Scheiden of niet

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Lieke2
Berichten van Lieke2
Onderwerpen van Lieke2
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Scheiden of niet

Bericht door Lieke2 »

Hoi,

Zo'n twee jaar geleden had ik mijn laatste menstruatie.
Mijn man en ik zijn 27 jaar getrouwd, geen kinderen, mijn man is ouder dan ik en is zzp'er, ik werk parttime.

Ik had gehoopt dat het zou zakken, maar werkelijk de hele dag houd ik me bezig met dit vraagstuk: scheiden of niet. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Heb geen zin meer om conflicten/problemen op te lossen (wat nooit lukte), geen zin meer om alle verantwoordelijkheid op me te nemen op alle vlakken, zelfs ook geen zin om dat nog te proberen op te lossen.
Ik ga op de automatische piloot. Ik hoor mezelf 'gewoon' doen. En twijfel door. Wil graag op mezelf zijn, eigen gang gaan. Of toch niet? Wat gooi ik allemaal weg denk ik dan, en tegelijk weer bij elk dingetje mijn biezen willen pakken. Maar ik hou van hem. Toch? Of niet?
De hele dag door.

Herkenbaar?

Lieke
Sandra65
Berichten van Sandra65
Onderwerpen van Sandra65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 55

Re: Scheiden of niet

Bericht door Sandra65 »

Hoi Lieke,

Wat een vreselijke situatie.
Ik ben 19 jaar gescheiden, toen was van overgang nog geen sprake. Ik herken jouw getwijfel enorm.... dag in dag uit.
Achteraf weet ik voor mezelf dat ik nooit had moeten scheiden, alle zekerheden zijn weggevallen, zorg voor mijn kids had ik plotseling alleen, werken voor de kost, eigen dak zoeken enz enz.
Wat mij het meeste is tegen gevallen zijn de herinneringen die je samen hebt, die kun je niet meer delen, je moet je eigen herinneringen opbouwen. Nu, na 19 jaar heb ik nog steeds geen nieuwe partner. Wel een stel korte relaties gehad (meestal van een half jaartje). Toch mis ik het samen zijn met iemand. Echter ik vind geen enkele man die een beetje bij me past, waarmee ik kan praten op hetzelfde level, die lief en zorgzaam is. Ach..... zal aan mij liggen de lat ligt kennelijk te hoog.
Advies voor jou: Denk na wat je doet, probeer je voor te stellen hoe het is om alleen thuis te zijn, zonder je man, zonder je gezamenlijke struggelen. Het feit dat jullie al zo lang getrouwd zijn geeft mi toch aan dat jullie gelukkig waren.... Is het de sleur waar je tegenaan loopt ?
En natuurlijk kun je alleen heel gelukkig zijn. Ik ben nu ook gelukkig en alleen, niks mis mee overigens !
Ik wens je heel veel sterkte met deze moeilijke stap... doorgaan of kappen.

Lieve groeten Sandra
Plaats reactie