Veranderende relaties tijdens de overgang

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Isa
Berichten van Isa
Onderwerpen van Isa
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 69

Veranderende relaties tijdens de overgang

Bericht door Isa » wo 04 okt 2006 13:59

Hallo allemaal,

Ik ben 55 jaar en achteraf ben ik al ongeveer 8 jaar geleden in de overgang terecht gekomen.
Ik kom uit een grote familie, met zussen en schoonzussen was het altijd heel hecht.
Wij hebben met elkaar altijd veel kunnen delen, b.v. geboorte van onze kinderen, relatie, onze ouders, enz. Heel veel dus.
Toen twee jaar een broer van ons overleed begon het al wat te rommelen
maar alles is toch goed verlopen tijdens het hele gebeuren.

Maar daarna was er toch wat veranderd vond ik n.l minder hecht.
Toen twee jaar geleden mijn moeder is overleden (mijn vader was al overleden) is de hele familie uit elkaar gevallen, verwijten over en weer van jaren geleden.
Op dit moment heb ik nog contact met een zus van de tien.

Ik mis het heel erg hoe het vroeger ging, maar om wat er allemaal gebeurd is kan het volgens mij niet meer goed komen.
Maar ik vind het zo jammer, en vraag me af mijn zussen en schoonzussen zullen toch ook wel in de overgang zijn, zal het dan toch misschien allemaal nog een beetje op zijn plaats terecht kunnen komen als de hormonen wat rustiger worden.

Wat ik jammer vind is dat we nadat wij veel gedeeld hebben dat ik dit stuk alleen moet doen.
En ik moet zeggen dat ik dit, de overgang wel het moeilijkste vind.

Herkent iemand dit?
Groet van Isa



Henny47
Berichten van Henny47
Onderwerpen van Henny47
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 60

Re: Veranderende relaties tijdens de overgang

Bericht door Henny47 » wo 04 okt 2006 21:44

Hallo Isa,

Bij mij in de familie is het net zo gegaan na het overlijden van mijn ouders.
Van de hele hechte familieband die wij hadden is helemaal niets meer over.
Ik kan mij dan ook voorstellen hoe jij je voelt,vooral in deze periode in je leven zou het juist zo lekker zijn om met een persoon die je heel goed kent b.v een van je zussen over de overgangsverschijnselen te kunnen praten.
Misschien hebben zij er zelf ook wel last van en samen zou je alles lekker kunnen relativeren.
Het is voor mij alweer bijna 7 jaar geleden dat de familie uit elkaar viel en tot op heden is er geen contact met mijn twee zussen en broer.

Ook ik heb overgangsklachten en mis het soms heel erg dat je geen familie hebt maar het gemis wordt naarmate de jaren verstrijken minder.
Ik heb me er bij neergelegd dat de dingen zo zijn gegaan, en heb de draad van het leven weer opgepakt.
Ik wens jou veel sterkte, en groeten van mij

Henny

Jo44
Berichten van Jo44
Onderwerpen van Jo44
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 57

Re: Veranderende relaties tijdens de overgang

Bericht door Jo44 » zo 07 jan 2007 17:03

Hallo Isa,

Mijn situatie is iets anders omdat mijn moeder nog in leven is.
Vroeger hadden ook wij een hechte band, met elkaar op vakantie, weekendje weg e.d.
Nadat mijn vader overleed is dit van lieverlee al minder geworden, hij hield van gezelligheid en zijn familie om zich heen.
Toen is er iets voorgevallen, en kwamen we alleen nog maar bij elkaar
op verjaardagen (verplicht, ook voor m'n moeder natuurlijk) maar ook dat werd steeds minder.
Ik vond het verschrikkelijk, echt waar! Heb er jaren mee geworsteld.

Maar juist doordat ik nu met de overgang bezig ben heb ik zoiets van,
ik kies voor mezelf, punt erachter en doorgaan, niet in het verleden blijven hangen.
Nog heb ik periode dat ik me er erg rot door voel, maar niet meer zo als het geweest is.
Ik ben bang dat als mijn moeder komt te overlijden het er zeker niet beter op zal worden, maar daar ben ik dan al een beetje op voorbereid.
Maar het gevoel wat je beschrijft is zo herkenbaar, het loslaten van je verleden, je vertrouwde oude nest. Dit geeft zo'n intens rotgevoel.

Ik wens je heel veel sterkte hiermee.

Gr. Jo

Net
Berichten van Net
Onderwerpen van Net
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Veranderende relaties tijdens de overgang

Bericht door Net » zo 07 jan 2007 17:43

Hoi Henny,

Dat het gemis minder sterk wordt dan de afgelopen jaren dat ervaar ik juist als het tegenovergestelde, het gemis wordt intenser en ik vind het erg vervelend dat ik niet precies weet hoe daar mee om te gaan. Het is niet fijn om te lezen dat wat anderen schrijven zo herkenbaar is, want je gunt dit niemand. Aan de andere kant geeft het ook troost, ik ben blijkbaar niet de enige..............

Ik probeer overeind te blijven, maar heel soms bij dit soort berichtjes laat ik even de echte Net zien, ontroostbaar en niet begrijpend waarom en hoe dit allemaal heeft kunnen gebeuren, misschien overgevoelig en daarom een makkelijk object?

Mijn man zegt dat ik harder moet worden en m'n eigen leven moet leiden, ergens weet ik dat hij gelijk heeft, maar de wond wil maar niet helen en waarschijnlijk heelt hij nooit.

Henny, ik vind het knap van je dat jouw het gelukt is, ik hoop dat ook ik dit volmondig kan zeggen.

Vriendelijke groet,
Net

Nelleke
Berichten van Nelleke
Onderwerpen van Nelleke
Menopauzejaar: 2004
Leeftijd NU: 61

Re: Veranderende relaties tijdens de overgang

Bericht door Nelleke » di 09 jan 2007 23:34

Hoi dames

Ik zou juist zelf wat meer afstand willen nemen van mijn familie, ik ben de jongste van 12. Mijn oudste broer is 64 en ik ben de 48 jaar.
Doordat ik een nakomertje ben met daarboven nog een twee jaar oudere broer en een 5 j oudere broer heb ik eigenlijk mijn overige broers en zussen nooit goed gekend.

Ik was 8 jaar toen ze allemaal al getrouwd waren, en door die 5 jaar oudere broer ben ik 4 j lang seksueel misbruikt, van mijn 13e tot mijn 17e dus de gehele puberteit.
Pas toen de overgang aantrad op mijn 38e is die verwerking van de incest in gang gezet.

Ik voelde me altijd al een buitenbeentje en wilde er graag bij horen(bij de familie) en heb er ook alles voor gedaan.
Veel contacten gezocht met mijn zussen, veel op hun kids gepast, maar het was net of zij mij niet toelieten in hun leven, misschien vanwege het leeftijdsverschil. Ze deelden ook later toen ik getrouwd was niets met mij en ik wilde dat andersom wel met hun.

En nu heb ik het idee dat nu ik me niet lekker voel (al 9 j niet) dat ze me links laten liggen, ze bellen nooit en komen niet op visite, terwijl ik dat altijd wel heb gedaan, het kwam van een kant, de mijne.
Ik ben hier best verdrietig om en heb het er dikwijls moeilijk mee want ik weet ook dat er familie`s zijn die elkaar steunen door dik en dun.

Ach misschien wil ik te graag, maar ik wil me anders op gaan stellen en waarom, daar lezen jullie hieronder een voorbeeld van::

Dinsdag 2 januari werd ik gebeld door mijn oudste zus (63 j) uit almere zelf woon ik in west-brabant.
Ze begon zo:ik vind het niet aardig van je hoor dat je met nieuwjaarsdag niet thuis bent geweest (bij ons moeder dus).

Het schoot me gelijk in het verkeerde keelgat, ik zei : moet ik daar mee zitten dat jij dat niet aardig vind, lekkere binnenkomer trouwens, je had ook kunnen vragen :::hoe komt het dat je er niet was.

Nou toen was het hek van de dam, mijn zus zei: en je moet niet denken dat ik je zielig vind, je sluit jezelf af, je bent trouwens niet gastvrij en je hebt een slap karakter.

Heb ik weer, ik begon te huilen van kwaadheid, ik zei :ik kan ten eerste niet tegen geluid en niet tegen drukte, dus ik kan gewoon niet komen dan. Je weet toch dat ik in de overgang ben en dat toen die klachten zijn begonnen op mijn 38e (nu 9 j geleden). Ja weet ik toch niet zei ze.

Nou ik zei:dat is dus onze familie(12 kids) we weten totaal niks van elkaar, geen interesse in elkaar.
Dan denk je toch niet dat ik op kom draven(verplicht) op moederdag, mijn moeders verjaardag en nieuwjaarsdag.
Ik zei:wie ben jij om mij ter verantwoording te roepen trouwens, accepteer ook eens dat het met mij wat minder gaat.

Nou zo ging het nog even over en weer, geen begrip dus.
Toen kwam mijn ma op woensdag (doet ze altijd) nou toen begon het verwijt dus weer opnieuw: Waarom kom je niet en je had toch wel even kunnen komen, dus weer huilen (ik had van dinsdag op woensdag niet kunnen slapen en ik had een vreselijke hoofdpijn). Ik zei nou heeft mijn zus al gebeld gisteren en ik ben niet van plan om voor de zoveelste keer weer uit te leggen waarom dat ik niet kan komen.

Weer geen begrip, hopeloos. Ze praatte er gewoon overheen en begon over iets anders, ja zei ze en je broer heeft een nieuwe hobby: beeldhouwen, bla bla, leuk voor hem, zei ik.

En zo gaat het al 9 jaar dus, dus totaal geen begrip, mijn 3 vriendinnen die zitten nog niet in de overgang, maar begrijpen me gelukkig wel als ik afbel.

Ik hobbel maar door en probeer mijn eigen plan te trekken en wil me distantiëren van mijn familie, hoewel ik daar wel over twijfel.

Maar ik heb er niks aan als ze me telkens kwetsen.

groetjes nelleke

PetraS
Berichten van PetraS
Onderwerpen van PetraS
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 63

Re: Veranderende relaties tijdens de overgang

Bericht door PetraS » wo 10 jan 2007 21:19

Hi Nelleke,

Ik herken heel veel in wat je schrijft. Je onmacht om overal achteraan te hollen, geen begrip met name van je familie.

Mijn familie is gelukkig 'klein', had alleen intensief contact met mijn moeder. Maar, de dame is oud en dominant; ik moest me steeds om haar wil en wensen heenvouwen, buigen en knikken (terwijl ik me net als jij rot voel en hele dagen werk).

Met de feestdagen is de bom gebarsten, was het ineens zat en heb (tijdelijk?) gebroken. Wat ik hiermee wil zeggen is misschien dat als voor jou ook de maat echt vol is, echt, dan zul je ook voor jezelf kiezen. Dan twijfel je niet meer, dat is althans mijn ervaring. Sterkte!

Groet
Petra

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht