Het gevecht met mezelf ... Overgang;blijdschap of straf??

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Maureen
Berichten van Maureen
Onderwerpen van Maureen
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 56

Het gevecht met mezelf ... Overgang;blijdschap of straf??

Bericht door Maureen » ma 26 okt 2015 09:31

Hallo dames

Al een paar weken ben ik volledig onhandelbaar.
Van nature ben ik een zeer optimistische sterke vrouw, ik lach, leef, geniet van alles , sport veel, heb een leuke baan, dus niets te klagen.
Ik ben 53 jaar en recentelijk genezen van kanker dus sta(stond) in en in gelukkig in het leven.

Tot een paar weken geleden. Ik weet het nog precies. De dagelijkse routine start; een latte maken, een lekkere douche en mezelf opmaken voor de nieuwe werkweek.
Ik kijk in de spiegel en zie mezelf.... Waarom maak je jezelf op? Voor wie? Ik zie de mooie zon niet meer schijnen, kan en wil geen mensen onder ogen komen ( want iedereen kijkt naar me) en ik word duizelig als ik even de markt op wil...
Op het werk gekomen; Maureen wat is er? Je bent zo stil, wat ben je chagrijnig, is er iets? Een arm om mijn schouders, een knuffel, wn ik begin onafgebroken en hartverscheurend te huilen.
Wat is er met mij aan de hand?
Ik ben in de overgang en heb me in mijn hele leven, zelfs tijdens het gevecht tegen kanker NOG NOOIT zo beroerd, down, verdrietig en angstig gevoeld. Herkennen jullie dit?
Ik ben benieuwd naar jullie reacties en hoor graag heel graag tips/tools suggesties hoe hier mee om te gaan! :roll:

Maureen



Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd NU: 55

Re: Het gevecht met mezelf ... Overgang;blijdschap of straf??

Bericht door Lee64 » ma 26 okt 2015 22:11

Maureen schreef:
ma 26 okt 2015 09:31
Ik ben in de overgang en heb me in mijn hele leven, zelfs tijdens het gevecht tegen kanker NOG NOOIT zo beroerd, down, verdrietig en angstig gevoeld. Herkennen jullie dit?
Hoi Maureen

Ik zie dat je nog geen antwoord hebt gehad. Misschien komt dat wel omdat we het allemaal herkennen in meer of mindere mate.
Hoewel ik geen kanker heb gehad herken ik het in ieder geval.
Inmiddels een aantal jaar verder voel ik me gelukkig weer beter waar ik vaak even bij stil sta omdat het niet vanzelfsprekend is. De periode dat ik me zo voelde als jij nu staat nog in mijn geheugen gegrift.

Veel lezen hier helpt is mijn ervaring.

Het feit dat jij de overgang als 'erger' ervaart dan je strijd tegen kanker maakt wel pijnlijk duidelijk hoe onderschat de overgang wordt in Nederland :(

Groetjes Lee

ps ik vraag me wel af wat je bedoelt met blijdschap of straf

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht