Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » di 22 jan 2019 12:14

Beste dames,

Ik ben 48j en nieuw op dit forum.

Wie herkent het volgende :
gisteren liep ik een kennis tegen het lijf, en ik dacht bij mezelf 'oh neen, weer die zeur..."
ze bleef maar doorgaan over haar lichamelijke ongemakken en liet me zelfs niet aan het woord!
een ganse klaagzang waar ik geen speld tussen kon krijgen.

Het begint me soms te veel te worden, ik ben soms totaal niet meer geïnteresseerd in mensen en hoe het met hen gaat.
Het interesseert me gewoon niet meer!
Ik denk bij mezelf : wat is dit eigenlijk?
Het liefst van al loop ik gewoon een ommetje als ik bepaalde mensen tegenkom.
Waar is die vrolijke, sociale opgewekte vrouw die ik was voor de overgang toch naar toe?

Hoe begrens je het "geklaag" en "gezeur" van mensen die je toevallig ontmoet? Zelf heb ik heel veel last van mijn overgang, maar ik probeer toch om positief te zijn en vooral om mijn energie niet te laten afnemen door negativiteit van anderen.

Herkent dit iemand? Ik vraag me af wanneer ik terug meer goesting zal hebben in contacten met anderen

Het liefst van al lig ik op de bank met laptop en lees ik ...
Mijn gezin vindt dit helaas ook niet fijn, zelfs mijn echtgenoot herkent me niet...


Wou het even kwijt...

Ella



Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Lientje74 » di 22 jan 2019 14:50

Beste Ella,

Herken het helemaal . Door mijn vele klachten ben ik veel thuis en kan weinig ondernemen.
Maar als ik iets doe, bijv rondje wandelen dan kom ik liefst geen bekende tegen.
Als mensen ( bedoel dan mensen die ik ken en vaak hun klaagzang etc willen vertellen) stoppen voor een praatje, kap ik het snel af en zeg dat ik nu aan het lopen ben en geen tijd voor een praatje heb. En wens ze een fijne dag. Als ik bijv in het bos loop en ik kom een vreemd iemand tegen en zomaar een oppervlakkig praatje dat gaat dan wel . Daar wordt ik blij van.
Maar heb absoluut geen zin in klaagzangen van bekenden over henzelf of angsten die ze op mij projecteren.
Kreeg ook telkens adviezen als ik vertelde dat ik last had van de overgang als ze vroegen hoe het met mij ging. Allemaal tips waar ik niets mee kon, omdat er geen herkenning is en was.
Ik voel ook dat ik zulke mensen mijd omdat ik na een gesprek dan een rot gevoel heb. Omdat ze altijd wel iets negatiefs achterlaten.
Ik voel me niet gesteunt. Dat kost net als wat jij beschrijft zo ongelooflijk veel energie. Ik kan er niet mee omgaan nu. Met mijn man heb ik ook afgesproken dat hij niets meer verteld van wat mensen tegen hem zeggen en vertellen of vragen over mij. T is toch maar negatief. We wonen in een dorp. Dus veel mensen kennen je natuurlijk. Vorige week sprak hij een vrouw die vroeg aan mijn man hoe het met mij ging.
Toen mijn man vertelde dat ik veel last had van de overgang, gaf ze aan o dat kan heel vervelend zijn, maar dat gaat ooit over. Daar wordt ik dan blij van. Dit was de eerste keer in een paar jaar dat mijn man iemand tegen kwam die het begreep.
Ik heb ook veel contacten op mijn app geblokkeerd. Werd er niet goed van. Om de paar weken vragen hoe het gaat, of het al vooruit gaat, of ik om de koffie kom, als het mooi weer die dag is, dat ik dan zeker een rondje moet lopen etc
Laat me met rust is nu wat het beste bij mij past. Vraag niets aan mij.
En hoe het na de overgang gaat, weet ik niet. Wel weet ik dat ik een aantal contacten niet meer wil. Omdat het eigenlijk altijd van mij geven was. Zodat die mensen aan hun behoeften kwamen. Ik verlang nu naar contact van wederkerigheid.

Voel je niet schuldig erover. Het hoort bij de overgang. We krijgen een schuldgevoel omdat er zo weinig er/ herkenning is en ook dat de ruimte je niet wordt gegunt door de omgeving ervaar ik ook wel. Dan bedoel ik niet mijn man en kinderen .
Ik begrijp ook dat je van jezelf dat sociale spontane mist. Dat heb ik ook hoor. Verlang er soms hevig naar Maar het is er gewoon nu niet. Niet altijd makkelijk hoor.
Maar we moeten nu voor ons zelf goed zorgen en kiezen.

Sterkte met de overgang.
Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » di 22 jan 2019 15:25

Hoi Lientje,

Van harte dank voor jouw bemoedigende woorden!

Ik ben helaas al een aantal jaren thuis, dus dit is niet bevorderlijk (soms) voor de moraal...
Wandelen helpt me ook veel, maar als ik bekenden tegenkom en die vragen van "nog niet terug aan het werk?" nou dan zakt mijn moed in de schoenen...

Ik woon niet in een dorp, maar in een stad, dus hier is de anonimiteit wel groter... de sociale contacten hier beperken zich tot een knikje of zelfs geen aardige "goeiedag"

Ik wil me niet meer verantwoorden tov mensen (familie, vrienden...) waarom ik thuis ben
heel veel contacten heb ik ook afgeblokt of gewoon dood laten bloeien
er rust inderdaad nog een stigma/taboe op de "overgang"

Soms sprak ik af met mensen en hield ik een vrolijk masker op, maar dat koste me toch uiteindelijk veel te veel energie.
Momenteel denk ik enkel aan mezelf, ik hou van mijn huisdieren en mijn 2 opgroeiende tieners en daarmee heb ik de handen meer dan vol

Negativiteit zuigt me leeg, ik heb al minder energie en dan hoef ik ook geen zeurende mensen om me heen.

uitspraken zoals "kop op" "je moet er doorheen" geven me alleen maar een triest gevoel, en daar ben ik dus ook niet mee geholpen

alvast heel veel moed en positivisme toegewenst!

Ella

Kaatje71
Berichten van Kaatje71
Onderwerpen van Kaatje71
Menopauzejaar: 2016
Leeftijd NU: 47

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Kaatje71 » vr 25 jan 2019 11:50

Goedemorgen.

Ik las jullie stukje en vooral het stukje van Lientje74 deed me iets. Dat je gek wordt van apps van mensen die vragen hoe t gaat enzo.
Ik heb zelf ook veel last van de overgang, angst, depressieve gevoelens etc. Maar ik vind t juist fijn als mensen vragen hoe t gaat. Als ze me appen of vragen iets te gaan doen. Het geeft me t gevoel dat ik er toe doe. Dat mensen interesse hebben.
Als ik niet goed in mijn vel zit en er helemaal geen zin in heb, zeg ik dat. Of zeg dat ik even snel door moet. Maar ik blijf het fijn vinden om te weten dat er mensen zijn die er zijn voor me, die me de moeite waard vinden ondanks mijn jarenlange klachten. Ik vind rust heerlijk, maar kan ook enorm opknappen van een kletspraatje of bezoekje aan of van vriendin.

Zo zie je maar weer dat iedereen er toch anders in staat en er anders over voelt.

Kaatje

Rianne
Berichten van Rianne
Onderwerpen van Rianne
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 61

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Rianne » vr 25 jan 2019 13:10

Lientje74 schreef:
di 22 jan 2019 14:50
Wel weet ik dat ik een aantal contacten niet meer wil. Omdat het eigenlijk altijd van mij geven was. Zodat die mensen aan hun behoeften kwamen. Ik verlang nu naar contact van wederkerigheid.
Hoi Lientje,

Heel herkenbaar.
Dat soort contacten heb ik ook laten varen.
De achterliggende motivatie om te vragen "Hoe gaat het met je" bleek geen interesse maar veel meer "Kan ik weer een beroep op je doen"
Van dat soort contacten knap ik ook echt niet op, ze maakten me juist moedeloos.

Contacten die wel wederkerigheid geven, doen dat niet en zijn er wel voor je.

Hoe de ander erin staat als hij/zij vraagt "hoe gaat het met je" is minstens zo belangrijk

Rianne

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » vr 25 jan 2019 13:21

Hallo,

Wie herkent het volgende?

Ik had vroeger zoveel sociale contacten, was altijd geliefd en klaar om mensen te helpen...
Nu ik ouder word (48 j), merk ik dat er nog weinig échte vrienden overschieten.
Ik heb de indruk dat het initiatief steeds van mij moet komen : als ik geen berichtje stuur via whats app of sms, hoor ik niemand...

Ik twijfel zo aan mezelf, ik voel me onzeker omdat ik het gevoel heb dat iedereen rondom mij een druk leven heeft, mét bloeiende carrière en een gezin.
Waarom verwateren vriendschappen toch zo snel of zo vaak?
Momenteel voel ik me zo eenzaam, ondanks een echtgenoot en 2 puberende dochters.

Door omstandigheden werk ik niet meer, en de dagen duren zo lang... ik durf ook op den duur meer naar niemand meer bellen, ze hebben toch geen tijd.
De overgang versterkt dus mijn gevoel van eenzaamheid, en somberheid.
Bah! ik baal er soms van...
Iemand ook in een gelijksoortige situatie?

alvast dank mochten jullie de tijd nemen om even te reageren.

Ankie

Merlina
Berichten van Merlina
Onderwerpen van Merlina
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Merlina » vr 25 jan 2019 14:48

Hoi Ankie,

Oh dat herken ik zo. En ik voel met je mee. Wat is dat zwaar.
Een gevoel van verlatenheid valt over me heen als ik je bericht lees. Het brengt me weer even terug in de tijd.

Altijd kon men op mij rekenen. Maar op het moment dat ik andersom een stukje hulp/zorg/aandacht nodig had, naaide mijn hele netwerk eruit.
En al die pragmatici die altijd het hardst riepen dat alles een keuze was, en ook 'tijd maken' een keuze was en je dat doet als je iets belangrijk genoeg vindt, lieten als eersten verstek gaan.
Geen tijd, te druk......... dat moest ik toch begrijpen.

Ze moesten eens weten hoeveel ik ervan begreep.
Hier laat ik het even bij Ankie. Ik volg je onderwerp en misschien haak ik wel weer in.

Ik wens je kracht en wijsheid bij het verwerken van deze teleurstelling

groeten,
Merlina

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » za 26 jan 2019 13:05

Hoi Merlina,

Hartelijk dank voor deze warme woorden...

Ik wil geen klaagzang afsteken, alhoewel hier op dit forum wel plaats is om teleurstellingen en ongemakken te delen.

Ik heb onlangs een depressie doorgemaakt, en nooit vroeg iemand "hoe gaat het nu met jou?"
terwijl ik steeds wél informeerde hoe het met hen is/was toen ze een moeilijke periode doormaakten

Zijn mensen nu zo egoïstisch geworden? of steeds druk, druk, druk...?

Ik ben nu in een fase van mijn leven dat ik ook geen moeite meer doe, hoe jammer dit ook is...

Toch voelt het soms eenzaam want ik heb toch ook af en toe eens een luisterend oor nodig.
door mijn hormonale schommelingen lijkt alles nog zwaarder, en ik kan me zo verdomd alleen op deze wereld voelen!

Ankie

Claire
Berichten van Claire
Onderwerpen van Claire
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 50

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Claire » za 26 jan 2019 23:53

Hallo dames,

Heel herkenbaar.

Ook ik heb oppervlakkige en zuigende "vriendschappen" dood laten bloeden. Zelfs één van tientallen jaren. Dat was best even lastig, maar nu ben ik blij dat ik er vanaf ben.

Ik zat heel vaak aan de telefoon om de drama's aan te horen (ook als ik zelf ziek was van mijn overgangsklachten) en ineens was ik het zat. De koek was op. Alsof er een lampje aanging en ik alles scherp ging zien.

Voor mij geen toxische relaties meer die mijn energie wegzuigen. Soms vind ik het egoïstisch van mezelf, maar dat doet de overgang ook met me. Ik kom meer bij mezelf en zoek die wederkerigheid.

Daarnaast kan ik beter omgaan en meer geduld hebben met mensen die bijv. een lastige karaktertrek hebben. Daar ben ik weer meer vergeeflijk in geworden.

Voor wat betreft je moeten "verantwoorden" - wat Ella schrijft - tegenover familie en vrienden:
Mensen hoeven mijn klachten niet te begrijpen, maar respect tonen is genoeg. Dus mij in mijn waarde laten en vertrouwen hebben in hoe ik mijn eigen weg bewandel. Helaas was dat soms al teveel gevraagd en gaven ze adviezen die mij verder van huis brachten. Dan ga je die mensen vanzelf vermijden. Ik vind dat eigenlijk heel logisch.

Dit is, denk ik, de keerzijde van een zoektocht naar wederkerigheid. Vriendschappen die eerst goed voelden en nu niet meer vallen af. En best wel wat ook. Voor mij is dat ook slikken qua aantallen.

Ik hoop dat er uiteindelijk toch ook weer nieuwe contacten mogen ontstaan, maar het zal even tijd nodig hebben. Daarvoor moet ik ook zelf weer meer energie krijgen en ondernemender worden.

Groetjes,
Claire

Merlina
Berichten van Merlina
Onderwerpen van Merlina
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 59

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Merlina » zo 27 jan 2019 02:05

Hoi Ankie,

Ik vermoed dat het ook wel een teken van vandaag de tijd is waarin we zitten.
Mensen die er voor een ander willen zijn bestaan gelukkig nog wel.
Maar ik denk wel dat er iets fundamenteel is veranderd in de maatschappij van nu.
Mantelzorgorganisaties, maatjesprojecten, zorg voor elkaar projecten, praktijken voor psychotherapie met soms de merkwaardigste theorieën, overal om me heen heb ik ze de afgelopen 10-15 jaar als paddenstoelen uit de grond zien schieten.
Blijkbaar allemaal nodig omdat we bij het begin al mis pakken op elkaar?

Het is geen antwoord op je vraag. Is het egoïsme, te druk hebben, de verharding, of misschien wel reactie op gevoerd beleid.
Wat het antwoord ook is, als het samenvalt met een periode dat je zo hard een luisterend oor nodig hebt en het is er niet, is het verdraaide eenzaam en heel verdrietig

Enne........ Ankie......... Als iemand hier eens een klaagzang afsteekt, lees ik dat persoonlijk (eigenwijs als ik ben geworden) zelden als zijnde een klaagzang, maar als iemand die ff haar hart wil luchten. Want ook dat mag je nodig hebben. Ik gun het je dichter bij huis, maar als je het daar nu niet vindt, ga je gang.

Sterkte Ankie!
Groeten, Merlina

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » zo 27 jan 2019 11:02

Hallo Claire,

dank voor jouw reactie.

ik heb ook contacten laten "doodbloeden", ze hadden geen begrip noch respect voor mijn overgangsklachten.

Dan maak je de balans even op : er schieten nog weinig "echte" vriendinnen over... enkel als je optimistisch, positief en gezellig bent, willen ze je erbij.

Gaat het even minder door klachten, dan hoor of zie je ze niet meer....bedroevend en confronterend!

ik kies nu zelf wie ik nog mijn energie geef, en daar ben ik best selectief in geworden!

Op deze site vind ik "gelijkgestemden" en dat is heel wat! ik dacht soms dat ik gek werd, maar gelukkig weet ik nu beter...

Hartelijke groet,

Ella

Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 53

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Madu » zo 27 jan 2019 12:30

Hallo dames,

Ik worstel er ook nog steeds mee. Dat komt omdat ik me nogal snel verantwoordelijk voel voor de ander. Ondanks dat ik dit weet, er op let en oefen merk ik dat het toch nog steeds moeilijk is voor me. Heb nog steeds snel het idee dat ik verzaak zeg maar.

Denk er misschien ook wel teveel over na. Als ik echt bij tijd en wijle op mijn gevoel af zou gaan, zou ik mij volledig af willen sluiten van alles en iedereen. Een paar dieren en ergens ver weg een huisje op het land. Maar dat gaat ook wel weer eens over en de andere kant op. Ik blijf het lastig vinden om dus aan te geven waar ik behoefte aan heb want het wisselt telkens. Het uitleggen is lastig bij mensen die het zelf niet kennen maar ook bij mensen die het gevoel wel zeggen te kennen maar er anders mee omgaan merk ik dat het moeilijk is.

Nou ja, moeilijk lijkt mijn middle name misschien wel te zijn momenteel. Wie ben ik, wat kan ik , wat wil ik. Het blijft ook maar duren dat proces voor mijn gevoel. Komt geen einde aan het wikken en wegen lijkt het wel. Soms kan ik het loslaten en dat is zo heerlijk. Kon ik dat maar vasthouden. Dat gevoel van; 'nou ja, ik zie het wel wie er over blijven en wie niet". Mijzelf niet herkennen in gevoelens/gedachten die de kop op steken vind ik best lastig echter.

Fijn herkenning te lezen iig. :)

Sterkte dames
Madu

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » zo 03 mar 2019 17:00

Beste dames lotgenoten,

Oooooh wat voel ik me opnieuw eenzaam vandaag en rot! Al sedert oktober vorig jaar geen maandstonden meer...

Mijn echtgenoot snapt er niets van, ik weet niet hoe ik dit kan uitleggen...
Niets interesseert me nog, ik leef niet, ik "besta" zoals ik het noem.

Heb 1 vriendin overgehouden van al mijn contacten die ik had.
Ik hoor haar niet meer, het initiatief komt steeds van mezelf.
Ook al stuur ik regelmatig berichtjes, toch denkt ze er niet spontaan aan om nog eens te informeren hoe het gaat (zij werkt, ik ben omwille van gezondheidsredenen full time thuis)

Herkennen jullie het gevoel?
Mijn echtgenoot vroeg vanochtend : wat zijn je behoeften nu? (ik ben 48j)
Ik antwoordde : niets, ik wil gewoon dood en deze somberheid moet stoppen

Hij wist niets te antwoorden en is dan maar begonnen met zijn taken...

Tja, wat kan je daar nu op antwoorden denk ik dan? Maar hij doet ook geen moeite om te luisteren, hij steekt zijn oortjes in en luistert naar dingen die hem interesseren op zijn smartphone.
Mannen? Egoisten noem ik ze soms...

Hoe lang gaat het duren eer ik me minder somber én triest voel?

Hopelijk komen er betere tijden, want dit hangt echt mijn keel uit!

Ankie

Pippo1
Berichten van Pippo1
Onderwerpen van Pippo1
Menopauzejaar: 2018
Leeftijd NU: 50

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Pippo1 » di 05 mar 2019 12:08

Hoi Ankie,

je bericht straalt veel wanhoop uit, je bent even aan het einde van je krachten, ik herken het zo hard omdat ik er ook in heb gezeten. Je hunkert elke dag, naar een dag dat het eindelijk stopt en je terug een leven hebt! En ik kan je garanderen dat er een dag komt, dat je u terug wat lichter voelt. Het gaat langzaam, heel langzaam, te langzaam naar ons gevoel, maar stiiletjes aan, gaan de scherpe kanten eraf en ga je terug meer genieten! Met hier een minuut en daar een minuut. Maar die minuut, worden minuten en die minuten, worden uren enz enz.
Hou moed !!! Het komt terug goed! Er komt een dag, dat je terug gaat lachen en jezelf terug vind. De hormonen nemen het nu van je over en laten je zijn, even voor wat het is! En het kan best even duren
Veel sterkte ! En hou moed !

Groetjes, Pippo

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » di 05 mar 2019 16:28

Dag ldames,

Dank je wel voor de reacties.

Ik heb ook nog 2 puberdochters (12 en 14j) en nu denk ik bij mezelf : oh wat was ik toch beter vroeger aan kinderen begonnen zodat mijn hormonen me niet zo onzeker kunnen maken nu mijn dochters me soms wat meer grijze haren bezorgen....
Ik mis de tijd dat ze kleiner waren, was super druk omdat ik toen nog full time werkte.
Maar, ze waren zo anders... ik kan het eigenlijk niet passender verwoorden.

Nu zitten ze voortdurend op de smartphone, ik verfoei dit soms...
voor mama hebben ze geen tijd meer, zoveel is zeker.
Als ik een uitstapje met hen plan, en dit gebeurt nog zelden, hebben we na een korte tijd al ruzie, want het is voortdurend gekibbel tussen hen beiden.

Mocht ik dit forum niet gevonden hebben, ik dacht sowieso dat ik "gek" was, ik kan niets meer verdragen.

Zelfs mensen die me vroeger nauw aan het hart lagen, kan ik nu geen energie meer opbrengen om ze op te zoeken
Ik denk bij mezelf : foert, ik heb geen energie meer voor jullie geklaag en gezaag... klinkt egoïstisch maar ik moet mezelf nu op de 1e plaats zetten.
Vanmorgen stond ik op en was weer een "wrak" overal pijn, zag er slecht uit en toen probeerde ik toch om een uitstapje naar de markt met de meisjes te maken.
In de wagen was het al mis : ik kreeg hartkloppingen en hyperventilatie
Had geen keuze, moest doordoen en doorgaan want zij kunnen niet rijden

Die verdomde angst ook alsmaar, die maakt me zo onzeker... en de AD die ik hiervoor neem, dat helpt dus geen sikkepit!
Bovendien maak ik met iedereen ruzie, ik loop zo gestrest en voel me een kluns dus ik onderneem weinig.

Fijn dat ik het hier ff kwijt kan...

Ankie

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 62

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Lia » di 05 mar 2019 19:12

Ankie01 schreef:
zo 03 mar 2019 17:00
Mijn echtgenoot vroeg vanochtend : wat zijn je behoeften nu? (ik ben 48j)
Ik antwoordde : niets,
Hoi Ankie,

Wat je steeds beschrijft is de behoefte om gehoord en gezien te worden. Daar wordt te weinig aan tegemoet gekomen.
En dat uitgerekend in een periode dat je draagkracht toch al minder is en die behoefte ws groter is dan ooit.
Niet gek hoor Ankie dat je dan steeds meer op de toppen van je zenuwen gaat lopen.
Het is echt een periode waarin je zelf een extra stukje zorg-aandacht nodig hebt.

De overgang raakt alles, ook je vriendschappen en relaties vragen om 'herziening'.
Opnieuw op elkaar afstemmen vraagt ook inspanning van de ander.

De hormonen sturen het proces aan, en de emoties die ze raken laten vervolgens voelen of er voldoende wordt tegemoetgekomen aan wat je nu nodig hebt.
In een relatie is dat altijd een gedeelde verantwoordelijkheid.

Je bent geen kluns. Opeens moet je om die 'zorg-aandacht' gaan vragen, terwijl je waarschijnlijk gewend was die te geven.
Dat is echt wel moeilijk als je in zo'n verwarrende periode zit die sowieso al extra veel van je vergt.

Wees niet te bang voor schuldgevoel. Het hoort erbij als je bijvoorbeeld verantwoordelijkheden overdraagt aan gezinsleden, met de tijd gaat het minder zwaar wegen heb ik indertijd ervaren

Ik wens je voldoende kracht bij dit proces

Lia

Vlinder33
Berichten van Vlinder33
Onderwerpen van Vlinder33
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 39

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Vlinder33 » za 09 mar 2019 13:32

Hallo dames

Heel herkenbaar dit...
Maar niet alleen geen zin in gezeur maar überhaupt geen zin om mensen tegen te komen. Zeker geen oude bekenden.
Dus ook geen zin in hele verhalen of vragen.
Of mensen die alleen maar over zichzelf gaan praten.
Ik voel me ook niet enthousiast dus ik kan toch niet enthousiast over iets praten nu.

Ik had het vandaag nog, was even in de stad en zag een oude bekende maar ik weet dat zij heel lang van stof is en ze gaat dat natuurlijk ook helemaal vragen hoe het gaat enz, dus ik ben achter een kledingrek gedoken :lol:
Ze had me niet gezien gelukkig.

Ik kan ook niet meer tegen drukte... Ik zou wel ergens in een rustig plaatsje willen wonen aan zee, waar je gewoon rustig een kopje koffie ergens kan drinken zonder die drukte of dat je bekenden tegen komt. :D

Vlinder

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » za 09 mar 2019 14:28

Hallo Vlinder

Ik heb net op een andere topic van jou gereageerd.
Toch bedankt dat je jouw verhaal ook hier wil/kan delen, in alle rust, discretie en met respect voor iedereen...

Onlangs was ik in het ziekenhuis en ging een broodje kopen na een doktersbezoek.
Zag ik in mijn ooghoeken toch wel een oude bekende me tegemoetkomen.
Je moet weten, deze dame in kwestie is een hypochonder. Zij heeft steeds dezelfde of een andere ziekte maar in een hogere gradatie dan me...
Ik kon niet meer weglopen en doen alsof ik haar niet gezien had, was geen optie.

Vaak ben ik nog té empatisch, te meegaand... ik begrens niet genoeg.
Stond ze daar terug een dikke 5 min te klagen... en ze drong aan om terug af te spreken.

Wat je daar verwoordt, vind ik zo mooi gezegd : ik ben niet enthousiast en al helemaal niet geïnteresseerd in het verhaal van een ander...
ik begon gewoon nerveus te worden, heb me er snel vanaf gemaakt met een excuus dat ik nog een andere afspraak had...
Dus ja, ik mijd mensen omdat ik geen energie genoeg heb om naar hun verhaal te luisteren

Het voelt vreemd : vroeger was ik de meest sociale vrouw, vandaag ben ik nog een schim van mezelf...

Komt dit ooit nog terug? ik twijfel maar hoop doet leven.

fijne dag, Ankie

Vlinder33
Berichten van Vlinder33
Onderwerpen van Vlinder33
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 39

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Vlinder33 » za 09 mar 2019 16:07

Ik hoop ik ook Ankie dat een bepaald gevoel nog terugkomt, ik mis het wel ... Dat maakt het zo moeilijk om te accepteren.

Thuis heb ik allerlei plannen maar zodra ik naar buiten ga irriteer ik me ook snel sluit ik me af en wil ik naar huis.
Ik tel de uren ook af op het werk en ben altijd opgelucht als iets voorbij is en ik weer kan coconnen.

Heel soms heb ik weer even dat gevoel dat ik weer mezelf ben en daar geniet ik dan wel van.
Dat geeft me ook hoop, dat ik die dagen er toch nog tussen heb zitten.

Vlinder

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » za 09 mar 2019 16:13

Hallo Vlinder,

mag ik even indiscreet zijn?
heb je een partner en/of kinderen?

Het is voor hen ook niet altijd even makkelijk denk ik...

fijn weekend!

Ankie

Vlinder33
Berichten van Vlinder33
Onderwerpen van Vlinder33
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 39

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Vlinder33 » za 09 mar 2019 16:28

Hallo Ankie

Nee heb geen partner of kinderen. Ben ook veel alleen, maar zou ook even niet anders willen/kunnen.
Hoop wel dat ik ooit weer open kan staan voor een relatie.

Vlinder

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » vr 29 mar 2019 14:58

Dag dames

Waar trek je soms nog de grens in "wederkerigheid"?
als de contacten vervagen, door gezin, werk, relatie enz... dan kom je in de overgang tot de vaststelling dat je telkens goed genoeg was om naar hun "shit" te luisteren en vooral er steeds te zijn.
(ik kan in negativiteit wegzakken, maar dat helpt me echter geen meter vooruit.)

komt er een tegenslag op je weg, dan hoor of zie je ze amper nog?

Wat ik wil zeggen, is het volgende:
als je bijna 50 bent, stel je je toch allerlei levensvragen?
en ik stel me vooral de vraag, waarom ik altijd klaar stond voor iedereen, een "pleaser" was en op het eind van de rit heel eenzaam en alleen overblijf.

Begrijp me niet verkeerd, maar ik bedoel met eenzaam vooral vriendschapsrelaties

toen ik vorig jaar "out" was door ziekte, en mijn echtgenoot onverwachts ontslag kreeg, hebben we ook de zogenaamde "vrienden" niet meer gehoord hoor
wel kwamen ze graag langs om te feesten en vooral om plezier te maken....dus als het goed gaat

dit frustreert me een beetje, maar nogmaals ik wil geen zeur worden.... ik kan alleen maar vaststellen en er ook naar handelen.

mijn excuses als ik té negatief ben...

Ankie

Lientje74
Berichten van Lientje74
Onderwerpen van Lientje74
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 44

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Lientje74 » vr 29 mar 2019 18:56

Beste Ankie,

Er zijn 3 vergelijkbare onderwerpen over levensvragen. Erg zinvol om te lezen. Ik denk dat je daar zeker wat aan hebt als je die gaat lezen, Wat ik je ook nog mee wilde geven. Soms las/lees ik verschillende keren of later nog eens de berichten. Zodat de boodschap/ kern meer tot me doordringt.
Daar kom je de vragen en worstelingen ook van andere dames in tegen .
En hoe zij er hun weg in vonden.
Ik weet niet hoe ik de links door kan sturen. Maar als ik jou topic voor me heb op het scherm en door scroll naar beneden is er een stukje met vergelijkbare onderwerpen.

Ik herken wel je worsteling hoor van gevoelens , vragen, vriendschappen etc.
Geef het de tijd en ruimte. Laat emoties er zijn. Keur ze niet af.
Ik heb geen energie om er nu uitgebreid op in te gaan.

Misschien nog een tip wat ik hier bij andere dames lees: schrijven in een dagboek. Oa Lee schrijft hier uitgebreid over.
Zelf ben ik niet zo schrijver om dit elke dag te doen. Soms als ik met iets ergs zit, dan schrijf ik wel. Dat helpt mij.
Ik ben meer van het praten. Ik heb gelukkig een man waar ik veel mee kan praten.

Lientje

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » zo 31 mar 2019 09:31

Beste Lientje

Heel fijn dat je me antwoordt, bedankt!

Als ik zo jouw verhalen lees, heb je het ook best moeilijk, niet?

Ik ben ook een prater, mijn echtgenoot helaas niet.

ik heb nog geen dagboek, bedankt voor de tip.

Wel ga ik wekelijks bij een therapeute, niet zozeer om over mijn overgangsprobs te vertellen, maar om inzichten te krijgen hoe je kan omgaan met burn-out.

Ik heb het moeilijk voor het moment, zit in een dip. Werken lukt helaas nog niet.

Herken je het dat je opstaat, het is somber en regent en je humeur slaat om (net zoals het weer?)

we houden er de moed in hé Lientje.

Fijne zondag, Ankie

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » zo 31 mar 2019 15:02

Beste dames,

Mijn situatie :
Ik zit momenteel in burn-out en ben 48 jaar.
Er komen heel veel herinneringen uit mijn kinderjaren naar boven, maar ik zie nu heel duidelijk dat ik opgegroeid ben in een gezin waar een moeder emotioneel labiel was en geen moederliefde kon geven.
Sta me toe dat ik hier even mijn verhaal kwijt kan, sorry als het té lang wordt.

Als kind ben ik opgegroeid in een gezin waar er verdriet was om de dood van een ouder zusje.
Ik werd het jaar na haar overlijden geboren.
Ik speelde altijd het vrolijke, opgewekte kind.

Mijn jongste zus had in haar pubertijd een eetstoornis, en ik moest de taak van mijn mama overnemen (mijn moeder stond klaar voor anderen maar niet voor de (emotionele) behoeften van haar eigen kinderen ...
ik reed met mijn zusje naar dokters en ben haar altijd blijven steunen, ik was een "surrogaat" mama voor haar...
tijdens haar studiejaren aan de Unief, ben ik steeds die zorgfunctie blijven dragen, ik reed met haar van hot naar her opdat zij toch haar diploma kon halen.

Nu kom ik tot de vaststelling dat ik eigenlijk doodmoe ben, ik kan niet meer...
Zou het kunnen dat de pijn uit mijn jeugd, zich nu tegen mij keert? Ik ben oververmoeid en kan al 1 jaar niet meer werken.
Heb dagelijks pijn in gewrichten en spieren en ben volledig arbeidsongeschikt verklaard.

Nu ik zelf 2 tienerdochters heb (12 en 14 jaar) is mijn lichaam op...
Ik lig ganse dagen in de zetel, mijn huishouden is me zelfs té veel
ik sta op, ben somber, begin te wenen en ik weet niet vanwaar die extreme vermoeidheid kan komen.
Het is net of ik geen kracht heb, ik bibber en tril op mijn benen als ik een douche genomen heb.
Een wandelingetje maken is me te veel, ik kom mijn huis niet meer uit...

Als mijn moeder belt, heb ik zoveel emotie, pijn en verdriet, ik smijt vaak de telefoon toe...
Mijn jongste zus interesseert zich totaal niet in me, ze vraagt nooit hoe het is....
mijn broer liet me ook stikken, toen ik enkele jaren geleden depressief geworden ben
Ik realiseer me dat ik steeds "stank voor dank" krijg, hoe meer ik doe voor anderen, hoe minder ik terugkrijg...

Herkent er zich iemand in mijn verhaal? Het zou een beetje troost kunnen bieden ....
IK voel me triest, eenzaam en vooral in de steek gelaten door mijn familie (oorsprongsgezin)

Ankie

Vesta
Berichten van Vesta
Onderwerpen van Vesta
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Vesta » zo 31 mar 2019 17:30

Beste Ankie,

Eigenlijk komt elk bericht wat je schreef op hetzelfde neer.
Je blonk altijd uit in zorgzaamheid. Ook al zaten er twee kanten aan dat oude patroon, zoals alles in het leven twee kanten heeft, kon je er goed genoeg mee uit de voeten.
Totdat een tijd geleden je overgang zich meer en meer opdrong en zorg geven ineens veel minder makkelijk of zelfs onmogelijk werd. Het oude patroon waarin zorgzaamheid zo'n grote rol speelde past niet meer.
Loslaten gaat meestal gepaard met emoties, pijn, verdriet, teleurstelling, en niet in de laatste plaats met woede. Emoties die je steeds weer beschrijft
Bijna elke vrouw schrijft er hier wel over als haar zorghormonen veranderen. Soms bedekt, want woede van vrouwen is hier en daar nogal een taboe.

Ook ik was zo'n zorgzame vrouw. Toen de hormonen me terugbrachten naar mijn basis, was het heel verleidelijk om te verwachten dat die anderen er nu wel voor mij zouden zijn en klaar stonden om met mij gewoon over te stappen in een nieuw patroon. Alsof ze bij mij in het krijt stonden.
Maar zo bleek het leven niet in elkaar te zitten.

Ik vind het totaal niet verwonderlijk dat je het hebt over extreme vermoeidheid.
Vastzitten in teleurstellingen, woede en boosheid kosten bergen kracht en energie.
Mijn boosheid is enorm geweest. Overal aan mijn lijf werd het voelbaar. Hoe meer ik vastzat in mijn verongelijktheid, hoe groter de vermoeidheid.

Had ik om al die woede heen gekund? Nee ik denk het niet. Woede hoort bij verwerking en losmaken, het is een krachtige emotie waar veel pijn en verdriet achter schuil kan gaan

Eenmaal beseffend hoeveel energie dat opvrat en hoe het me verlamde begon het me duidelijk te worden dat ik alleen zelf mijn patronen kon veranderen.
Of anderen zich daar later bij aansloten was aan hen, en niet aan mij. Of aan mijn verongelijktheid, die brengt ze sowieso niet nader.

En ja, pijn doet het, het verwerken van bewust of onbewust opgebouwd oud zeer en dan ook nog eens afscheid moeten nemen van wat ooit vriendschappen leken en wat er allemaal nog meer bij komt kijken. En al die tijd niet wetend waar het uit zal komen.
Ik zie het zo: Oude pijn uit mijn jeugd keerde zicht niet tégen mij, maar was achteraf een hulpmiddel bij het vormen van iets nieuws. Een soort van waarschuwingssignaal zeg maar, om niet toch weer over mijn "zorggrens" heen te gaan op momenten dat ik me beter voel.

Met mijn zorgnatuur zal dat altijd een issue voor mij blijven en zullen de emoties ervan van tijd tot tijd weer even naar voorgrond treden. Maar zo is het met elk verdriet, het blijft in je systeem opgeslagen maar verdwijnt mettertijd vaker of verder op de achtergrond.

Zit het me even tegen in het leven, dan heb ik weer dat gevoel van in de steek gelaten zijn erbij. Gaat gaat alles redelijk zijn gangetje dan is dat er nu helemaal niet meer

Succes met de verwerking
Vesta

Ankie01
Berichten van Ankie01
Onderwerpen van Ankie01
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 48

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Ankie01 » zo 31 mar 2019 18:37

Hartelijk bedankt!

Vesta, hoe heb jij het allemaal een beetje kunnen "loslaten", mag ik dat vragen?

Ik hyperventileer constant en ben nu in behandeling bij een stress coach.

Ik dacht, hoe stom ik ook was : als je steeds goed bent voor een ander, zullen zij dit onthouden en ooit, ooit zullen ze je dankbaar zijn? En misschien iets terugdoen?
Wist ik veel dat dit niet werkt.... helaas.
Zit ik nu thuis met burn-out, overspannen en nu hoor of zie ik.... geen familie in ieder geval (wat kan het hen schelen zeg, wat ik heb!)

Ik zit zo in mijn emotie van woede, boosheid en verdriet.... ik laat het wél toe

Ik wens jullie allen een fijne zondag avond nog.
Ankie

Vesta
Berichten van Vesta
Onderwerpen van Vesta
Menopauzejaar:
Leeftijd NU: 49

Re: Mensen mijden <--> Geen vriendinnen meer

Bericht door Vesta » ma 01 apr 2019 01:38

Ankie01 schreef:
zo 31 mar 2019 18:37
Vesta, hoe heb jij het allemaal een beetje kunnen "loslaten", mag ik dat vragen?
Hallo Ankie,

Loslaten is geen activiteit of zo, maar het resultaat van een proces.
Een proces dat voor mij begon met bewustwording. Jij noemt het "vaststellen, zodat je er naar kunt handelen".

Aan het eind van het proces voel je vanzelf dat je ruimte krijgt, los raakt van de woede die overheerste.

Wat er voor mij allemaal bij kwam kijken heb ik in het vorige bericht al samengevat.
Ankie01 schreef:
zo 31 mar 2019 18:37
als je steeds goed bent voor een ander, zullen zij dit onthouden en ooit, ooit zullen ze je dankbaar zijn? En misschien iets terugdoen?
Deze zin bracht me op het idee om het voor mezelf eens om te draaien.
Stel dat er wel een leger voor me klaar had gestaan om aandacht, zorg, hulp of steun te bieden, wat zou hún verwachtingspatroon zijn als het om mijn dankbetuigingen gaat. Dat doet direct vragen rijzen bij mij als:
Is een dankjewel genoeg? Is een glimlach genoeg? Is zien dat ik weer ff verder kan genoeg? .... enz
En hoe lang moet ik ze dan blijven laten voelen dat ik er blij of dankbaar voor was?
Stel zij hadden net zo'n verwachtingspatroon als ik, dan zouden ze na jaren net zo boos op mij zijn, zoals ik zelf een tijdlang op hun was.
Ik krijg het benauwd en voel schaamte van de gedachte alleen.

Dat omdraaien deed ik destijds ook vaak. Zo kon ik met afstand kijken naar mijn nieuwe en veranderende zelf.
Mezelf confronteren met mezelf. Niet het meest aangename,wel verhelderend.

Vesta

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht