Irriteren aan alles en iedereen en terugtrekken

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Ongje
Berichten van Ongje
Onderwerpen van Ongje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 43

Irriteren aan alles en iedereen en terugtrekken

Bericht door Ongje »

Hoi allemaal,

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen..
Ik irriteer mij verschrikkelijk aan mijn vrienden en nog meer
Het is om gek van te worden...

Mijn allerbeste vriend waarmee ik lief en leed deel merk ik nu dat de gesprekken vaker niet makkelijk lopen.
Ik heb geen behoefte meer om overal en altijd de diepte in te gaan.

Laatst zei hij mij...als ik met jou ben wil ik met jou zijn en alleen maar praten. Ik kreeg het er spaans benauwd van.
Heb hem dat ook gezegd. Moet er echt niet meer aan denken.
Zo ook over de overgang daar zoekt hij ook de diepere betekenis achter...fysiek, mentaal, energetisch, kosmisch...
Werkelijk alles moet uitgediept worden en daar gaan mijn nekharen van overeind staan. Vroeger zat ik ook zo in elkaar maar ik ben daar op dit moment niet meer van.

En hallo zeg ik ben mezelf aan het staande houden en aan het zoeken naar wegen om de overgang dragelijk te maken...in het hier en nu....

Wat ook mee speelt is dat hij door mij te prikkelen,discussie uitlokt om zelf verder te komen...hier hebben we al eens over gesproken maar ja is het aard van het beestje...daar heb ik nu dus absoluut de energie niet voor en ook geen zin meer in.

We groeien z uit elkaar. Heb andere wensen en behoefte en dat komt totaal niet overeen.

Dit is dan een voorbeeld met mijn beste vriend maar met meerdere vrienden kan ik mij dood irriteren. Heel lastig want ik weet dat het in mij ligt omdat ik aan het veranderen ben maar wat een fase is dit.

Ik help ook vluchtelingen...tot een jaar geleden konden ze ten alle tijden een beroep op mij doen. Dat kan nu niet meer en dat is lastig voor alle partijen. Ik herken mezelf gewoon niet meer...i.p.v. van dat ik zonder morren klaar sta en dat ook echt wil..denk ik nu met enige regelmaat flikker op met je papieren zooi en heb er dan ook echt geen zin in. Doe nu ook alleen maar als ik mij goed voel en voel dat ik het wil.

Irritatie alom.. als vrienden niet bellen of als vrienden wel bellen. Ik kan zelfs uit mijn slof schieten als mijn kat teveel zeurt/aandacht trekt.

Het is bizar...en blijf ook dagen na een gesprek waarin ik mij irriteer met irritatie rondlopen.

Laatst had ik een vriend aan de telefoon en heb de telefoon op een gegeven moment bij mijn oor vandaan gehaald en gedacht lul maar raakt onzin die je uitkraamt. Ik schrok gewoon van mijzelf dat ik dat deed...

Ik vertelde hem over de overgang...zei hij ja ik weet hoe je je voelt en je moet bloed laten prikken want ik bleek slaap apneu en bloedarmoede te hebben.

Later bood hij gelukkig wel zijn excuus aan...maar dan nog loop ik dagen met irritatie.

Door dit trek ik mij ook geregeld terug...ik heb behoefte aan rust, eigen ruimte en geen gezeik.
En vind dingen al snel gezeik, gedoe..het kost mij allemaal al genoeg.

Nee ik ben niet depri of zo totaal niet heb het prima naar mijn zin met mezelf...en er zijn dagen bij dat de zelfzorg al genoeg is.

Ja ben aan t veranderen...heb ook vrienden waarmee ik film kijk of gezelschapspellen doe...heerlijk...gewoon zijn...en als het dan even de diepte in gaat prima maar voor de rest niet.

Herkenbaar?
Gelukkig kan ik het over het algemeen laten zijn wat is maar soms....

Ongje