Lat-relatie en de overgang

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Jetje
Berichten van Jetje
Onderwerpen van Jetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jetje » za 16 mei 2009 10:02

Hallo allemaal,

Ik ben 52 jaar , gescheiden en heb sinds 5 jaar een lat- relatie.
Ik zit volop in de overgang en heb er op alle mogelijke fronten veel last van.
In onze lat-relatie is het ook moeilijker geworden. Voorheen gingen we het ene weekend bij mij en het volgende weekend naar mijn vriend.
Voor mij is het nu erg moeilijk om mijn weekend door te brengen in het huis van mijn vriend. Ik ben gewoon het liefst thuis.

Ik wil helemaal geen twee plaatsen meer hebben waar ik in de weekenden ben. Ik wil in mijn eigen bed slapen en ik wil vooral in mijn eigen omgeving zijn, lekker in mijn tuin, in mijn eigen huis. :oops:
Bovendien wil ik ook wel eens een weekend alleen zijn en dat vind ik dan ook moeilijk om tegen hem te zeggen omdat de weekenden juist de momenten zijn dat je elkaar ziet.
Ook op seks-gebied ben ik erg veranderd en ik wil helemaal geen seks meer.
Ik word gek van mezelf. :S
Wie herkent dit?

Jetje



Juul2
Berichten van Juul2
Onderwerpen van Juul2
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Juul2 » za 16 mei 2009 10:16

Goedemorgen .

Ik!
Heb dan wel geen lat relatie, maar herken heel erg het gevoel van het liefst thuis en in mijn eigen omgeving zijn. En de enorme behoefte om regelmatig alleen te zijn. Op mezelf, met mezelf zonder dat man en kinderen om me heen zijn. RUST!!
Sex heb ik ook totaal geen zin meer in, soort weerzin zelfs (en daar schaam ik me dan weer voor ) en wil ik niet meer .
Erg naar en vooral raar allemaal. Ik hoop maar dat het een fase is ..........

Groeten, Juul

JolandaB
Berichten van JolandaB
Onderwerpen van JolandaB
Menopauzejaar: 2008
Leeftijd NU: 63

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door JolandaB » zo 17 mei 2009 20:37

Hallo,

Heel herkenbaar hoor, ik heb ruim 3 jaar een latrelatie
Een hele fijne man, maar de weekenden dat ik in mijn eigen huis ben vind ik het prettigst,
Volgende week op vakantie, zie ik tegen op, dit omdat ik in de vorige vakantie voor vertrek een heel snelle hartslag kreeg, 3 uurtjes geduurd toen ik door de douane was ging het beter.

Maar ik wil er niet aan toegeven, ik denk namelijk als je de angst laat regeren maak je je wereld zo
beperkt, ik neem kalmeringstabletten mee en maak er het beste van,

gr Jolanda

Daan
Berichten van Daan
Onderwerpen van Daan
Menopauzejaar: 2007
Leeftijd NU: 62

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Daan » zo 17 mei 2009 21:38

Hoi,

Ook ik heb jaren een lat. Het ging van innig naar vinnig, dat deed de overgang. Wat ik heb gedaan is toen ik wist dat ik overging, heel veel praten en uitleggen aan mijn lat-partner. Hij stond daar destijds uiteindelijk open voor, dat scheelde enerzijds, anderzijds was het afscheid nemen van de seksdrive voor mij droevig. Ik heb hem aan willen sporen tot een ander soort liefdesleven maar dat is niet gelukt!

Nu ik bijna twee jaar in de menopauze zit, zie ik een veredelde vriendschap die zich met veel gedoe heeft ontwikkeld. Ik kom soms weken lang niet in zijn huis. Ik kan daar niks. Voel me sowieso niet meer lekker bij anderen in hun huis, dat vind ik voor mezelf jammer maar het zij nog zo.

Ik zou dit zeker bespreken want als de 'echte' tegenzin komt dan komt dat vreemd en hard aan bij de tegenpartij en voor jezelf wordt het alleen maar moeilijker. Dit kan de overgang helaas met je doen. Tegen je zin in iets doen...dat hoeft niet meer hoor!

Groet Daan.

Jetje
Berichten van Jetje
Onderwerpen van Jetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jetje » zo 17 mei 2009 22:00

Hallo Daan,

Ik heb het er al over gehad hoor, met mijn vriend en gelukkig begrijpt hij het. Hij heeft er geen problemen mee om naar mij toe te komen en daar ben ik wel blij om. Ik ben het allerliefst in mijn eigen huis en dat weet ie.
Hij heeft van alles gelezen op dit forum en dat heeft wel veel begrip gegeven.
Ook ik ben heel verdrietig en in de war over het verlies van mijn seks-drive.
Het is zo raar dat ik mezelf niet meer herken in mijn gevoelens.
En tegen mijn zin zou ik niets kunnen en willen doen. Die tijd heb ik gehad in mijn vorige huwelijk en ik heb mezelf voorgenomen dat ik dat voor niemand meer doe want uiteindelijk doe ik mezelf daar veel pijn en verdriet mee.

Groetjes, Jetje

Lana
Berichten van Lana
Onderwerpen van Lana
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Lana » zo 22 mei 2011 13:12

Hallo,

ook ik heb een Lat relatie en herken mij in jouw bericht.

Alle energie die ik nog tot voor kort op kon brengen is volledig verdwenen. Soms denk ik dat ik een ernstige ziekte heb.... laatst nog ben ik erg onredelijk uitgevallen naar mijn vriend... maar ik wilde alleen nog maar RUST... in mijn eentje... in mijn eigen huis.
Hij voelt het als afwijzing...maar ik kan echt helemaal NIKS voor wie dan ook betekenen.

Komt er nog bij dat ik nu 6 weken aan een stuk ongesteld ben ( ervoor bijna een jaar niet ) ook heel fijn voor ons seksleven :(

Ik denk er zelf aan om onze anders zo innige en sterke relatie te verbreken, zie weinig perspectief voor de ( onze) toekomst... beter wordt alles niet meer, vanaf hier bergafwaarts

Mijn gewicht is ook met 8 kg toegenomen, ik kan mij niet voorstellen dat deze toestand nog aantrekkelijk is voor de medemens.

Geen wonder dat mannen uitkijken naar jonge blommen zonder humeurigheid, strakke lijven en altijd vrolijk gezind....

Sterkte iedereen !

Lana

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » zo 22 mei 2011 23:13

Hoi jullie,

Hier ook een stoeiende latter. Ik kamp ook met de enorme moeite die het kost van 'hier en daar' en 'jou en mij'.

Ik word echt letterlijk niet goed van het pakken en weer uitpakken. Ik heb behoefte aan thuis zijn en zoals ik hier lees, ben ik ook graag veel alleen. Geen gedoe aan mijn hoofd, ik voel me toch al zo vaak niet goed.

Ik moet veel uitleggen, verdedigen en opnieuw weer uitleggen. Ik moet knokken voor mezelf, voor mijn welzijn. Ik trek me soms echt terug. Mijn lijf trekt het gewoon niet. En moet dat weer uitleggen (ik weet zelf niet eens wat er met me gebeurt dan) en verdedigen. Ik zit gevangen in een spagaat en weet de weg er niet meer uit. Ik voel veel vluchtneiging.

Ik overweeg om alleen verder te gaan maar voel me hierin heel dubbel, afhankelijk van het moment.
Ik heb ook nog een paar kinderen waar ik aandacht aan wil/moet besteden ook al wonen zij al op zichzelf.

Voordat ik het weet ben ik voor iedereen aan het zorgen, behalve voor mezelf. Dat voelt enorm slecht. Ik voel me vaak stuurloos, in de war, overbelast en niet gesteund. Ik mis iemand die echt naast me staat nu. Dan is er een thuis voor ons twee, dan is er een toekomst mogelijk, dan is er een samen. Maar zoals het er nu uitziet moet ik me teveel in twee of meer delen, te groot houden om alles in stand proberen te houden.

Sterkte voor jullie, het valt soms niet mee!

Groetjes, Jamilla.

Sosolala
Berichten van Sosolala
Onderwerpen van Sosolala
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Sosolala » ma 23 mei 2011 08:05

Hoi allemaal.

Ik heb ook een latrelatie, zo'n 3,5 jaar.
Ook ik heb het van daar niet willen slapen en weinig energie en moeilijk met mezelf. Hij is een schat en toch heb ik vorig jaar rond november de relatie beëindigd. Om alle mogelijke redenen, ik voelde me schuldig naar hem toe, dacht ik kan hem niet meer bieden wat hij verdient.

Nu zijn we toch weer bij elkaar. Hij wil mij om de lichamelijke ongemakken niet verliezen. Daar krijg ik ook wel weer energie van, als iemand zo voor je gaat.

Ik verlang ook helemaal niet naar seks en dat is natuurlijk jammer want intimiteit hoort wel bij een relatie, daar moet ik mijn weg dan nog in vinden.

Wat ikzelf heel belangrijk ben gaan vinden en wat ik heb moeten leren, is om mezelf op nummer 1 te zetten (wel gelijk met mijn kinderen uiteraard), maar ik cijferde mezelf ook altijd weg.
Nu geef ik toe aan mijn eigen behoeften en doe ik niet meer elke dag stofzuigen en ik ga even lekker een dutje doen op de bank als ik die behoefte voel. Ik moet met mezelf door 1 deur kunnen voordat ik dat met een ander kan, en aandacht voor mezelf (ook lekker mijn nageltjes doen of laten doen en dat soort dingen) is essentieel -althans voor mij - om nu te kunnen blijven functioneren naar anderen toe.

Toegeven aan je lijf (niet makkelijk dus) helpt daarin wel.
Wij slapen ook niet of nauwelijks samen omdat ik het niet red. Ik heb gewoon het hele bed nodig en rust, rust, rust.
Maar mijn vriend pikt het van me. Gelukkig en we hopen op betere tijden.

een goede week !

Linda

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » ma 23 mei 2011 13:36

Hoi,

Helemaal weer herkenbaar.

Jezelf niet meer wegcijferen, dit ook niet meer kunnen.

En wat is luisteren en begrip toch belangrijk nu...

Ik loop nog het meeste tegen deze onmacht op. Zowel van mezelf als van mijn partner. Ik kan niet goed uitleggen hoe het voelt en hij kan niet begrijpen wat ik meemaak. Hoe drastisch dit is en hoe acuut en heftig grenzen voelen nu.

Groetjes, Jamilla.

Greta51
Berichten van Greta51
Onderwerpen van Greta51
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 61

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Greta51 » di 24 mei 2011 23:24

Hallo dames

Ik ben na de dood van mijn man alweer jaren alleen en heb na het vertrek van mijn dochter toch weer regelmatig de behoefte om weer een man te leren kennen. En dan inderdaad alleen voor een LAT-relatie. Maar mijn klachten houden me tegen want tja... heb ik er wel "ruimte" en energie voor, en dan het idee van samen slapen, hoe zou ik dat moeten doen? Ik kan al niet eens normaal in mijn eentje slapen.

Maar ja, er blijft toch ook een deel van mij "zeuren" om aandacht en liefde en vooral om een samengevoel......
Kan een "nieuwe" man het wel aan om een vrouw te hebben die zoveel beperkingen heeft door die :evil: :evil: overgang?

Greta

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » do 26 mei 2011 09:48

Hoi Greta,

Heel begrijpelijk, je dilemma.

Als twee partners lang samen zijn, van elkaar houden en in die tijd met elkaar vergroeien, dan ligt het meer voor de hand dat overgangsklachten van een vrouw erbij horen in die leeftijdsfase.

Maar bij het opnieuw zoeken en proberen te vinden van een fijne relatie moet je eerst door het vaak zo selectieve filter. De verwachtingen/eisen liggen vaak hoog, vooral op deze leeftijd. Want de tijd wordt kostbaar.

Toch...als iemand jou echt ziet, kijkt naar wie jij echt bent, je waardeert om wie je van binnen en van buiten bent met af en toe overgangsklachten, dan weet je meteen dat het de ware zou kunnen zijn. Er is een zinnetje; liefde is het antwoord. En dat geldt zeker hier.

Een vrouw met overgangsklachten mag er ook zijn. Ze hoeft zichzelf niet weg te stoppen als zijnde 'ongewenst'. Ik zou vooral kijken naar wat je als vrouw en mens te bieden hebt. En ik ben ervan overtuigd dat dat veel is! Jij bent een parel en degene die jou vindt mag zich gelukkig prijzen! Zo kunnen we ook gaan denken... :) Je bent het waard.

Groetjes, Jamilla.

Greta51
Berichten van Greta51
Onderwerpen van Greta51
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd NU: 61

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Greta51 » do 26 mei 2011 13:30

Hoi Jamila,

Je slaat de spijker op zijn kop! Inderdaad, als je al lang samen bent ga je ook samen het proces van de overgang in. De meeste mannen zitten toch niet echt te wachten op een vrouw die alleen wil slapen, vaak iets niet wil of kan, zich niet goed voelt....dan moeten ze van goede huize komen! Daarbij heb ik na de dood van mijn man een reisfobie ontwikkeld waardoor ik dus niet in bus en trein stap (heb geen auto)..... :S
Het is ook heel dubbel hoor, een deel van mij gilt "laat me met rust", een ander deel vindt het toch ook wel erg alleen allemaal.

Greta.

Zilver
Berichten van Zilver
Onderwerpen van Zilver
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Zilver » do 26 mei 2011 20:03

Hallo Jamila.....en alle anderen.

Inderdaad je slaat de spijker op zijn kop !!
Ook ik zit net in een nieuwe relatie ............ het is niet gemakkelijk allemaal maar tot nu kan mijn partner het gelukkig allemaal redelijk goed handelen.
Wil ik alleen slapen geen probleem, slaapt hij op een ander bed of trekt zich terug in zijn eigen stulpje.
Botsingen tussen ons .................. ja zijn er ook maar helaas ik ben op dit moment ook niet mijzelf.
Maar ondanks al zijn begrip is er toch dat hele kleine stemmetje bij mij ................ die mij onzeker maakt.

Ben er soms ook zo moe van om maar weer veel uit te leggen, jezelf verdedigen!!!
De vluchtneigingen bij mij vieren hoogtij op dit moment en probeer ook dat al uit te leggen maar hoe leg je zo iets uit want dat stuit wel op onbegrip :S

Gaat vast goed komen ................ moet maar even zoals het nu is .................. lukt het niet dan maar even niet.

Sterkte voor allemaal en wederom fijn gevoel dat je niet de enige bent!!!

Sita

Klaaartje
Berichten van Klaaartje
Onderwerpen van Klaaartje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Klaaartje » vr 02 dec 2011 03:04

Hoi allemaal..

Ik heb een lat- relatie van 9 jaar... kids vliegen beiden tegelijk uit.. en dan overgang er bij... voel me down under...
Hang thuis.. sociale contacten geen zin in..
Ook ik net wat ik hier lees: geen zin meer in de relatie... negatief enigste wat daarin is... maag vullen en zak legen ... ik leef van bijstand maar mij daarin helpen is er niet. Ja beloftes... na al die jaren baal ik er van..
Ik ben ook het liefste thuis.. en het reizen met tas ben ik zat.
Ik kan het doel in mijn leven niet vinden

Klaartje

Marietje
Berichten van Marietje
Onderwerpen van Marietje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Marietje » vr 02 dec 2011 15:34

Hoi Hoi,

Ben ook zo graag alleen! Kijk kids en man liefst (vaak) de deur uit. Maar als ik dan een keer alleen ben dan voel ik me zo zielig :(
Dan word ik teveel met mijn gevoelens van somberheid geconfronteerd......denk ik.
Wat een proces die overgang! Ben er al jaren mee zoet!

groetjes, Marietje

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » ma 05 dec 2011 20:17

Hoi,

Volgens mij is begrip ongeveer het antwoord op alles hier. Dat er naar je geluisterd wordt en dat je noodzakelijke keuzes gerespecteerd worden. Want 'geen rekening met jezelf houden' gaat gewoon niet meer.

Als dat begrip er niet is, als er geen luisterend oor voor je is, geen open hart nu, wat stelt een relatie dan nog voor...?

Ik ben heel moe van veel...

Groetjes, Jamilla.

Ida66
Berichten van Ida66
Onderwerpen van Ida66
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Ida66 » zo 11 dec 2011 11:09

Hallo dames,

Wat veel herkenning vind ik hier... Ik ben 45 jaar en heb al een jaar of drie veel klachten, maar heb nooit aan de overgang gedacht. Waarom niet? Omdat ik op m'n 41e nog een dochter heb gekregen (heb ook 2 volwassen dochters en een zoon van 9 jaar). Iemand zei me dat als je op latere leeftijd kinderen krijgt, je ook later in de overgang komt.
Nou, helaas had ik dat al die tijd in mijn hoofd, want ik dacht niet aan de overgang, maar gooide alles op mijn zware thuissituatie. Ik heb namelijk twee kinderen met een spierziekte, waarvan de zoon ook nog eens autistisch is en verstandelijk gehandicapt en gedragsproblemen heeft en ook mijn relatie verkeert in zwaar weer: al jaren constant ruzies en spanningen.
De zorg om en voor deze kinderen is enorm zwaar en daarom dacht ik dat ik "gewoon" opgebrand was.

Maar sinds een paar weken beginnen de puzzelstukjes op z'n plaats te vallen: 's nachts niet kunnen slapen, het gevoel hebben dat het "zweet me uitbreekt", boos, labiel, depressief, ruzie maken om niks, huilen om niks, vluchtneigingen, piekeren, van alles een probleem maken, geen zin meer in seks, maagklachten, pijn in bovenrug en buik, moe, lusteloos, alleen willen zijn enz enz.. Zo kan ik nog wel even doorgaan!

Wat mijn menstruaties betreft weet ik het niet: ik heb de mirenaspiraal en ben al heel lang niet meer ongesteld daardoor. Wel had ik vorige week ineens een enorme bloeding met stolsels..schrok me dood. Een urinetest gedaan, maar de uitslag is heel erg vaag. Als je echt goed keek zag ik een vaag streepje, maar helemaal niet duidelijk dus. Ik denk dat ik maar naar de ha ga met mijn klachten en kijken wat hij ervan vindt. Ik ben wel zo ver dat ik wel aan de antidepressiva zou willen om me beter te gaan voelen, zo wanhopig ben ik...
Ik wil ook wel andere dingen doen: iets van yoga of therapie of zo. Het idee dat dit nog maar het begin is en de wetenschap wat ik allemaal nog moet doorstaan met mijn kinderen, benauwt me enorm..
Bedankt voor de herkenning die ik in jullie verhalen vind..

Ik denk dat ik maar eens met mijn man moet gaan praten om te proberen hem uit te leggen wat er met mij aan de hand is en de relatie te redden! (heb altijd geroepen dat hij "fout" was en niet ik, maar weet nu wel beter..) Arme ik en arme man...!

Groetjes, Ida

Door alle problemen van de afgelopen jaren hebben mijn man en ik nu ook een soort lat-relatie: we hebben een appartement erbij gehuurd waar we om en om een paar dagen per week verblijven.. Zonder dit zou ik het absoluut niet meer redden voor mijn kinderen te blijven zorgen en in mijn relatie te blijven.. Ik kan het iedereen (ook zonder overgang en andere problemen) aanraden! Een plek voor jezelf waar je helemaal even alleen kan zijn en tot rust kan komen..

Muna68
Berichten van Muna68
Onderwerpen van Muna68
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 51

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Muna68 » ma 06 feb 2012 10:32

Hallo dames,

wow, dus dat is het...
Ook ik heb een lat-relatie. Hij komt meestal naar mij, gewoonweg omdat ik echt niet wil reizen en in zijn huis wil zijn. Hij heeft een prima woning hoor, niets mis mee.
Wanneer hij dan twee dagen geweest is ben ik weer blij als ik mijn vrijheid weer terug heb. Ik vind dit zo raar van mezelf en durf hier ook niet goed over te praten. :oops:
Nu ik dit allemaal lees denk ik; oh okee, dus dat zou wel eens met de overgang te maken kunnen hebben.... :o
Soms denk ik als ik nou weer alleen zou zijn? Ook prima. Alsof het me niets uitmaakt. Nou dan ga ik wel erg twijfelen hoor aan mezelf en aan de relatie.
Mijn eigen huisje, rust, mijn eigen dingen doen en de natuur dat is eigenlijk alles waar ik blij van word. Alsof mijn zorgpotje leeg is, zoiets.
Verder is hij lief, geduldig en zorgzaam, niets mis mee.
Even bijkomen hiervan en fijn om te weten dat meerdere vrouwen dit herkennen.

Hestermaria

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » zo 26 feb 2012 15:07

Hoi vrouwen,

Fijn, deze berichten te lezen! Zoveel herkenning..

Ook het schuldgevoel van alleen lekker thuis willen zijn. Hoe zou dat komen? Komt er teveel op ons af?

Ik wil ook niet meer naar het huis van mijn partner. Het voelt net alsof ik elke keer van mijn eigen bodem wordt losgerukt. Ik vind het ook weer heel fijn mijn eigen ruimte weer te hebben op maandag. Of soms dinsdag pas...en dan moet je vrijdag vaak alweer... :roll:

Herkennen jullie ook dat de tussenruimte dan te kort is? Dat de weekenden te snel op elkaar zitten en je dus te weinig eigen tijd hebt om te herstellen of bij te komen?

Groetjes van Jamilla.

DarkAngel
Berichten van DarkAngel
Onderwerpen van DarkAngel
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door DarkAngel » ma 27 feb 2012 11:45

Hallo dames,

ergens ben ik blij dit onderwerp gevonden te hebben, maar het maakt me aan de ene kant zeer bang, ik heb nu 3 jaar een LAT die al zeer moeilijk was door het overlijden van mijn mama, mijn cvs en slaapstoornis, nu zouden we gaan trouwen dit jaar, maar ik voel me hoe langer hoe slechter. Weet dat ik in de premenopauze ben door bloedafnames, ik zie mijn partner amper nog, als hij al eens hier is zie ik hem ook buiten en daar naartoe gaan is me teveel. Ik kan daar niet slapen, het is de bedoeling dat ik daar ga wonen :cry:

Ik heb zeer veel tegenslag in mijn leven gekend, en net nu ik die ene juiste persoon tegenkwam, komt dit ertussen en het swingt de pan uit hoor :evil:

We doen niets meer dan sms'en, wat zeer slecht is voor een relatie en mijn partner kruipt vaak weg voor mijn nare buien, dan ben ik zo bang, wat als ik daar woon, en kan ik dit wel, kan hij dit wel, want er staan nog veel jaren van dit 'circus' te doorstaan.

Ik kom niet meer buiten en wil ook alleen zijn maar ben dan eenzaam, en inderdaad het enige wat me nog wat rust geeft is mn tuintje en mn katten.
Ymea durf ik niet nemen daar zilverkaars zeer slecht is vooral voor mij met een historiek van hepatitis.

Ik zit de hele dag naar nare muziek te luisteren en al mijn mooie gevoelens voor hem zijn ergens ver weg en ik ben er zeker van dat dit de hormonen zijn want ik had dat vaak tijdens pms ook.
Wat moet ik doen, de trouw afzeggen ik weet het niet meer echt niet.

Tinne

Dorothea
Berichten van Dorothea
Onderwerpen van Dorothea
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd NU: 62

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Dorothea » ma 27 feb 2012 15:32

Tinne,

ik kan je moeilijk raad geven, maar ik denk altijd "bij twijfel niet doen".
Moeilijke situatie zit je, praat je er wel over met je aanstaande, praten kan goed helpen en misschien vind je begrip en steun bij hem.

Sterkte, Dorothea.

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » ma 27 feb 2012 15:37

Hoi,

Daar ben ik het mee eens. Een huwelijk vraagt een volledig 'ja' in gevoel en verstand. En dan wordt het ook een geweldige dag.

Sterkte met de verwarringen!

Groetjes, Jamilla.

DarkAngel
Berichten van DarkAngel
Onderwerpen van DarkAngel
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door DarkAngel » ma 27 feb 2012 16:00

Dank je wel, ik was zo zeker, en nu met die nare overgangstoestanden denk ik dat ik het niet ga aankunnen :oops:

Dank je, Tinne

Jetje
Berichten van Jetje
Onderwerpen van Jetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jetje » ma 27 feb 2012 21:47

Hallo allemaal,

@Jamilla: ja ik herken alweer wat jij schrijft.... te weinig tijd tussen de weekenden..

groetjes, Jetje

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » zo 04 mar 2012 22:33

Hoi,

De tussenruimte is voor mij af en toe zo kort en de druk en ongeregeldheid zijn zo groot dat ik af en toe een weekend samen over moet slaan en met mezelf moet zijn. De verwachtingen en latten liggen te hoog en ik kan niet voldoen aan het verlangens van mijn partner die dus bijna als eisen voelen. Daardoor ervaar ik een drammerig en dwingend gedrag.

Ik heb ook nog een kind wat af en toe naar huis komt en daarvoor ben ik er dan ook graag.

Maar ik loop overal 'bordjes te draaien' (als zo'n circusartiest) terwijl ik er zelf bij in schiet. Ik sla mijn welzijn en lijf teveel over.
Daarom moet ik dus af en toe een pas op de plaats maken want dan gaat het echt helemaal niet meer.

Een goede oplossing weet ik hier nog niet voor maar ik maak me ernstig zorgen als ik zo doorga. Er moet echt iets veranderen. De relatie opgeven zou een oplossing zijn maar vind ik erg drastisch.

Het onbegrip, het me alleen voelen hiermee en het hele geestelijke proces overgang maakt ook dat ik af en toe een stuk eigen leven wil/moet invullen en NIET altijd gericht kan en wil zijn op 'samen'. Ik ga mijn partner daardoor ook wat verstoten, af en toe, merk ik. Dat wat ik niet automatisch ontvang en wel zo nodig heb moet ik dan op die manier bevechten. Het lijkt op een soort nood-ventiel wat af en toe in werking treedt. Stop daar en niet verder.

Ik zou begrip willen, liefde willen voelen, nabijheid maar dat mis ik echt terwijl ik het wel zo nodig heb nu.

Mogelijk herkennen andere vrouwen dit ook.

Sterkte voor jullie. Jamilla.

Peetje
Berichten van Peetje
Onderwerpen van Peetje
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Peetje » za 28 apr 2012 12:07

Hey dames

Wat leuk dit onderwerp :D Ik denk altijd dat ik de enige ben met een latrelatie en dan vind ik ineens jullie.
Bij mij werkt het allemaal wat anders. Al sinds ik mijn Lief ken (nu 4 jaar) ga ik altijd naar hem. Dat is gegroeid omdat hij bij vlagen zijn zoon (16) in huis heeft en dan is bij mij zijn geen optie. Ik kan ook sterk de behoefte voelen om alleen te zijn maar heb de laatste tijd vooral de behoefte bij hem te zijn. Omdat het me rust geeft, omdat ik me dan beter kan ontspannen en me beter voel als ik klachten heb. Zijn aanwezigheid is dan geruststellend.

Alleen het gevoel van geen seks meer willen vind ik moeilijk. Pas sinds heel recent weet ik dat ik in de overgang ben en dat dat daar dus mee te maken kan hebben. Daarvoor dacht ik vooral dat er een steekje aan me los zat, of dat onze relatie misschien toch helemaal niet goed was... Op dit moment zit ik nog een beetje in de fase van herdefiniëren. Het lucht me op dat mijn gebrek aan zin in seks op een bepaalde manier ook iets is waar ik kennelijk niet alles aan kan doen... dat ik mezelf niet zo op mijn kop hoef te zitten. Niet dat ik het nou gebruik als excuus of zo, maar het maakt wel dat ik wat meer begrip kan opbrengen voor mezelf.

Ik denk dat het belangrijk is dat wij vrouwen leren voor onszelf te kiezen. En dan maakt het niet zoveel uit welke vorm dat krijgt. Voor mij is het al heel wat dat ik voel, aanvaard, besef dat ik heel graag bij mijn Lief ben. Dat ik het fijn vind bij hem te zijn, samen te tutten, te lachen, plannen te maken... ook als ik niet zo zit te wachten op seks. Dat onze relatie meer is dan dat, dat zowel hij als ik elkaar meer te bieden hebben en dat we er ook wel uitkomen samen.

Ik ben nu bezig om te kijken of ik het huis naast hem kan kopen... beetje LAT en toch dichtbij... dat voelt voor ons allebei fijn en goed. Soms slaat de paniek wel toe hoor... Jee waar begin je aan als vrouw in de overgang :lol: Alles staat al zo op zijn kop. Aan de andere kant voel ik me ook wel stoer. Dat doe ik toch maar gewoon even... dat idee. En het is fijn samen tekeningetjes te maken van 'onze huizen', de tuin... dromen te hebben... Ik weiger me ook nog langer 'mislukt' te voelen want dat was ik toch gaan doen de afgelopen jaren... Ik voelde me een mislukte vrouw omdat ik altijd wel wat had, omdat ik eigenlijk geen zin had in seks... Omdat ik vond dat hij een betere vrouw verdiende. Schrijnend eigenlijk dat je zoiets gaat denken.

En nu denk ik veel meer... hier ben ik... ja oke, soms wiebel ik wat, ja ik heb op zijn minst voor nu even wat minder zin in seks... maar man wat vind ik het fijn bij jou te zijn. Ik mag van je houden, ik mag dromen van een toekomst. En er is nog heel veel leuk aan mij. En dat zie ik ook weerspiegeld in zijn reacties, zijn enthousiasme... en dat voelt fijn.

Ik heb vaak het gevoel dat veel vrouwen (ook ik) alleen zijn, je eigen bedoening hebben nodig hebben omdat ze zich dan echt zichzelf kunnen voelen. Om die reden koos ik ook bewust voor een latrelatie. Ik had dat nodig. In een relatie verloor ik makkelijk mezelf. Bij mijn Lief heb ik langzaam ontdekt dat ik bij hem ook mezelf kon zijn. Omdat hij me die ruimte bood maar ook omdat ikzelf steeds meer het lef had het te zijn. Dit is wie ik ben... take it or leave it... In fases betekende dat dat ik vaak mijn eigen huis opzocht, weg van hem, zijn kinderen, het schuldgevoel dat ik toch al een vrouw van niks was... en ook al geen goede moeder voor zijn kinderen... Ik leerde voor mezelf opkomen door de vertrouwdheid van mijn eigen huis steeds op te zoeken. Ik leerde ook om wat ik maar noem het risico te nemen... het risico dat hij zou zeggen... sorry hoor maar zo'n vrouw hoef ik niet.

En nu is het proces gekeerd zou je kunnen zeggen. Nu ben ik graag bij hem in de buurt en denk ik nog steeds oke, ik neem dat risico. Hier ben ik wiebelend en wel, weinig zin in seks, ik kom naast je wonen :D Garanties zijn er nooit. Take it or leave it...

Groet Petra

Marijke61
Berichten van Marijke61
Onderwerpen van Marijke61
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Marijke61 » do 03 mei 2012 17:25

Hallo allemaal!!!!

Wat een herkenning zeg :D !! Ik heb nu 2 jaar een latrelatie en het gaat hartstikke lekker allemaal, maar ik zie steeds allerlei apen en beren... terwijl dat helemaal niet nodig is. Ik heb een hele begripvolle vriend, en we zijn het ene weekend bij mij en dan het daaropvolgende weekend bij hem.
Af en toe gaat het echt mis met mij, paniekaanvallen, niet kunnen slapen en enorme zere benen en dat gebeurt vooral in de nacht. De seks is voor mij ook erg veranderd, het lijf wil niet meer zo als ik wil, en daar kan ik nog niet aan wennen. Mijn vriend zegt dan dat ik wat meer moet gaan genieten en dat vindt ik dan zo lief.Maar ik lees hier dat meer dames er last van hebben. Wat een opluchting zeg.
En ik snurk ook enorm, heeft dat ook misschien met de overgang te maken??
Wij kunnen dus echt niet 2 of 3 nachten bij elkaar slapen want dan zijn we allebei gebroken.

Groetjes,
Marijke

Mignonette
Berichten van Mignonette
Onderwerpen van Mignonette
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 54

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Mignonette » wo 27 jun 2012 01:10

Dag mede-latters,

Ja inderdaad leuk zeg, zoveel latters, dat kom je ook alleen op internet tegen he, niet in het echte leven! Misschien een club oprichten..?
Ik lat al 10 jaar, na 12 jaar alleenstaand moederschap. Uit volle overtuiging en in principe tot volle tevredenheid. Maar ja. Alles wat jullie hebben gezegd herken ik! Wij doen vrijdag hier (of soms daar) en zaterdag andersom. Ik heb een kat, en hij is allergisch (niet de kat, mijn vriend, en dat is mijn eerste zucht), dus hij is eigenlijk liever in zijn eigen huis. Gelukkig dat hij dat heeft - dan kan hij tenminste begrijpen dat ik ook liever in mijn eigen huis ben... We zijn allebei niet geschikt voor samenwonen, allebei al te lang zonder "inwonende partner" geleefd. Dus dat begrip is er, wederzijds.

De week is inderdaad te kort. Al maanden denk ik op woensdag: pfff, na morgen begint het weer! Erg he... En op zondag als het weekend eindigt is het weer erg dat het afgelopen is. Vermoeiend hoor.

En tja, weinig zin in sex meer is denk ik onhandiger als je niet altijd in hetzelfde bed ligt. Als je dat wel doet kan er eens iets spontaans ontstaan (misschien), maar bij ons komt het op twee dagen aan he. Ik merk wel - als we toch seks hebben (en ik een beetje zin 'maak') vind ik het wel lekker hoor! Het is in mijn geval meer het opzien tegen het "gedoe en gehannes".

Petra - zoals jij wil ik het ook! Ik woon in een benedenhuis en dat de boven-buurvrouw dan verhuist en mijn vriend dan boven kan wonen! Dichtbij en toch niet op mijn lip! Hoe ideaal kan het zijn!

Lekker alleen thuis zijn - het is de hemel. Klooien, lezen, beetje gamen zonder dat iemand vraagt of je soms verslaafd bent, eten als je het zelf wilt en niet omdat het "tijd" is, niemand die roept "waar is mijn tas/bril/jas/trui", "ik heb honger, wat heb je te eten" en dan MIJN paprikachips HELEMAAL opeten, "waarom heb je geen kaas/worst/ijs/cola", niemand die MIJN zelf gekochte afstandsbediening monopoliseert, niemand die iets wil als ik er helemaal niet aan gedacht had en daarom niet wil maar het eigenlijk best wil als ik er maar even mijn hoofd omheen krijg (nog meer gezucht van mij - word ik nou zo inflexibel?), niemand die vindt dat: mijn computer teveel herrie maakt, mijn huis te donker is, ik teveel met tuin of kat of kind bezig ben, mijn wc te klein is (!), mijn buren te lawaaierig. Ik zucht wat af. Ik zeg toch: in mijn eentje, ook zonder "kind", is de hemel.
In mijn eentje kan alles op mijn eigen tempo en op het moment dat ik er zin in heb. Of word ik inflexibel en egoïstisch?
Mijn vriend weet dat de overgang bestaat en dat ik er al een tijdje mee te kampen heb, maar het lijkt erop dat hij het liefst zou willen dat ik er niks over zei. Misschien zou hij het liefst zien dat ik er geen last van had, dat is aardiger gezegd. Hij is namelijk echt een aardige man waar ik veel van hou. Ik ben niet het soort dat 10 jaar bij iemand blijft zonder van hem te houden.
"Zorgpotje leeg", dat is mooi gezegd. Geen zin meer in zorgen, kind is groot, hup zorg nu maar eens voor jezelf - dat vertaalt zich bij mij misschien ook wel naar mijn vriend. Of misschien is het het algehele "LAAT MET RUST"- gevoel dat ik heb. Het nieuws, alles op de tv (laat ik tegenwoordig vaak uit), de economie, politiek - het kan me nog maar schrikbarend weinig schelen. Wat me echt kan schelen is of ik me senang voel.
Tja. Dat klinkt toch wel egoïstischer dan ik vroeger was...
Opofferingsgezindheid, mezelf eventjes wegcijferen (wat allemaal voor korte tijd geen kwaad kan, zelfs in een relatie nuttig en nodig kan zijn - af en toe), het kalme geduld, laat hem maar even betijen, niet meteen reageren als iets me niet bevalt - ik kan het de laatste tijd allemaal slechter opbrengen! Niet alleen bij hem hoor, eigenlijk bij iedereen. Ik word nog eens een inflexibel, egoïstisch en onaangenaam mens. En ik was altijd zo lief...
En dan mezelf een erg vervelend mens vinden op maandag. Doodmoe word ik van dat mens (mezelf).
In het algemeen ben ik tevreden, maar al deze herkenning brengt me tot ontboezemingen!

Mignonette

Jamilla
Berichten van Jamilla
Onderwerpen van Jamilla
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 58

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Jamilla » do 18 okt 2012 06:06

Hoi,

Fijn, jullie herkenningen en veranderingen te lezen. Wat is dat nu toch een hoop waard!

Sterkte met dit proces allemaal, groet van Jamilla.

Marcella
Berichten van Marcella
Onderwerpen van Marcella
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Lat-relatie en de overgang

Bericht door Marcella » vr 01 feb 2013 14:07

Mede-lijdsters..

Ook ik heb een LAT-relatie met een fantastische vent.. Mijn humeur is de laatste tijd aan het dalen en ik voel me onzeker, bibberig, angstig, ontzettend jaloers... gewoon zwaar anders als dat ik normaliter ben..
Als ik mezelf liet gaan zou ik iedere keer ruzie zoeken, dus ik blijf me inhouden.. durf over dingen niet te praten omdat ik dan achterdochtig en klagerig overkom. Ik ben bang om hem kwijt te raken aan een vroegere vriendin met maatje 36, zo slank als ik vroeger was en mezelf nu af en toe een walrus voel!
Nu weet ik wel dat het vaak de angst voor de angst is, ik weet ook dat ik altijd stil gesust wordt met "er is niks aan de hand".. maar WAAROM voel ik het van binnen dan zo broeien? Waarom voel ik me zo onrustig?
pfff het valt echt niet mee hoor!

Marcella

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht