenlijk dat jij en andere vrouwen zo zeker weten dat je zo ziek bent en al die klachten hebt door de overgang? Twijfel jij daar dan nooit aan?
Door de ontkenning van de deskundigen kwam mijn intuïtie in opstand. Er klopte iets niet. Ik wist toch zeker wel wat ik voelde?
Dat deed me op onderzoek uitgaan.
Er veel over gelezen, me in de overgang te verdiepen. Niet zozeer in de klachten maar in het proces zelf. Daardoor kon ik mezelf blijven vertrouwen. (Pas veel later wordt dat weten)
En zeker kwam er toch geregeld twijfel om de hoek kijken. De ontkenning in de maatschappij is zo enorm, die probeerde me steeds van mijn eigen intuïtie en innerlijk weten weg te halen.

Voorbeeldje: Pijn in gewrichten en spieren.
Reguliere uitleg o.a., door de hormoonverandering drogen de slijmbeurzen uit en verandert het spierweefsel.
Klopt, maar voor mij betekent het ook: Ik hoef niet meer te kunnen, en te tillen en te dragen, wat hoort bij de vruchtbare fase. Dat was de periode waarin ik moest baren, moest werken, moest opvoeden, moest zorgen, verzorgen enz.

Voorbeeldje: Ik droomde regelmatig dat ik een kind verloor.
De reguliere uitleg die ik daarvoor kreeg was: je bent bang jezelf te verliezen.
Jazeker, dat zat er ook in. Ik was mijn oude ik, die had gehoord bij de vruchtbare periode in mijn leven, ook kwijt.
Gerelateerd aan de overgang had het voor mij nog een andere boodschap. Het afscheid nemen van zowel mijn eigen kind-zijn, als van mijn vruchtbare fase, als wel van mijn zorghormonen die ooit leven groot moesten brengen.
Lenie schreef:
za 03 feb 2007 15:27
Heerlijk voor je dat het eindelijk beter gaat. Is het bij jou elk jaar wat beter gegaan of pas het laatste jaar?
En dat erge warme is dat nu ook veel minder bij jou? Het stomme bij mij is dat ik geen echte opvliegers meer heb. Nu heb ik het steeds vrij lang zo erg warm, een opvlieger van een uur of langer?
Laat ik het zo zeggen......... hoe meer ik niet meer als vanzelfsprekend de Anette was die wel zorgde en hoe meer ik naar het nieuwe in mezelf ging luisteren en daar ook naar handelde (en dat zijn hier en daar behoorlijke en pijnlijke ingrepen geweest in mijn leven), hoe minder vaak ik me ziek ging voelen.

Ik heb nu nog een klein stukje zorg/aandacht voor mijn kinderen en voor mijn bejaarde vader. Dat is nu te behappen en daar ga ik niet verder in ingrijpen. Komt er iets bij en is het me even te zwaar, maar moet het toch op dat moment, dan kan ik er donder op zeggen...... dan kan ik een aantal dagen niet eten, voel me akelig en ga letterlijk of gloeien of ik krijg het ijs en ijskoud.
Lenie schreef:
za 03 feb 2007 15:27
Hoe lang heb jij hormonen gebruikt?
Vaak vraag ik me af zou ik ook zo ziek zou zijn geworden als ik geen hormonen had gebruikt. Ik heb alleen die pleisters voor de overgang gebruikt, daarvoor ruim 30 jaar geleden misschien twee jaar de pil gebruikt dus dat telt niet mee.
Ja, dat heb ik me ook vaak afgevraagd. Je kan ziek worden van hormonen als je ze toegediend krijgt. Je kan er ziek van worden als dat weer wordt gestopt. Dat heb ik allebei meegemaakt.
Ik heb ze 12 jaar gebruikt.
Het ziek voelen van de overgang die volgde, toen de pillen uit mijn lijf waren, kwam van mijn eigen hormonen.

Ik ben er zelf van overtuigd dat die heftiger is geweest omdat door het hormoongebruik mijn lijf toen niets zelfde hoefde te doen, maar dat achteraf pas kon doen toen ik 12 jaar ouder was.

Groetjes
Anette

Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Warm of koud

Bericht door Lenie » ma 05 feb 2007 15:14

Hoi Anette

Nogmaals heel erg bedankt voor je uitgebreide antwoord.
Sorry voor de vele vragen. Ik had niet in de gate dat het er zoveel waren.

12 jaar hormonen gebruikt is lang zeg, dan valt het van mij nog mee eigenlijk. Ik ben in ieder geval wel erg blij dat mijn vorige therapeut zei dat ik moest stoppen met de hormoonpleister. Daardoor ben ik op dit forum terecht gekomen en had gelukkig gelezen dat je het gebruik van die hormonen langzaam moest afbouwen. Als ik eerder had geweten dat ik zo ziek was van die hormoonpleister dan was ik natuurlijk veel eerder gestopt. Maar ja, als je alles van te voren weet.

Ik snap nu waarom ik zo vaak en langer ziek ben en ik neem aan dat als de overgang voorbij is dat mijn weerstand dan ook weer goed is.

Wat jij nu allemaal schijft is dus eigenlijk hetzelfde als mijn psychologe zegt. Zij helpt mij er dus mee om alles goed te verwerken en alles op een andere manier te bekijken en er anders mee om te gaan. Jaren geleden heb ik (en mijn man, die er veel beter mee om kon gaan) erg veel meegemaakt en op dit moment maken wij weer veel mee. Dat heeft dus weer invloed op hoe ik me voel. Mijn psychologe zegt dat ik ziek ben van verdriet.

Ik vind het echt heel erg knap van jou dat jij jezelf zo hebt kunnen helpen. Ik heb hier die psychologe bij nodig, alleen kan ik dat niet. Natuurlijk heb ik erg veel gepraat met mijn man, maar het praten met die psychologe is toch anders. Op de een of andere manier helpt dat beter. Toen ik haar de eerste keer ontmoette en vertelde wat ik had meegemaakt reageerde ze op een bepaalde manier waardoor ik het gevoel kreeg dat ze mij begreep en dat was zo'n enorme opluchting.

Daardoor twijfel ik dus ook steeds. Vanaf het moment dat ik jaren geleden zo ziek werd heb ik het er direct al met mijn huisarts over gehad of het door de overgang kwam en daarna met andere artsen en therapeuten. Allemaal zeiden ze dat ik niet zo ziek kon zijn door de overgang. Dus bleef ik twijfelen.
Toen ik voor het eerst op dit forum kwam had ik voor het eerst dat ik zo veel herkenning tegenkwam. Toch bleef mijn therapeut maar zeggen dat niet alles door de overgang kwam en bleef ik twijfelen.
Door wat jij nu vertelt denk ik: je hebt gelijk, het is toch allemaal de overgang. Ik kan alleen maar hopen dat ik later niet weer ga twijfelen. Ik ga in ieder geval mijn best hiervoor doen en zal alles wat jij nu verteld hebt regelmatig weer lezen.

In ieder geval blijf ik naar mijn psychologe gaan omdat ik het gewoon erg fijn vind om met haar te praten en wel het gevoel heb dat ze mij kan helpen. Ze zal mij niet beter kunnen maken, want aan de overgang kan ze natuurlijk niets doen. Zij kan me helpen om geestelijk sterker te worden. Sinds ik bij haar ben is dat erge vreemde zieke veranderd, het voelt anders, niet meer zo erg naar en vreemd. In al die jaren was dat hetzelfde gebleven, toeval? Ik weet het niet. Het lijkt er in ieder geval op alsof er iets aan het veranderen is. Ik weet niet of dit komt door het magnetiseren, wat mijn psychologe ook doet, door het praten of door mijn hormonen.

Groetjes
Lenie

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » di 06 feb 2007 17:31

Lenie schreef:
ma 05 feb 2007 15:14
Ik vind het echt heel erg knap van jou dat jij jezelf zo hebt kunnen helpen. Ik heb hier die psychologe bij nodig,
Oh Lenie,

Maar daar ben ik op een bepaald moment ook wel eens geweest hoor.
Daar heb ik (uiteindelijk) ondervonden, en het bewijs gevonden, dat ik beter op mezelf kon vertrouwen dan op haar diensten.
Zeker, het was heel prettig om mijn ei kwijt te kunnen en mijn hart te kunnen luchten. En een psycholoog is ervoor opgeleid daar zo op te reageren dat je je opgelucht voelt en veilig genoeg.
Echter, eenmaal mijn hart gelucht en het verdriet besproken wilde ze concreet resultaat zien, natuurlijk. Want ook daar was zij voor opgeleid. Haar werk en energie moesten vruchten afwerpen en mij weer tot functioneren als vanouds brengen, als het effe kon.

En daar ben ik vreselijk de mist in gegaan.
Ik geloofde dat dat kon.
Ik was vol goede moed begonnen. Toen ik eenmaal mijn ei kwijt was kwamen de opdrachten. Meer onder de mensen, een baan zoeken, vrijwilligerswerk gaan doen, een hobby beginnen, zorgen voor een 'normale' dagindeling enz enz.
Zonder dat de overgang door haar serieus werd vernoemd, werd die in alle toonaarden ontkend.
Ik ging er een eind in mee. Hoewel alles in me schreeuwde: Ik ben in de overgang, ik kan nu niet. Ik weet nu niet wat ik daarin wil. Alles verandert voortdurend in deze tijd...... daar heb ik al mijn kracht voor nodig. Maar hoe vaak ik ook liet weten dat de overgang mij dat verhinderde........... er werd niet naar geluisterd.

Op dat moment had ik meteen moeten afhaken. Toen al had ik mijn overgangshart voorrang moeten geven boven de prestatiedwang van de maatschappij. Maar ik deed het niet. Ik liet haar doorgaan en liet me het gevoel bezorgen dat ik mezelf moest veranderen en niet mocht toegeven aan wat de overgang van me vroeg. Ik voelde mezelf na elk bezoek meer kapot gaan, werd opnieuw weer zieker. Ik raakte op, ik kon niet meer........

Je wil niet weten Lenie, hoe ik me voelde. Een ziek stuk oud vuil, de moeite van het oppakken niet waard.
Ik had alleen mijn uitgeknepen en door anderen bezoedelde Zelf nog over.
De overgang uitte zich op volle kracht weet ik achteraf. Wie niet horen wil moest voelen........ Ik had mezelf onvoldoende gehoord, de overgang liet het me weer voelen.

Op dat moment liet een vriendin me inzien, dat ik nooit erkenning zou krijgen voor mijn overgang in de wereld van de psychiatrie, en dat dit ook niet kon omdat de maatschappij doodgewoon de overgang niet accepteert zoals die is.
Zij kon me overtuigen dat alles wat ik voelde echt de overgang was.
Ik voelde me ziek maar was niet ziek, ik voelde me depressief, maar het was geen depressie.
Het klopte allemaal precies! met wat ik diep van binnen wist/voelde. Ik kon me eraan vastklampen.

Een belangrijke ommekeer.
Me eenmaal bewust hoe de vork in de steel zat, durfde ik eindelijk mijn intuïtie volledig op te pakken en kon mijn zelfvertrouwen weer groeien.
Ik kon me verdiepen in mijn overgang en mocht die beleven. Iets wat me tot dan toe was onthouden.

Tja, Lenie....... zo begon dat proces van durven vertrouwen op mijn overgang. Daar begon mijn zekerheid te groeien.
En werd ik niet meer langer heen en weer gesleurd tussen wat de maatschappij van mij verlangde (klachten weg) en wat mijn overgang van mij verlangde (intuïtieve groei).

Wat ik ermee wil zeggen.......... Blijf je intuïtie trouw. Laat het vertrouwen in je eigen overgang groeien. Staar je niet blind op het beeld waarmee men ons overspoelt en waarin de 50+vrouw wordt neergezet als iets waarin we allemaal zouden kunnen passen en naar moeten willen streven.
We hadden idealen in onze pubertijd, en ze komen ook langs tijdens de overgang.

De natuur heeft niet zo'n boodschap aan wat de maatschappij wil en voor wat wij denken dat we dat ook willen.
Onze natuur kiest altijd de kant van de cyclus van leven.

Sterkte Lenie, en succes op jouw pad!

Groetjes
Anette

Ien
Berichten van Ien
Onderwerpen van Ien
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Warm of koud

Bericht door Ien » di 06 feb 2007 20:58

Dag Lenie en anderen :D ,

Ik zit nu 10 jaar in de overgang en ik kan zo'n beetje over alle klachten meepraten. Heb ze allemaal gehad. De ene keer heel zwaar, de andere keer in mindere mate. Ik was soms een aantal weken tot maanden "bijna" klachtenloos en dan begon de hele riedel weer van voren af aan.

De eerste 5 jaar wist ik niet dat het de overgang was en dat waren de moeilijkste jaren. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit en altijd bang dat ik terminaal was. Echter volgens de bloedonderzoeken was ik kerngezond, zelfs de overgang is bij mijn nooit officieel vastgesteld.

Vanaf het moment dat er "een stemmetje" in mijn hoofd zei, dat het weleens de overgang kon zijn, kwam ik op internet een boel info tegen die mijn gevoel bevestigde. Na de zelftest hier gedaan te hebben was ik helemaal overtuigd.

Ook daarna kreeg ik steeds weer nieuwe klachten en soms ging ik even voor de zekerheid naar de huisarts om te kijken of het misschien iets anders kon zijn, maar altijd weer kwam ik - ook na het lezen van verhalen hier op de site - terug bij de overgang.

Dat gaf een bepaalde rust in mijn hoofd. Ik bleef wel ziek hoor, vaak zo erg dat ik helemaal niks meer kon, Ben ook al 3 jaar niet meer in staat om te werken, maar ik heb het altijd geaccepteerd en er niet meer tegen gevochten.

Op een bepaald moment was ik zo vreselijk beroerd dat ik uit wanhoop naar de hormonen heb gegrepen. Een jaar lang heb ik ze geslikt, maar toch altijd met een bepaalde tegenzin, vanwege de verhalen van anderen.

Na een jaar ben ik gestopt, vanwege die onrust, maar ook omdat die hormonen geen donder hielpen. Werd alleen maar netjes elke maand weer ongesteld.

Vreselijke spijt heb ik van dat gebruik achteraf gezien. Ben een jaar dood en doodziek geweest na het stoppen. Reden daarvan kun je ook uitgebreid hier op de site lezen. Dat afkickjaar is de zwartste en diepste periode van die 10 jaar geweest, zowel lichamelijk als geestelijk.

Nu gaat het langzaamaan weer wat beter, maar ik houd er rekening mee dat die situatie ook weer negatief kan omslaan, omdat ik nog steeds in de premenopauze zit.

Wat ik me wel heb voorgenomen is, dat ik de rest van de overgang laat komen zoals hij komt. Ik ren niet meer voor allerlei dingen naar de dokter, want ik ben ervan overtuigd dat als er echt iets engs aan de hand is met me, dat mijn "innerlijke stemmetje" me zal waarschuwen.

Als er weer een nieuwe klacht of kwaal bijkomt ga ik hier weer stilletjes rondneuzen. Ik laat me niet meer in paniek brengen door die rot hormonen en ik ga alleen nog maar naar mijn lichaam en geest luisteren.

Als ik me rot voel, dan trek ik me op mijn eilandje terug. Ik luister niet meer naar allerlei goedbedoelde adviezen van Jan en alleman. Ik zeg gewoon niks meer tegen niemand. Als ik me dan weer redelijk tot goed voel, kom ik weer van mijn eilandje af en stort ik me weer in het sociale leven. Mijn familie en vrienden weten dit en respecteren me. Wie dat niet doet, kan van mij de boom in, daar heb ik geen boodschap aan.

Al met al geeft dit mij een hoop rust en ik ben er een stuk zekerder geworden. Je kunt wel blijven zoeken en vragen naar er- en herkenning, maar het kan je ook op het verkeerde been zetten. Daarbij komt ook dat iedere vrouw anders is en iedereen beleeft en doorleeft haar overgang op een ander manier.

Ga maar op je eigen gevoel af Lenie, dat zal je veel meer rust en acceptatie opleveren.

Sterkte!
Ien

Ien
Berichten van Ien
Onderwerpen van Ien
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Warm of koud

Bericht door Ien » di 06 feb 2007 21:05

Anette schreef:
di 06 feb 2007 17:31
En daar ben ik vreselijk de mist in gegaan.
Ik geloofde dat dat kon.
Ik was vol goede moed begonnen. Toen ik eenmaal mijn ei kwijt was kwamen de opdrachten. Meer onder de mensen, een baan zoeken, vrijwilligerswerk gaan doen, een hobbie beginnen, zorgen voor een 'normale' dagindeling enz enz.
Zonder dat de overgang door haar serieus werd vernoemd, werd die in alle toonaarden ontkend.
Ik ging er een eind in mee. Hoewel alles in me schreeuwde: Ik ben in de overgang, ik kan nu niet. Ik weet nu niet wat ik daarin wil. Alles verandert voortdurend in deze tijd...... daar heb ik al mijn kracht voor nodig. Maar hoe vaak ik ook liet weten dat de overgang mij dat verhinderde........... er werd niet naar geluisterd.

Op dat moment had ik meteen moeten afhaken. Toen al had ik mijn overgangshart voorrang moeten geven boven de prestatiedwang van de maatschappij. Maar ik deed het niet. Ik liet haar doorgaan en liet me het gevoel bezorgen dat ik mezelf moest veranderen en niet mocht toegeven aan wat de overgang van me vroeg. Ik voelde mezelf na elk bezoek meer kapot gaan, werd opnieuw weer zieker. Ik raakte op, ik kon niet meer........

Je wil niet weten Lenie, hoe ik me voelde. Een ziek stuk oud vuil, de moeite van het oppakken niet waard.
Ik had alleen mijn uitgeknepen Zelf nog over.
De overgang uitte zich op volle kracht weet ik achteraf. Wie niet horen wil moest voelen........ Ik had mezelf onvoldoende gehoord, de overgang liet het me weer voelen.

De natuur heeft niet zo'n boodschap aan wat de maatschappij wil en voor wat wij denken dat we dat ook willen.
Onze natuur kiest altijd de kant van de cyclus van leven.
Ook dit proces heb ik doorlopen en ik heb hetzelfde ervaren als jij Anette.
A F S C H U W E L IJ K !!!!

Nogmaals Lenie, ga op je intuïtie af.

Ien

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » wo 07 feb 2007 00:18

Ien schreef:
di 06 feb 2007 20:58
Je kunt wel blijven zoeken en vragen naar er- en herkenning, maar het kan je ook op het verkeerde been zetten. Daarbij komt ook dat iedere vrouw anders is en iedereen beleeft en doorleeft haar overgang op een ander manier.
Hoi Ien,

Erkenning en herkenning hebben mij nooit op het verkeerde been gezet.
Het was veel meer de ontkenning die me op het verkeerde been zette en hield.
En uiteraard wist ik toen nog te weinig over wat overgang allemaal inhield.

Er waren maar een paar opmerkingen, met daarin er- en herkenning nodig, van een volslagen vreemde vrouw die ik bij toeval tegenkwam, om me te realiseren dat ik wel op mezelf mocht vertrouwen.
Ien schreef:
di 06 feb 2007 21:05
Ook dit proces heb ik doorlopen en ik heb hetzelfde ervaren als jij Anette.
A F S C H U W E L IJ K !!!!
Ja Ien, in meer dan een opzicht.
Afschuwelijk om zelf mee te maken.
Afschuwelijk om te weten dat je de enige niet bent en het heel veel vrouwen overkomt, vaak zonder dat ze het zich bewust zijn. (Immers, vaak zijn er ook nog antidepressiva of hormonen in het spel die dat helpen onderdrukken)
Het afschuwelijkst vind ik nog wel dat men het normaal vindt zo met vrouwen in de overgang om te gaan.
Je lokt ze met vriendelijke troostende en ingestudeerde woordjes en daarna komt de vette maar.... en begint, heel subtiel de ontkenning.

Ja meis, ze willen kuddedieren.
En het zijn de kuddedieren die het hardst roepen over eigen keuzes, of je bent toch niks verplicht. Ook zo'n dooddoener, die kant nog wal raakt.
'Zeur niet, eigen schuld dikke bult.' Is de enige boodschap die men in die onnadenkendheid overbrengt.

Je was er toch zelf bij............... ook zo'n cliche
Nee... je bent er niet zelf bij. Je kunt er niet meer zelf bij zijn op het moment dat men begint met ontkennen. Dat is het moment waarop je Zelf wordt weggestuurd.
Enne...... ontkennen doet ook de arts, die zich beperkt tot het voorschrijven van medicijnen.

groetjes
Anette

Ien
Berichten van Ien
Onderwerpen van Ien
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Warm of koud

Bericht door Ien » wo 07 feb 2007 07:16

Anette schreef:
wo 07 feb 2007 00:18
Afschuwelijk om te weten dat je de enige niet bent en het heel veel vrouwen overkomt, vaak zonder dat ze het zich bewust zijn. (Immers, vaak zijn er ook nog antidepressiva of hormonen in het spel die dat helpen onderdrukken)
Inderdaad, dit bewustzijn kwam pas veel later en toen was het leed al geleden.

Groet
Ien

Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Warm of koud

Bericht door Lenie » wo 07 feb 2007 16:17

Hallo Anette en Ien

Wat ben ik blij met jullie verhalen (voor mijzelf dan). Hierdoor raak ik er steeds meer van overtuigd dat alles wel door de overgang komt. Ik stop met mijn zoektocht, dat was ik trouwens al langer van plan.
Ik heb de rust nodig om te weten waardoor ik ziek ben, al die onrust en steeds maar denken: wat heb ik toch, dat doet mij ook geen goed.
Mijn geestelijk "schakelaar" moet wel eerst even omgezet worden, maar ik hoop dat als ik eenmaal zover ben dat ik zeker weet dat alles door de overgang komt (hopelijk heel gauw) dat mij dat zal helpen om mij beter te gaan voelen. Door jullie berichten ben ik hier al druk mee bezig, vooral als ik me weer erg raar voel opeens, dan denk ik: dat zijn weer die hormonen. Als ik weer ga twijfelen dan zal ik zeker deze berichten van jullie weer gaan lezen, dat helpt mij enorm.

Het wordt inderdaad tijd dat ik mijn intuïtie volg, het is tenslotte niet voor niets dat ik vanaf dat ik jaren geleden ziek werd dacht dat dit door de overgang kwam. Al die jaren ben ik van de ene arts of therapeut naar de andere gegaan in mijn zoektocht waar ik zo ziek van was. Wat ik ook deed aan behandelingen of middelen die ik slikte (niet gericht op de overgang) het hielp allemaal niet, ik werd hier alleen maar zieker van. Logisch als alles door de overgang komt, want wat ik deed heeft mijn lichaam alleen maar erger verstoord. Tenminste dat lijkt mij zo. Ik heb ook Bach bloesems geprobeerd en werd daar ook weer zieker van. Volgens de therapeute was dit normaal. Nou dat zei elke therapeut. Eerst zou ik zieker worden en daarna pas beter. Dat eerste klopte altijd, alleen dat laatste is dus nooit gelukt.
Anette schreef:
di 06 feb 2007 17:31
Zonder dat de overgang door haar serieus werd vernoemd, werd die in alle toonaarden ontkend.
Gelukkig kan ik met mijn psychologe wel over de overgang praten en word ik met die klachten wel serieus genomen. Alleen zegt zij dus dat niet alles door de overgang komt. Ze zegt wel dat als die overgang voorbij is ik mij veel beter zal voelen. Ik krijg geen opdrachten van haar en "hoef niets". Ze wil zelfs dat ik niet te veel doe en het rustig aan doe.
Ien schreef:
di 06 feb 2007 20:58
Ik was soms een aantal weken tot maanden "bijna" klachten-loos en dan begon de hele riedel weer van voren af aan.
Jammer genoeg heb ik dit nooit gehad. In al die jaren (behalve in het hele begin) heb ik me soms wel wat beter gevoeld, maar nooit goed. Hopelijk komt daar gauw verandering in. Ik voel me altijd raar en naar en vaak ziek. Vooral 's morgens voel ik me erg vreemd, net of ik elke dag weer er opnieuw aan moet wennen dat ik me niet goed voel. Het lijkt net of ik er later op de dag beter mee om kan gaan terwijl ik me dan zelfs slechter kan voelen dan 's morgens. Gelukkig heb ik ook vaak dat het 's middags beter gaat.
Wat me wel een beetje hoop geeft is dat ik sinds een paar weken weer naar buiten kan gaan voor een korte wandeling. Dit heb ik al die jaren in de winter nooit kunnen doen. De rest van het jaar lukte dat wel vaak, behalve als het zomers erg warm is.

Als ik me erg ziek of erg slecht voel dan wil ik niemand spreken. Dat zeg ik dan tegen mijn man en als er dan iemand opbelt of aan de deur staat dan zegt hij dat ik me op dat moment te slecht voel. Zelfs telefoneren gaat vaak niet.
Gelukkig heb ik ontzettend veel steun aan mijn man. Hij helpt mee in het huishouden en doet de boodschappen. Ook kan ik altijd uithuilen bij hem als ik het weer eens moeilijk heb. Soms heb ik een dag dat ik zo moedeloos ben en niet meer verder wil. Dan kan ik altijd bij hem terecht en dat helpt dan zo enorm. Hij werkt thuis dus dat is ideaal voor mij.
Een sociaal leven heb ik al die jaren niet. Ik kan niet op bezoek bij iemand en vaak ben ik dus te slecht om iemand even op bezoek te krijgen. Vriendinnen zie ik nog amper en raak ze kwijt. Een vriendin begrijpt het nog wel, maar verder begrijpen ze niet wat ik voel. Het is natuurlijk ook moeilijk te begrijpen voor iemand anders.

Ik wens jullie ook veel sterkte en hoop toch echt dat deze ellende overgaat.

Groetjes
Lenie

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 65

Re: Warm of koud

Bericht door Anette » do 08 feb 2007 18:17

Lenie schreef:
wo 07 feb 2007 16:17
Gelukkig kan ik met mijn psychologe wel over de overgang praten en word ik met die klachten wel serieus genomen. Alleen zegt zij dus dat niet alles door de overgang komt. Ze zegt wel dat als die overgang voorbij is ik mij veel beter zal voelen. Ik krijg geen opdrachten van haar en "hoef niets". Ze wil zelfs dat ik niet te veel doe en het rustig aan doe.
Hoi Lenie,

Ja, dat is wat ik bedoelde.
Het lijkt alsof je overgang serieus wordt genomen. Zij zegt daarom ook dat als de overgang voorbij is, de klachten minder of verdwenen zullen zijn. Daarmee geeft ze toe: Het is je overgang waar je klachten van komen.
En dan komt er zo'n vette maar !....
.... zo gauw het dan gaat om de klachten, komen ze opeens niet van de overgang. Dan ontkent ze opeens de overgang, zodat ze haar diensten kan aanbieden.

Nee, ze zal nu nog niet zoveel van je verwachten. Van iemand die zich zo ziek voelt mag je dat ook niet verwachten. Die dien je haar rust te gunnen. Zelfs te stimuleren die rust ook te nemen.
Ik kreeg tijd voor mezelf, meer ruimte voor mezelf, noem het maar op.

Maar er komt een moment waarop een dienstverlener wil zien dat zijn of haar inspanning vooruitgang laat zien. En dat komt zeer waarschijnlijk eerder dan dat een overgang voorbij kan zijn.
Een psycholoog is ook maar een mens, die daar zit om zijn brood te verdienen. Die wil resultaat afleveren, en zijn goeie naam behouden.
Hij of zij raakt in het 'nauw' als dat resultaat uitblijft of geen grip houdt.

Vandaar dat ik zei, blijf bij jezelf. Dan kun je alert blijven op dat moment en op die valkuil van hulpverlening.
Ik weet, het klinkt allemaal zakelijk. Maar voor de maatschappij is er altijd een zakelijke belang dat overal achter schuilt.

Mijn conclusie na eigen ervaringen en verhalen van anderen is: nergens gaat zoveel eigen wijsheid verloren als in de kamer van een psycholoog.

Groetjes
Anette

Lenie
Berichten van Lenie
Onderwerpen van Lenie
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 67

Re: Warm of koud

Bericht door Lenie » vr 09 feb 2007 14:53

Hallo Anette

Dat heb je mooi gezegd, die zal ik onthouden.

Bedankt voor de waarschuwing, ik zal het goed in de gate houden en als ik er geen goed gevoel meer over heb dan stop ik met die psychologe.
Voorlopig blijf ik nog wel bij haar omdat ik het zo fijn vind om met haar te praten. Als zij mij op een gegeven moment opdrachten geeft waarvan ik het gevoel heb dat ik het nog niet kan dan zal ik het echt niet doen. Dat heb ik al die jaren niet gedaan dus nu ook niet. Elke keer heb ik geluisterd naar mijn lichaam en voelde heel goed wat ik wel en wat ik niet kon.

Deze week gaat het gelukkig wat beter met mij. Die buikgriep is weer over, dat scheelt een hoop.
Gisteren had ik voor het eerst sinds heel lang een redelijk goede dag. Ik voelde me wel een beetje vreemd, net of het nog erg kwetsbaar was en elk moment weer fout kon gaan. Misschien snap je wel wat ik bedoel.
Ik heb er wel van genoten, het was zo heerlijk om je weer eens beter te voelen. Jammer genoeg gaat het vandaag weer minder, maar dat hoort erbij, dat weet ik. Ik kan alleen maar hopen dat die betere dagen vaker komen.

Groetjes
Lenie

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht