Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Basdekat2
Berichten van Basdekat2
Onderwerpen van Basdekat2
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 59

Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Basdekat2 » zo 05 jul 2015 12:17

Hallo dames,

Relaties zijn nooit makkelijk voor me geweest. Ik kom uit een roerig gezin met alcohol misbruik en veel ruzie daardoor tussen mijn ouders. Ik zat er tussenin als oudste en enige dochter en mijn moeder die alleen was vond in mij een vriendin. Ze haalde mij uit bed na ruzie als mijn vader naar de kroeg ging en vertelde uren over haar moeilijke leven of nam me mee naar de kroeg.
Met 17 ben ik het huis al uit gegaan. In de jaren 70 waren er groepen mensen waar ik mij bij aansloot. Ik was vrolijk, deed mijn best en viel altijd op. En altijd dat nare gevoel van binnen van gespannenheid, nervositeit en niet weten wie ik ben en wat grenzen zijn. De eerste relaties gingen stuk. Sinds mijn 17 jaar had ik vriendinnen waar ik helemaal voor ging, anders kon ik niet. Na jaren aan mezelf gewerkt te hebben (therapie), gestopt met drinken, creatiever geworden, boeken lezen ,een relatie gekregen dat klikt en loopt en zelfs getrouwd ben op mijn 49 jaar zou ik niet moeten klagen.
Met mijn moeder is het moeizaam gebleven, ze bleef drinken en veel roken en soms zag ik haar tijden niet. Over deze relatie is al een boek te schrijven.
Naarmate ik ouder werd en na de dood van mijn moeder in de overgang kwam kreeg ik steeds meer gezondheidsproblemen als apneu, auto innuum ziekte van de schildklier, astma. Maar ik voel me niet slecht en ben fit genoeg om veel te doen.
Steeds meer vriendinnen lieten niets meer horen of met een mailtje beeindigde ze de vriendschap of mensen ontliepen mij op werk of een cursus. En dan gaat het soms om jarenlange vriendschappen die best intensief waren.
Nu heb ik niemand meer en alleen op pad durf ik niet. Ik kom er niet toe en elke avond neem ik het me voor.
Zelfs mijn broers die met veel geroddel door mijn moeder over mij zijn opgevoed willen niet veel van me weten.
Alleen mijn man houd van me, vind me geweldig en doet veel voor me. Maar het voelt als een groot gemis iemand te kunnen bellen of mee op pad te gaan.
Dingen die ik hoor van vroeg waren dominantie, alles op mezelf te betrekken ect over mezelf. Mijn man zegt dat ik te serieus ben, te kritisch (maatschappelijk) en dat men daar niet van houdt. Maar moet ik mezelf dan veranderen? Wat is een vriendschap als je 56 jaar bent. Kortom ik weet het echt niet waarom ik alleen ben. Ik ben niet stil verlegen of zo... Maar het wordt steeds erger

Heeft dit met mijn overgang te maken? Hoe onderzoek ik dit als ik niets meer kan delen? :?:

Basdekat2



Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd nu: 54

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Lee64 » di 07 jul 2015 21:19

Hallo Basdekat

Ik zie dat je nog van niemand antwoord hebt gekregen en dat voelt wellicht niet fijn als je je al eenzaam en alleen voelt dus ik doe een poging.

Hoewel ik niet op je jarenlange voorgeschiedenis kan in gaan, geen ervaring mee zeg maar, kan ik je wel melden dat bijna iedere vrouw die in de overgang zit een rugzak heeft en het lijkt alsof je heel die rugzak opnieuw te verwerken krijgt tijdens je overgang. Dat heeft onder andere te maken met hoe onze hersenen en ons zenuwstelsel werken tijdens de overgang. Zo ben ik tijdens mijn overgang bijvoorbeeld ontzettend verdrietig geweest over een miskraam die ik 20 jaar eerder had en vooral over de omstandigheden waarin ik die miskraam kreeg terwijl ik dacht dat ik dit toch al lang een plekje gegeven had zoals dat heet. Dit even over levensgebeurtenissen in combinatie met overgang.

Ook veranderende relaties zijn vaak een big issue tijdens de overgang. Daar is op de site en in nieuwsbrieven veel over te lezen.
En even over je vraag heel concreet 'hoe kan ik dit onderzoeken als ik niks meer deel?

Ik kan alleen maar vertellen hoe ik het gedaan heb: ik heb me teruggetrokken in mezelf, soms voelde dat eenzaam maar lang niet altijd want ik kon mijn ei toch lang niet altijd kwijt bij anderen omdat ik me tijdens mijn overgang zelf ook niet thuisvoelde bij anderen. Ik moest het allemaal zelf uitvogelen in mijn eentje. Daartoe hield ik een dagboek bij waar ik soms wel meerdere keren per dag niet alleen van me afschreef maar als het ware ook naar mezelf toeschreef als je begrijpt wat ik bedoel. Na verloop van tijd kwamen de antwoordrn vanzelf op de vragen die ik had.
Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Vr gr Lee

Basdekat2
Berichten van Basdekat2
Onderwerpen van Basdekat2
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 59

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Basdekat2 » di 07 jul 2015 21:57

Beste Lee

Bedankt voor je reactie!. Ja het is waar dat ik meer met mijzelf moet zoeken. Dat weet ik niet goed te doen. Schrijven heb ik ook veel gedaan in mijn leven maar momenteel niet meer. Is wel goed om weer iets mee te doen. Ik zal ook steun zoeken bij iemand die het als werk doet.
Jammer dat ik mijn hele leven moet knokken om mij niet steeds aan de zijlijn te voelen.

Groet BasdeKat

Babsi
Berichten van Babsi
Onderwerpen van Babsi
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd nu: 54

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Babsi » za 11 jul 2015 20:22

Hallo,

Ik herken het ook dat in de overgang de problemen die ik dacht te hebben opgelost weer in alle hevigheid terugkomen.
Ik heb hele rigoureuze stappen genomen in mijn leven mbt een aantal familieleden. Maar heb nu wel het gevoel dat het goed is, dat er rust is. Wat dit betreft tenminste.
Ik ben 7 jaar geleden erg ziek geweest en daardoor heb ik eigenlijk geen vriendinnen meer. Alleen een paar van vroeger waarmee ik ivm de afstand een mailrelatie heb.
De vriendschappen pasten niet meer. Maar ook nog niet zo lang geleden heb ik een vriendschap verbroken omdat ik er ongelukkig van werd. Ik ben liever alleen dan contact met mensen waarmee het niet klikt of die energie vreten.
Ik heb een man en mijn kinderen wonen nog thuis maar dat zal natuurlijk veranderen in de toekomst. Ik denk wel dat het leuk zou zijn om een goede vriendin te hebben om gezellige dingen mee te doen. Ik zit vanwege mijn gezondheid altijd thuis. Ik kan goed alleen zijn dus dat scheelt maar ergens voelt het als niet normaal. Maar ik accepteer het nu nog zoals het is. Ergens geloof ik er wel in dat als de tijd rijp is, er iemand op mijn pad zal komen waarmee ik een leuke relatie op kan bouwen. We zullen zien.
Ik herken veel in wat Lee schrijft, ook ik heb me teruggetrokken in mezelf, dit had ik gewoon nodig om mezelf weer te vinden, om alles wat er speelde een plekje te geven. Dit was voor mij de enige manier, het kon gewoon niet anders.
Ook ik heb veel geschreven en ik ben gaan kleuren in van die boeken voor volwassenen. Hiervan werd ik echt rustig.
Maar ik heb ook hulp gehad van een hele fijne psycholoog en zij heeft mij enorm gesteund en mij gezien en mij zelfvertrouwen gegeven.
Je hoeft jezelf niet te veranderen, je bent goed zoals je bent. En ook zal er tzt iemand op jouw pad komen die het fijn vind om met je om te gaan, gewoon vanwege wie je bent.

Het komt goed!!

groetjes Babsi

SaraRita
Berichten van SaraRita
Onderwerpen van SaraRita
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door SaraRita » zo 19 jul 2015 12:14

Hallo Basdekat,

Ik moet toegeven dat ik enkele jaren geleden een vriendin, die in jou situatie zat, heb laten links liggen.

Het was (is) best een toffe dame, maar door haar vele zorgen, hoorde ik enkel klagen en negative verhalen. Ze bleef maar rondjes draaien en het leek wel uiteindelijk wel alsof ze professionele psychologische hulp kon gebruiken, maar daar stond ze niet voor open. Het waren de anderen, steeds weer.

En ja, ik ben ervan nu overtuigd dat ze in de menopauze zat, maar dat besefte ik toen niet. Door jouw verhaal nu te lezen, beslis ik om haar binnenkort terug te contacteren. Maar daar ben jij nu niet echt mee geholpen.

Ik heb eens de balans opgemaakt van mijn vriendinnen. En ben tot de conclusie gekomen dat er bitter weinig mensen zijn die tot die categorie behoren. Dat ligt gedeeltelijk bij mezelf. Ik leer gemakkelijk nieuwe mensen kennen, maar ik hoef niet zo nodig elke maand samen uit te gaan.

De bagage die ik meedraag, bevat ook enkele traumatische ervaringen, maar die komen zelden ter sprake. Ja, je kan jezelf veranderen. Ik ben op een moment begonnen met alleen prettige dingen te zeggen. Ik wou mijn eenzaamheid doorbreken. Vertellen over hedendaagse zaken in een humorische kleedje te steken heeft hierbij geholpen. Weet je waarom ? Wel door te vertellen over de trieste zaken die me bezighielden, werd ik zelf niet vrolijk. Verwerkt men trouwens traumatische gebeurtenissen wel, als ze toch terug bovenkomen met het ouder worden ? Wat wil zeggen "men leert ermee leven ?" Wanneer je zelf op een humorische manier kan vertellen dat het plastieken zakje met 2 kg sinaasappelen en 2 kg appelen midden op het zebrapad van een druk kruispunt het laat afweten .... het lijkt banaal. Ik was op dat moment om te ontploffen, voelde me ellendig en belachelijk. Ik stond op het punt in huilen uit te barsten "ook dat nog !!!" Je kan over de kwaliteit van plastiek zeuren en de verloren Euros beklagen en je toehoorders springen meteen op de kar... het is toch wel erg tegenwoordig. Ik vertelde op het werk hoe ik als een gek, zolang het groen was, nog achter enkele appelsienen graaide om ze te redden, de chauffeurs nog een inkijk in mijn decoletee gunde en bijna met de dikke billen helemaal bloot de temperatuur in de wagens nog wat deed stijgen... Zo'n verhalen hebben me sympathiek gemaakt. Heb ik daarmee vrienden gewonnen ? Niet echt. Maar ik heb wel mensen om me heen die me aan het lachen krijgen door hun verhalen.

We weten het allemaal dat de huidige maatschappij naar de verdommenis is. Het nieuws bericht bestaat uit meldingen van oorlog, pedofielen, familiedrama's, natuurrampen, zakkenvullers, .... Wel, wij kopen geen krant meer, want we worden er niet vrolijker door. We kunnen de wereld niet veranderen, maar wel ons uitzicht.

Wat ik wil meegeven : hoe erg sommige herinneringen zijn en welke plaats ze innemen in je leven, laat ook plaats voor betere. En je kan de toekomstige een beetje naar je hand zetten.

SaraRita

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Anette » zo 19 jul 2015 14:02

SaraRita schreef:
zo 19 jul 2015 12:14
Het was (is) best een toffe dame, maar door haar vele zorgen, hoorde ik enkel klagen en negative verhalen. Ze bleef maar rondjes draaien en het leek wel uiteindelijk wel alsof ze professionele psychologische hulp kon gebruiken
Hoi SaraRita,

Ik denk dat het voor veel lezers heel pijnlijk is SaraRita, zoals je schrijft en denkt over de bagage van een ander. Het zal ongetwijfeld niet je opzet zijn. Met pijnlijk bedoel ik dat je stellingen niet veel rekening houden met het feit dat de hormonen aan het stuur zitten in de overgang, en bij veel vrouwen wel zodanig dat ze daar geen grip meer op kunnen hebben. Hun hormonen geven hun hersenen compleet andere boodschappen dan hun verstandelijk denken.
Ik denk dat je onderschat wat een kleine hormoonverandering bij sommige vrouwen al teweeg kan brengen.
Ik neem je dat niet kwalijk, ik wilde het wel even gezegd hebben.

Dat gezegd hebbende.............

Klagen is voor mij niets anders dan jezelf uiten, delen wat je op je hart hebt en waar je het op dat moment in je leven zo moeilijk mee hebt.
Daar past in mijn ogen geen waardeoordeel op. Iemands verhaal als negatief bestempelen geeft dat waardeoordeel wel. Het is een afkeuring naar degene die 'klaagt' en suggereert bovendien dat haar leven maakbaar zou zijn.

Op het moment dat de toehoorder luistert en erkent, kan de klager steun ervaren en kan die in zijn of haar probleem stukje bij beetje de weg vinden.
Luistert de toehoorder niet dan voelt degene die haar hart luchtte zich niet begrepen of in de steek gelaten. Dat voedt alleen maar haar noodzaak tot klagen. Ieder mens wil immers voldoende gehoord worden.

Op het moment dat ik ergens mee worstel en ik word gehoord, dan voel ik me erkend, gesteund en kan ik de feedback meenemen in mijn worsteling. Dat draagt bij aan mijn kwaliteit van leven.
Wordt het gebagatelliseerd, wendt men zich af, of word het bedekt met een laagje humor, of wordt het anderszins weggeduwd of ontkend, dan voel ik me niet gehoord. Dat gaat dan ten koste van mijn kwaliteit van leven en van het gevoel dat ik de moeite waard ben.

Het is nog maar de vraag waar de psychologisch hulp het hardst nodig is, en of die niet veel harder nodig is voor de omgeving van de 'klager', bij de mensen die geen gehoor meer kunnen geven aan hun medemens of de bereidheid daartoe niet meer hebben.
Een klager vraagt zelden om een oplossing, zij wil gehoord worden. That's all.

Eenzaamheid zit niet in de mens zelf. Het zijn stucturen en/of omgangsvormen die eenzaamheid genereren als deze onvoldoende erkenning/waardering/begrip e.d. geven.

Anette

Greta51
Berichten van Greta51
Onderwerpen van Greta51
Menopauzejaar: 2005
Leeftijd nu: 61

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Greta51 » zo 19 jul 2015 20:04

Hallo

Ik denk dat het juist heel dapper is dat SaraRita nu toegeeft dat ze het toen verkeerd zag en nu inziet dat de bewuste vriendin overgangsklachten had.
We kennen het toch allemaal, mensen die roepen dat je maar "iets leuks" moet gaan doen i.p.v. zo te zitten sippen! SaraRita geeft aan dat ze het toen eigenlijk anders had moeten doen.
SaraRita schreef:
zo 19 jul 2015 12:14
En ja, ik ben ervan nu overtuigd dat ze in de menopauze zat, maar dat besefte ik toen niet. Door jouw verhaal nu te lezen, beslis ik om haar binnenkort terug te contacteren.
Greta

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Anette » zo 19 jul 2015 22:00

Ja, Greta

Dat is zeker dapper. Woorden zijn een ding. Daar naar handelen is een tweede.

Iemand kan wel tegen me zeggen, sorry dat ik niet luisterde en je negatief vond en ik had het anders moeten doen. Prima, maar als dat samengaat met een betoog over liever leuke verhalen horen en daar vrolijk van willen worden, dan is dat ook nog iemands goed recht....... maar dan doet dat voor mij afbreuk aan de waarde van het excuus. Waar is die dapperheid dan in praktijk? Die wordt dan "pijn"

Dat was mijn punt. Dat er steeds minder naar elkaar wordt omgekeken en dat degene die daarom vraagt op enig moment, zonder dat we het ons bewust zijn als een negatief en klagend mens wordt ervaren en ook zo wordt benoemd.

Het kan overigens best zijn dat SaraRita dat ook bedoelt, haar schrijven is niet echt heel gemakkelijk te lezen.

Voor mij neemt eea niet weg dat ik het in zijn algemeenheid een issue vind.
Eenzaamheid is aan de orde van de dag en er wordt tegenwoordig zo in waardeoordelen gesproken en naar die oordelen gehandeld......

Ik denk dat het alleen anders kan zijn als het besef daarover doordringt. En iemand zich bewust is van de boodschap die hij of zij er dan mee afgeeft.
We zijn hier met velen, niet alleen met degenen die schrijven.

Anette

Janet
Berichten van Janet
Onderwerpen van Janet
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 57

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Janet » zo 19 jul 2015 22:01

Dank je, Anette!!

Je verwoord precies wat ik voel, beleef en denk maar dit niet kan uitdragen. Je geeft mij even een heel goed gevoel.

Super bedankt,
Groetjes,

Janet

Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 64

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Anette » ma 20 jul 2015 02:27

Hallo Janet,

Jij ook bedankt.
Om het te kunnen uitdragen hoef je gelukkig niet te kunnen lezen en schrijven. :D
Als het bewustzijn er is, en dat heb je, kun je er in de praktijk toch wel naar leven.

Anette

Believe
Berichten van Believe
Onderwerpen van Believe
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 50

Re: Steeds ouder en steeds meer alleen/eenzaam

Bericht door Believe » vr 17 feb 2017 16:11

Hoi basdekat,

Inmiddels tijd verstreken. Ik ben nieuw vandaag aangemeld en wat een thuiskomen hier op dit forum. Vooral herkenbare verhalen.
Ik las jou verhaal. Ik kom ook uit zo mooi als jij t zegt n roerig gezin. Dan blijft het lastig om voor mezelf te kiezen.
Vriendschappen worden juist lastig wanneer ik geconfronteerd word met n situatie die ik moeilijk vind omdat het qua emotie gerelateerd is aan n heftige emotie van vroeger. Ook doordat ik me wellicht onveilig hebt gevoeld destijds. Het is redelijk complex.

Wens je heel veel sterkte toe en hopelijk gaat het inmiddels beter met je.

Believe

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht