Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » za 05 apr 2014 11:48

Hallo dames,

Ik ben momenteel thuis en volop in de overgang.
Ik heb enorme vooral geestelijke overgangsklachten (moe, dodelijk vermoeid, indroevig, heimwee, stemmingswisselingen...).
Ik voel me thuis het beste, zodat ik mijn ritme en stemming kan volgen en toch zo veel mogelijk dingen kan doen op mijn ritme.
Ik zorg voor mijn dochters die sinds enkele maanden toch weer bij mij komen ipv bij hun vader, en ik geniet daar enorm van.
Dit is enorm belangrijk voor me, daarvoor heb ik ooit kinderen gemaakt.
Ik zorg ontzettend goed voor hen en ze komen niets te kort (lekker eten, liefde, zorg, wassen, strijken, kortom een goede moeder zijn).
Ik heb dit altijd belangrijk gevonden, dit zijn mijn waarden in het leven.
Mezelf, mijn kinderen, liefde... daarvoor doe ik het toch allemaal.

Maar nu komt het.. Mijn kinderen waarderen dit niet, en het enige dat hun interesseert is geld geld en nog meer geld. Ze vinden me lui (terwijl ik nooit stilzit), en vinden dat ik niet half time maar full time moet gaan werken, dat ik meer moet verdienen, dat ik carrière moet maken, enz enz...
Ik voel me zo ondergewaardeerd, en heb geen zin om carrière te maken, ik vind dat we het zo ook wel redden.
Mijn waarden stroken dus helemaal niet met deze van mijn kinderen. Zij doen enorme zware studies, en vinden mij maar lui.

Ik zou dus fulltime gaan werken om hen tevreden te stellen en waardering te krijgen, terwijl ik dit niet wil. Ik wil volop leven voor mezelf, en voor hen, en eventueel later voor mijn kleinkinderen. Ik geniet van thuis te zitten, ik heb ook veel vrienden en zo, ik vind dit een goed evenwicht voor mezelf.. wat moet ik doen? ik weet me geen raad hiermee.

Marie

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar: 2017
Leeftijd nu: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Lee64 » za 05 apr 2014 12:10

Och Marie toch,

Misschien wordt het tijd om op te houden met een goede moeder te zijn? Wat dat dan ook is. Jong volwassenen kunnen zelf wassen en strijken en mogen naast liefde ontvangen ook liefde teruggeven!
En ga nooit meer werken omdat een ander vindt dat dat zou moeten.

In de overgang gaat het om jou en mag er weleens voor jou gezorgd worden. Dat kan veel strijd en energie kosten voor anderen dat inzien en het begint bij het zelf inzien. Maar tjonge wat gaf mij dat een rust toen ik dat eindelijk na veel lezen hier in begon te zien. Dat had tijd nodig en was een heel proces maar uiteindelijk ging ik me er steeds beter door voelen. Dat gun ik jou ook Marie. In de overgang worden bij veel vrouwen andere waarden belangrijk en dat geeft gevoelens van angst en heimwee en verdriet en vermoeidheid en het botst vaak met mensen om je heen.

Het is zoeken naar een andere manier van met elkaar om gaan. Tuurlijk hou je altijd zorg voor je kinderen maar het mag wat minder letterlijk omdat dat minder vermoeiend voor jou zal zijn Marie.
En ik lees over je evenwicht en lekker thuis in je eigen ritme. Zou bijna zeggen schijt aan wat je kinderen daarvan vinden. :) Zij worden zelf ooit ook een keer 50 toch?

Heb je hier wat aan?

Hartelijke groet van lee

Ine
Berichten van Ine
Onderwerpen van Ine
Menopauzejaar:

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Ine » za 05 apr 2014 12:19

Hallo Marie,

Staken misschien? Ze eens even laten zien en voelen hoe het is als er niet voor ze gekookt, gewassen, gestreken en opgeruimd wordt? En ze op zichzelf zijn aangewezen. Als jong volwassenen kunnen ze dat tenslotte ook allemaal zelf.

En dan bij elk commentaar als antwoord geven: "Tja jullie vinden me toch een luie moeder, waarderen mijn inzet toch niet, dan kan ik net zo goed niks doen. Doe het maar lekker zelf, jullie zijn volwassen, gedraag je er dan ook naar!!"

En verder sluit ik me aan bij Lee64

Ine

Loutje63
Berichten van Loutje63
Onderwerpen van Loutje63
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Loutje63 » za 05 apr 2014 13:21

Hoi Marie,

Meid toch, wat naar voor je! Juist nu je veel steun nodig hebt voel je je behoorlijk in de steek gelaten.

Ik vind het juist geweldig dat je hebt gekozen om in je eigen ritme de dingen te doen die voor jou noodzakelijk zijn en zoals ik het lees, zit je nog teveel vast in de rol van 'zorgen' en het iedereen naar het zin maken. Ik zeg: loslaten!! Klinkt simpel he?
Jouw volwassen kinderen hebben nu hun eigen keuzes gemaakt, carriere maken! Dat moeten ze lekker zelf weten en ze mogen jou iets anders gunnen.
Hieronder een verhaaltje wat ze misschien stof tot nadenken geven, en voor jezelf ook:

Een rijke fabriekseigenaar zag tot zijn grote afschuw een visser lui naast zijn boot liggen en een pijp roken. 'Waarom ben je nietwaar het vissen?' Vroeg hij.
'Omdat ik genoeg vis heb gevangen voor vandaag', zei de visser.
'Waarom vang je er niet nog meer'? Vroeg de fabriekseigenaar.
'Wat zou ik ermee moeten?' Was het antwoord van de visser.
'Je zou geld kunnen verdienen. Daarme zou je een motor op je boot kunnen laten monteren om verder de zee op te gaan en meer vis te vangen. Dan zou je genoeg verdienen om meer nylon netten te kopen en die zouden je nog meer vis en meer geld opleveren. Al gauw zou je genoeg geld hebben om er een boot bij te kopen, misschien wel een hele vloot. Dan zou je een rijk man zijn, net als ik.'
'En wat zou ik dan doen?' Vroeg de visser.
'Dan zou je werkelijk van het leven kunnen genieten!'
'En wat denk je dat ik nu aan het doen ben?' Antwoordde de visser........

Hieraan dacht ik toen ik jouw verhaal las.

Sterkte met alles en pas goed op jezelf.

Groetjes,
Loutje.

Naomi
Berichten van Naomi
Onderwerpen van Naomi
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 34

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Naomi » ma 07 apr 2014 16:42

Hallo dames,

De periode van jong volwassene ligt mij nog heel vers in het geheugen.

Ik vraag me af of dit niet hun manier is van zichzelf vrij kunnen vechten en zelf wat meer verantwoording in het leven te kunnen krijgen zonder dat moeders hun handje vasthoudt. Een stukje loslaten...

Daarnaast zou ik zeggen: blijf vooral een goede moeder die betrokken wilt blijven in hun leven, nu zullen ze het misschien niet inzien/waarderen, maar dat zal echt nog wel komen. Ik waardeer mn moeder nu ook zoooveel meer dan dat ik zelfs tot een 7jr geleden deed

Naomi

Charamber
Berichten van Charamber
Onderwerpen van Charamber
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Charamber » di 08 apr 2014 00:05

Beste allemaal,

Ook ik herken dit hoor. Net als Marie vond mijn dochter me niet aktief, zij werkte hart 2 uurtjes per dag en zat op school en ik zat altijd maar dan ook altijd achter de computer. Dat beetje huishouden ach ik was toch de hele dag thuis dat was niets.
Als ik wilde dat mijn dochter een keer thuisbleef in de avond, omdat ik haar miste zei ze je gunt me niks moet ik weer thuis zitten. En als ik thuis ben doen we niks, dan probeerde ik uit te leggen dat ik gewoon genoot als ze er was.
Na veel ruzies vertrok ze anderhalf jaar geleden om het samen met haar vriend zelf te proberen. Na een tijdje kwam er steeds meer waardering, goh mam dat huishouden is meer werk dan ik dacht hoor. En als haar vriend weg wilde, ja mam soms mis ik hem wil ik dat hij thuis blijft..ik vroeg doen jullie dan bijzonderde dingen? Nee mam gewoon tv kijken en vroeg ik... en ik maar denken dat je mij niets gunde mam, maar het was eigenlijk een compliment he. Ja zei ik tegen haar en zo zijn we de afgelopen maanden elkaar steeds meer tegemoedt gekomen en heeft zij steeds meer respect gekregen voor wat ik allemaal doe. Ik denk dat het een groeiproces is hoor en wat iemand anders hier ook al schreef het heeft vooral te maken met het losmaken van elkaar, om daarna weer naar elkaar toe te groeien.

groet van Willemien

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » vr 18 apr 2014 00:53

Dank hier allemaal voor jullie reacties,

ik lees ze vaak opnieuw, en ze geven me echt veel steun. Ook dat prachtige verhaal, dat heb ik zelf aan mijn dochters verteld!! Ik hoop echt dat ze op een dag toch een zeker inzicht gaan krijgen, en dat dit dus een normaal proces is. Zolang moet ik het me misschien allemaal niet te veel aantrekken, hun liefde geven, maar toch stoppen met over me heen te laten lopen, want dit wordt hier bijna een gewoonte!! Dit kan niet de bedoeling zijn.

Dank u allemaal.

Marie

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » zo 20 apr 2014 10:39

Hallo dames,

Vandaag weer rotdag, zin om te huilen, een opeenstapeling van dingen.
De manier waarop kinderen me behandelen is eigenlijk onvoorstelbaar. Alles gaat goed zolang ik voldoe aan hun wensen (of bevelen??).
Ze zijn zooo ontzettend ondankbaar en vinden alles vanzelfsprekend.
En de manier waarop ze tegen me praten, nooit geen aub, nooit dank u, verschrikkelijk eigenlijk.

Ik ben het zo gewoon dat het me niet meer opvalt. Deze morgen had ik (voor de funn) chocolade eitjes in de tuin gegooid (ze hadden daar gisteren iets over gezegd en waarom niet?)? Bleek dat er niet genoeg eitjes lagen, de oudste (21 jaar) stak haar middelvinger op??? ik trek dit niet meer.
Ik ben bang dat als ik mijn eisen ga stellen, en me zo niet meer laat behandelen, ik ze weer kwijt ben, en dat ze dan weer bij hun vader gaan wonen. Ik weet niet meer wat doen.

Marie

Nellie
Berichten van Nellie
Onderwerpen van Nellie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 48

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Nellie » zo 20 apr 2014 11:32

Hallo Marie,

Heb ook jaren mezelf 'klein' gemaakt, waardoor niemand echt rekening hield met mijn wensen, behoeften en men over grenzen ging. Ook uit angst om te verliezen, angst voor confrontaties. Uiteindelijk heb ik toch de confrontatie gekozen. Want het alternatief is namelijk mezelf verliezen. Respect van anderen kwam toen ik mezelf voldoende respecteerde om mezelf voorop te zetten. Door duidelijk te zijn over mijn grenzen, wensen, behoeften, gevoelens. Dat breng ik ook voor een ander/mijn gezinsleden op, dus eigenlijk van de gekke als dit niet twee kanten op werkt.

Het klinkt alsof je kinderen heel goed in de gaten hebben dat er geen consequenties zijn aan hun gedrag. Dat is de plek waar ik begonnen ben: duidelijk zijn en consequenties verbinden. Dit is mijn huis en huishouden, ik bepaald de algemene regels. Ook hoe ik behandeld wil worden. Normale omgangsvormen, respect. Is dat er niet, volgt er een gesprek waarin ik uitleg wat het voor mij betekent (voel me gekwetst, niet gezien/gehoord in mijn oprechte intenties enz) en dat ik dit niet accepteer. Gewoon rustig, maar wel heel duidelijk. Herhaling op herhaling van grensoverschrijdend gedrag: consequentie is dat je een kamer/andere woonruimte kunt zoeken. Niet omdat ik je kwijt wil, maar omdat ik niet over me heen laat lopen. Kies maar. (mijn kinderen zijn ook ongeveer volwassen)

Ik snap dat je angst hebt dat je je kinderen kwijt raakt. Maar ik kan je ten eerste verzekeren, dat als jij je krachtig (in je kracht) opstelt, je helemaal niet zo bang hoeft te zijn om je kinderen (definitief) kwijt te raken. Het zou het best eens kunnen zijn dat als jij ruimte voor jezelf neemt/grenzen stelt, jezelf respecteert, je kinderen zich anders gaan opstellen. Ten tweede: durf het risico te lopen en te weten dat je het wel redt, ook als je kinderen (dreigen met het) wonen bij hun vader. Ze gaan uiteindelijk toch hun eigen leven leiden, ze hebben er de leeftijd voor.

Het is het springen in het diepe, zo voelde en voelt het voor mij, als ik risico neem door mezelf te laten zien, door me te uiten, grenzen te stellen, niet altijd maar voor de lieve vrede te gaan. Want wat kan er gebeuren? Dat roept spanning/angst op ja. Gruwelijk moeilijk soms, moet er echt bewust mee aan de bak nog steeds. Maar inmiddels is het voor mij duidelijk dat ik liever de angst helemaal voel en onder ogen zie, dan dat ik mezelf verloochen.

Je hebt al zoveel voor hen/anderen gezorgd, je mag nu wel aan jezelf toe komen dacht ik zo!!

Groetjes en sterkte,
Nellie

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » wo 30 apr 2014 23:24

Bedankt Nellie,

Ik herlees steeds je bericht.. Inderdaad, ik ga tot nu toe altijd voor de lieve vrede.. En waarom denk ik nu bij mezelf? Omdat ze zouden van me houden!! Vreselijk he. Ik weet het.. Het doet me denken aan het liedje van Raymond van het Groenewoud, je veux de l'amour..
Het is bijna om te lachen, maar ja, ik moet er van huilen als ik het allemaal zo bekijk. Ik trek het niet meer op die manier. De menopauze en die ja toch wel stikverwaande dochters die over me heen lopen... ik ga bergaf en voel dat ik ga ontploffen.
Praten met hen lukt niet, heb ik al ettelijke malen en jaren aan een stuk geprobeerd. Ze zeggen "zaag niet" en trekken naar hun kamer wat zitten chatten of urenlang op de pc of gaan nog liever voor hun boeken zitten.
Ik moet echt voor mezelf opkomen.
Heb vandaag al een poging ondernomen, maar de sfeer is totaal weg natuurlijk, "Ma, doe eens normaal zeg" krijg ik te horen en that's it. Pfft, ben het allemaal zo moe moe moe...

Marie

Nellie
Berichten van Nellie
Onderwerpen van Nellie
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 48

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Nellie » vr 02 mei 2014 14:30

Hoi Marie,

Helemaal niet 'vreslijk' hoor, het is gewoon een heel moeilijk stuk! Het helpt mij als ik afstand neem om er naar te kijken, wat erg lastig is met al die emoties natuurlijk, maar toch. Ik vond coaching erbij heel prettig. Iemand die me de situatie kon objectiveren, mij kan helpen er helder naar te kijken. Om zo me te helpen duidelijk te krijgen wat de voor mij de beste weg was om hiermee om te gaan.

Als je geen partner hebt die je helpt ermee, lijkt het me een heel pittig proces! Dan bedoel ik zowel de praktische situatie met je dochters, maar ook een steuntje in de rug, een anker, iemand waar je op terug kunt vallen voor jezelf.

Als jij verandert, zal je omgeving moeten wennen aan een Marie die niet meer hetzelfde wil, reageert, handelt. Dat kost wat tijd. Dus dat je kinderen niet meteen staan te juichen als jij grenzen gaat stellen is wel te verwachten. En hoe naar het ook kan voelen: dat is dan maar zo. Als je dat van te voren ook weet, dan raakt het je niet zo misschien. Als ze zich maar houden aan jouw regels/grenzen, al is het maar mopperend.

Het heeft mij een hele tijd gekost hoor! En nog merk ik dat af en toe de stoom uit mijn oren komt omdat ik toch weer teveel in de dienstbaarheidsmodus ben geschoten, uit gewoonte. Moet ik dat weer terugdraaien, onderzoeken wat ik eigenlijk zelf wil, etc. Loop soms echt nog achter de feiten aan. Wel gaat het steeds makkelijker: oefening baart kunst!

In het begin was het vooral zeggen wat ik anders wilde, niet meer pikte, etc, zonder dat ik me er zeker over voelde. Ik was elke keer voor een gesprek doodnerveus, omdat ik bang was afgewezen te worden, het eng vond om voor mezelf op te komen, me schuldig voelde dat ik niet wilde wat de ander wilde, etc, etc. Gaandeweg veranderde dat. Tot ik uiteindelijk merkte dat ik terugkeek en dacht: hoe heb ik dat in hemelsnaam ooit normaal gevonden? Vond ik dat moeilijk? Liet ik dat over mijn kant gaan? Geen haar op mijn hoofd die dat nu nog ooit zo zou doen. En omdat ik het nu normaal (normaler ;) ) ben gaan vinden mijn plek in te nemen, kost het me nu veel minder kracht en ga ik ook niet de strijd meer aan. En mijn gezinsleden niet met mij. Ik bedoel hiermee niet dat er geen confrontaties zijn soms, of dat we het altijd eens zijn, maar dat ik mijn plek niet hoef te bevechten. Kennelijk omdat ik het nu van binnen ook echt zo voel. Het is dus kennelijk vooral het innerlijk proces doen, waarna het in relaties ook anders wordt.

O ja, en je zegt dat je bijna ontploft? Nou, misschien is het helemaal geen gek idee om eens te laten zien hoe zat je het bent!

Groetjes,
Nellie

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Gaat het over? Boosheid, pijn en frustratie

Bericht door Marie1 » za 10 mei 2014 14:28

Hallo

ja, heb ook baaldag. Het leven is inderdaad niet meer leuk. Heb zin om mijn dochters achter het behang te plakken. En de rest van de wereld erbij. Behalve jullie dan dames, waar ik toch zoveel begrip vind.

Oh, iedereen verwacht zoveel van mij en ik ben zo moe en het allemaal zo ontzettend beu. En maar geven en zorgen voor...

Wanneer gaat er nu eindelijk eens iemand voor mij zorgen????
Of is dit teveel gevraagd..

Pffffft, ben het zo moe allemaal, heb geen fut meer, en de zin is weg... Zin om eens heel hard te roepen, of onder de lakens te kruipen, maar zelfs slapen lukt me niet, zo ontzettend boos vandaag...

Marie

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Gaat het over? Boosheid, pijn en frustratie

Bericht door Marie1 » za 10 mei 2014 20:22

Nee Gerrie,

je bent niet te hard, integendeel, zin om hen hier allemaal buiten te gooien, en dat ze me gerust laten even, want nu kan ik er niet meer tegen.

Marie1

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Gaat het over? Boosheid, pijn en frustratie

Bericht door Marie1 » zo 11 mei 2014 16:53

Danku Max,

Genoeg is genoeg. Ja ik ben echt op mijn grens gekomen. Gisterenavond voor het grootste vuil van de wereld uitgescholden geweest en de oudste zei dat ze beschaamd was dat ik haar moeder was, enz enz..
Ik doe heel hard mijn best, kook, maak lekker eten, doe boodschappen, lig niet op de zetel, drink ni, gestopt met roken,.. ik bedoel maar, dat kind heeft niets om zich over te schamen.
Enfin, slechte nacht gehad en huilen op moederdag..
Ik had nooit gedacht dat ik zou wachten op zondagavond, want dan vertrekken ze weer naar hun kot... Het kan niet rap genoeg avond zijn... Ik krijg noch liefde noch respect van mijn kinderen, integendeel, niks dan verwijten en lelijke woorden. Niemand houdt dit voor mogelijk.. het zijn hier vreselijke toestanden.
bedankt dat ik hier terrecht kan.

Marie

Harinkie
Berichten van Harinkie
Onderwerpen van Harinkie
Menopauzejaar: 2014
Leeftijd nu: 52

Re: Gaat het over? Boosheid, pijn en frustratie

Bericht door Harinkie » zo 11 mei 2014 18:24

Hallo Marie,

Het is bijna zondagavond en dan heb je weer even rust.
Misschien kan je de aankomende week er eens goed over nadenken hoe dit aan te pakken.
Ik vind dit zo triest voor jou en je moet er net de kracht voor hebben.

Ik probeer me het voor te stellen hoor.

Als ze een grote mond hebben en verwijten naar jou toe, probeer alle moed bij elkaar te rapen en te zeggen dat je het niet meer pikt hoe ze jou behandelen.
Of laat ze eens voelen hoe het is als er niet meer voor ze gewassen, gestreken en gekookt wordt.
Dan weten ze ook wat een berg werk jij verzet en dat ze blij zouden moeten zijn met deze moeder.
Als ze ooit op zichzelf wonen zullen ze het ook zelf moeten doen.

Het is maar een suggestie hoor en probeer me er een beeld bij te vormen.
En een hart onder de riem te steken want ik kan het niet goed hebben dat mensen elkaar zo behandelen.

Groetjes Max.

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » do 22 mei 2014 19:20

Heel erg dank Nellie,

ik antwoordde nog niet, maar lees en herlees je altijd terug. En vandaag is crisis hoogtepunt bereikt, ik trek het niet langer. Ik huil me suf als een klein kind en heb zit om iets om te gooien, zo woedend en wanhopig voel ik me.
Mijn oudste dochter heeft me weer uitgemaakt voor "stom wijf" en ga zo maar door. Ik heb haar buiten gegooid, maar ze wil niet gaan, ze kijkt me neerbuigend aan en lacht me uit in mijn gezicht en trekt naar boven. Ik kan haar toch niet slaan?
Wat moet ik doen, ik ben al begonnen met geen eten te maken, de ijskast zit vol met kant en klaar spullen en that's it.
Voor de rest heb ik zin om gewoon weg te gaan en mijn gedachten te verzetten, maar da lukt me niet, want mijn ogen zijn opgezwollen en rood van het huilen en dat houdt maar niet op.
Ik heb geen plezier meer aan mijn kinderen, en ze zuigen me leeg. Ik kan niet meer. Maar weet niet wat doen.

Marie

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Rianne » vr 23 mei 2014 00:13

Hallo Marie,

Je hebt in elk geval een duidelijk signaal afgegeven. En laten weten dat als ze het allemaal zoveel beter weet en kan dat ze dat dan ook maar zelf moet doen.
Nee, slaan hoeft natuurlijk niet.
Ik hoop dat je volgehouden hebt en haar haar eigen eten hebt laten verzorgen.

Wat je moet doen?
Wie ben ik als buitenstaander om je dat te vertellen.
Wat je ook doet, dit soort dingen zijn nooit geruisloos op te lossen en voor beiden kanten altijd behoorlijk zwaar.
Laat dat je niet weerhouden.

Doe wat jij denkt dat goed is en denk dan deze keer ook heel goed aan wat jij nodig hebt.

Als ik me voorstel wat ik zou doen als ik in die situatie zit dan denk ik dat daarbij hoort:
Op een rustiger moment met kind bespreken dat het niet langer mogelijk is om zo door te gaan en dat ik het nodig vind dat hij/zij zelfstandig gaat wonen. Ik zou ook daadwerkelijk inschrijven voor zelfstandige woonruimte. Het moet duidelijk zijn dat ik meen wat ik zeg.

En in die tussentijd bij elk misdragen "stop" roepen en hopen dat ze het op enig moment opgeven en gaan beseffen wat ze hun moeder aandoen.
Als ze me daarbij neerbuigend aankijken of uitlachen zou ik dat zoveel mogelijk proberen te negeren zodat het ze niets oplevert.

Maar ja Marie, misschien is er wel meer nodig.
Wij met onze anonieme berichtjes aan jou hier op het forum kunnen niets aan je situatie veranderen.
Je zit niet zozeer met het probleem overgang, maar met volwassen kinderen die het aan inlevingsvermogen ontbreekt en die zich ronduit misdragen.
Professionele ondersteuning. ookk voor hun, of misschien wel juist voor hun, lijkt mij geen luxe.
Dit kun je niet op een forum oplossen Marie. Dan doe je jezelf tekort.

Rianne

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » vr 23 mei 2014 01:05

Dank je Rianne,

ik ben doodop en ga morgen je antwoord nog eens heel goed herlezen, het doet goed. Professionele hulpverlening hebben we nodig, dat kan ik niet ontkennen. Dat is mijn grote frustratie, mijn dochter vindt dat zij geen enkel probleem heeft en wenst nooit en op geen enkele manier met iemand te praten, niet met een dokter, niet met een psycholoog, niet met onze huisarts, niet met iemand uit de hulpverlening, of niet met een goede vriend of vriendin, zij heeft geen hulp nodig.
Ik zou niet liever willen dat wij samen in therapie zouden gaan, maar dat is dus totaal uitgesloten.

Ik ga ondertussen wel in therapie, maar ja, de situatie blijft duren. Soms denk ik, misschien gaat zij tot besef komen als er mij iets zou overkomen, maar helaas, ik het verleden ben ik al opgenomen geweest in het ziekenhuis voor operatie en ze is mij eigenlijk ook nooit komen bezoeken, dus tja..
Haar vader wenst mij de kanker toe (letterlijk) en ik denk dat zij hem hierin volgt. Ik denk dat ik haar moet loslaten, of ik ga eraan tenonder.

Marie

HVE
Berichten van HVE
Onderwerpen van HVE
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 41

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door HVE » vr 23 mei 2014 23:26

Hallo Marie

Sometimes the best way to get someone's attention is stop giving them yours.

Deze uitspraak kwam ik vandaag tegen bij "OMdenken" en moest eraan denken bij jouw verhaal. Heftig hoor allemaal. Soms moet je idd helaas iemand loslaten om jezelf
te beschermen. Ik zeg niet dat je dat moet doen hoor dat is je eigen keuze maar ik kan het me voorstellen als ik zo je verhaal lees. Verder vind ik dat m'n voorganger Rianne wijze woorden heeft. Heel veel sterkte want het lijkt me echt verschrikkelijk.

HVE

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » do 19 jun 2014 17:07

Hallo

ja het is heel zwaar. Ik voel me de vooral zoooo kwaad de laatste dagen.. Ik word bang van mezelf. Ik heb het gevoel alsof ik zou willen slaan. De ruiten kapot slagen, of de tafel omgooien met alles dat erop staat, of iemand gewoon een mep verkopen. Ik ben gewoon woedend.. Mijn kinderen halen weer het bloed onder mijn nagels en ik kan er niet meer tegen.
Ik hou mij constant in, ik zeg rustig wat ik te zeggen heb, maar ik hou mijn woede in, want ik geloof dat als ik uitbarst, ik ongelukken zou doen. Ik ben het allemaal zo zat zo zat zo zat.
Ik weet niet goed wat ik moet doen om te kalmeren, heb geen zin om aan de pillen te zitten, me te verdoven, ik ben hier als een razende op mijn huishouden begonnen, maar ik laat alles gewoon uit mijn handen vallen, en bovendien word ik razend als er geen plaats meer is in de afwasmachine of ze niet goed sluit, dan ga ik als een razende te keer tegen dat machine, in stilte weliswaar, anders denkt iedereen hier dat ik gek ben, ik geloof dat ik ze nu zelf stuk heb gedaan!
Ik heb nog zoveel werk en ik ben zo moe maar kan niet slapen want veel te nerveus, ik lig stijf van woede en razernij in mijn bed, dus dat lukt niet..
ik weet het niet meer... ik hou me al zo lang in, en tracht me al zo lang niet aan te stellen bij iedereen, en bij mijn kinderen (want zij begrijpen toch niets van die overgang, en denken dus dat ik me aanstel). Ik loop hier altijd maar te doen wat ik moet doen en het lukt me niet meer.

Marie

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd nu: 59

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Wiske » vr 20 jun 2014 10:21

Hoy Marie,

Ik herken het wel hoor die machteloze woede. Ik had dit ook.
Totdat ik begonnen ben magnesium bij te nemen.

Ik heb het nog wel maar ik ben toch rustiger hoor.

In zo een woedebui maak je zo veel meer kapot dan nodig en ik bedoel niet alleen dingen stuk maken.
Maar ook relaties. Soms denk ik ook nog wel so what!! maar heb ook gemerkt dat ik de volgende dagen soms heel anders reageer.

Zoals iemand hier op het forum eens zei net een "losgeslagen ventiel" en je voelt je nadien niet echt beter maar alleen verdrietig en eenzaam.

Sterkte
Wiske

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 60

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Rianne » vr 20 jun 2014 11:32

Hallo dames,

Als jong volwassen kinderen geen enkel respect tonen, geen klap uitvoeren, je structureel minachten en vernederen........
En dan moet moeder maar een magnesiumpilletje pakken zodat ze niet al te boos en verdrietig wordt.
In zo'n omgeving is het hard nodig dat je eens stevig van je laat horen ipv het in te slikken of weg te slikken, en je te laten vertellen dat jij het losgeslagen ventiel zou zijn.

Trouwens, een woedebui kan echt wel eens flink opluchten.
Achter woede zit altijd een andere emotie: angst en/of verdriet.
In zo een woedebui maak je zo veel meer kapot dan nodig
Het lijkt mij in dit geval heel hard nodig dat de bestaande verhoudingen worden afgebroken, anders zullen ze nooit kunnen veranderen.

Ik vind het verschrikkelijk dat, als wij daar als vrouwen verantwoording in nemen, initiatief in nemen, we worden aangesproken op ons schuldgevoel. We mogen niet boos worden. We moeten onszelf maar in toom houden met een pilletje.
En dan ook nog begrip blijven tonen zeker, voor de woede die onze omgeving op ons afreageert.

Wat een vrouwonvriendelijke maatschappij is het nog steeds waarin we leven.

Rianne

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » vr 20 jun 2014 12:44

dank je Wiske en dank je Rianne...

Ik zit inderdaad echt constant tussen jullie meningen te schipperen. De ene keer denk ik dat het beter is zoals Wiske het zegt, de andere keer leun ik helemaal aan tegen Rianne... Ik begrijp jullie zo goed allebei... Toch denk ik heel diep vanbinnen wel dat ik inderdaad een slaaf van mijn schuldgevoelens ben geworden (ik ben tenslotte weggegaan van mijn man, en daardoor ook hun veilig leventje verstoord). En opgezet door de vader, steken de kinderen geen bal uit, minachten ze mij, en loop ik als assepoester maar achter hun grillen (en commando's) aan, want ocharme toch, en ze hebben het zo druk met hun studies en hun examens, en ze doen het toch goed op de universiteit, en als ik me te druk maak vliegen ze als de bliksem weer naar hun vader, die mij de kanker toewenst...
Ik kan het allemaal niet meer aan, zeker niet in de menopauze en alleen. Krijg eigenlijk steun van niemand, noch emotioneel, noch financieel.. wat ben ik blij met vrouwen als jullie, Wiske en Rianne, bij wie ik zoveel steun vind.
Dank je ladies.. Schrijven en lezen helpt me veel.

Marie

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd nu: 59

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Wiske » vr 20 jun 2014 14:40

Hoy Marie,

Ik bedoelde echt niet dat je je schuldig moet voelen omdat je jou kroost soms eens flink de les spelt. Waarschijnlijk terecht.
Je moet niet over je laten heen lopen.
En in de relatie met hun vader dat is iets tussen jou en jou ex man. Dat mag geen invloed hebben op hun relatie met jou. (makkelijk gezegd).

Ik bedoelde maar als je voelt dat die woede er altijd is en dat je jezelf daar niet goed bij voelt, dat je moet op zoek gaan naar iets waar je rust bij vind.

In de overgang zijn er zo al moeilijke, rumoerige en soms slechte periodes genoeg.
Je moet vooral zorgen voor je eigen emotionele zelf. Zoveel als het kan.

Tenslotte zijn de meeste van ons al bijna heel hun leven aan het zorgen dat de mensen rondom ons het goed hebben. Het is een automatischme geworden merk ik zelf om eerst aan een ander te denken.

We vergeten veel te veel te kijken naar wat WIJ zelf willen. En voelen ons inderdaad schuldig als we ook maar een beetje voor onszelf opeisen.

sterkte
Wiske

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » vr 20 jun 2014 17:12

Ja dat is zo Wiske,

het is inderdaad bijna een automatisme geworden om altijd voor de anderen te zorgen.. en het wordt tijd dat ik voor mezelf zorg. Ik moet dat kunnen doen zonder die verdomde schuldgevoelens.. die dienen mij tot niets.. Ik voel dat mijn woede zo diep zit, en elk ogenblik kan ontploffen, en rust zou goed zijn voor mij, maar ik vind die nergens... Ik ben wel al gestopt met roken, want ik werd daar uiteraard nog onrustiger door (en moeier, en armer, en futlozer), en ik neem ook extra vitaminen, maar ik voel dat ik een totaal nieuwe houding moet aanmeten, en op je vijftigste zo drastisch veranderen, naast alle verandering van de overgang, is niet zo makkelijk natuurlijk.

Ik zit precies in een rollercaster van gevoelens, soms razend, soms huilend als een klein kind, soms totaal onverschillig mijn huishouden toe, soms bang voor de toekomst, en dan weer boos op alles en iedereen, en nog het meest op mezelf. Oh ik zou zo graag weer als vroeger zo onbezonnen kunnen lachen, genieten, blij zijn als een kind...
Dan denk ik weer, je bent gezond, hebt gezonde kinderen en zo, maar toch, het lukt me niet om weer die vrolijke opgewekte optimistische blije zelfstandige sterke positieve vrouw van vroeger terug te vinden. En dat maakt me dan weer boos, en we zijn weer vertrokken!
pffffft, word hier zooo moe van.

Dank en sterkte aan jou en alle dames hier..

Marie1

Hildje
Berichten van Hildje
Onderwerpen van Hildje
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Hildje » vr 20 jun 2014 18:13

Hallo Marie,

Ik lees je berichtjes, heb je al professionele hulp? denk niet dat je hier zelf uitkomt.
Denk vooral aan jezelf!

grtjs Hilde

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 56

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Pee » za 21 jun 2014 11:41

Hallo Marie,

Ik dacht hetzelfde als de schrijfster hiervoor, professionele hulp zou je goed doen!
Ik ben jaren geleden naar een psychologe geweest en dat was erg prettig, gaf mij rust en ruimte in mijn hoofd.
Ik wil er nu graag weer naartoe, voel me opgejaagd en waarom geen idee.
Ook heeft ze me toen de therapie Mindfullness geadviseerd, daar ben ik nog niet naartoe gegaan, maar ben van plan om het nu zeker op te pakken!
Heb jij iets voor jezelf, een sport, een hobby, yoga raden ze mij ook steeds aan!
Verder heb ik wat rust gevonden in een homeopathisch middel, en dat doet me ook deugd, niet omdat ik mijn gevoelens niet mag voelen, maar omdat het me rust en energie geeft. Ik slik het voor mezelf, niet omdat mijn omgeving last heeft van mij.

Sterkte en groet, Petry

Charamber
Berichten van Charamber
Onderwerpen van Charamber
Menopauzejaar:
Leeftijd nu: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Charamber » zo 24 aug 2014 04:27

Hallo Marie,

Ik ben eigenlijk gewoon benieuwd hoe het nu met je gaat? Zware tijden wat ik allemaal lees. Ik hoop dat het goed met je gaat, je verdient het!!

Groet van Willemien

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd nu: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » ma 25 aug 2014 21:11

Bedankt allemaal voor de vele bemoedigende reacties..

Heb zelf nog niet de fut gehad om te antwoorden. En hoe het nu met me gaat? Niet zo goed nee. Ben het beu, meer dan beu.. Sorry, ik kan niets opbouwend uitvinden..

Kom doodmoe thuis en de ontbijttafel staat er nog. Jongste dochter van 17 ligt gewoon languit op de zetel met gsm, iphone etc. Zin om haar te slaan. Ma da doe ik niet. De hond jankt, vraag haar doodmoe of zij de deur wil open doen om hem buiten te laten. Ze negeert me totaal, luister naar haar muziek, ik huil en laat de hond uit.

Volgende week is ze weer bij haar vader en zal ze blij zijn dat ze van mij af is. En dan zit ik in lege nest syndroom. En dan gaat haar vader weer naar buitenland en dan zit ik weer met de kinderen opgescheept, want plezier heb ik er niet aan.
Heb zin om te verhuizen naar een heel ver land waar niemand mij kent. Maar besef dat dit een vlucht is, en ik trouwens ook de mogelijkheden niet heb. Ik voel me shit, en ik lees lees lees. Ik ervaar veel steun hier door te lezen. Maar kom geen stap verder in mijn eigen leven.

Marie

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd nu: 59

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Wiske » di 26 aug 2014 09:26

Hoy Marie,

Toch nog maar eens een opbeurend woordje.
Het gevoel dat je nu hebt is shit, kan mij best voorstellen.

Ze zijn niet meer thuis hier, en ik heb heel veel last van het lege nest.
Ze hebben mij ook niet nodig en zouden het liefst hebben zo als iemand hier ooit schreef dat ik een hondje nam en hen met rust liet.

Maar daar ben ik echt nog niet aan toe. Wil nog zoveel in mijn leven en nog zoveel liefde geven en ontvangen. Maar ja....

Maar de allesoverheersende vermoeidheid zal niet makkelijk zijn met een stel pubers in huis.
Dat je voor het moment geen stap verder komt in je leven zou ik als ik jou was nu maar eff zo laten.
Ik denk dat je alle energie nodig hebt om deze periode rond te trekken.
Ook hier gelezen, op een bepaald moment hebben we gewoon niet de energie meer om te zorgen. Willen we de tijd voor onszelf omringd door de nodige familiale steun.

Ik kan het hier allemaal wel mooi verwoorden maar het biedt geen oplossingen.
Enkel kan ik zeggen, zorg hoe dan ook dat ze je respecteren en weet dat alles voorbij gaat.
Er komt een tijd voor meer rust en tijd voor jezelf.
Heel veel sterkte
Wiske

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht