Vervroegde overgang

Zo rond mijn 33e werd het voor mij duidelijk dat de overgang was begonnen. Menstruaties bleven weg, en in plaats van een positieve zwangerschapstest, waar we op hoopten, kwamen er opvliegers en zweetaanvallen. Ineens wist ik ook waar die hartkloppingen jaren daarvoor vandaan kwamen. Ik had altijd wel rekening gehouden met een vroege menopauze omdat mijn moeder ook nog jong was toen haar menstruatie stopte.
De huisarts noch de gynaecoloog vonden het de moeite waard in te gaan op wat zij 'fantasieën' noemden.
Ik wist dat ze ongelijk hadden, maar ze brachten me toch aan het twijfelen. Zij waren tenslotte dokter en zouden het wel beter weten.

Wonderlijk genoeg werd ik toch nog een keer zwanger. Na de bevalling kwamen dezelfde verschijnselen terug en bleef mijn menstruatie weg. 
Naar de huisarts durfde ik niet meer met mijn veronderstellingen. Die had eerdere keren iets te nadrukkelijk gelachen.
Ik liet het maar zo en begon weer braaf met de pil alsof er niets was veranderd.

Twee jaar later kreeg ik een andere huisarts. Intussen was ik alweer geruime tijd gestopt met de pil en had ik weer dagelijks opvliegers en zweetaanvallen. Misschien merkwaardig, maar ik voelde me er goed bij. Veel beter zelfs, dan ik me in de tijd dat ik nog menstueerde ooit gevoeld heb. Waar ik veel meer last van had was dat ik niet geloofd werd in mijn omgeving. Een bevestiging zou dat misschien veranderen, hoopte ik toen nog.
Ik heb al mijn moed bij elkaar geraapt en de nieuwe arts verteld dat ik zeker wist dat ik in de menopauze was. Deze huisarts wilde wel een bloedonderzoek doen. Hoewel de uitslag van de eerste test dit al duidelijk aangaf, leek het hem nog steeds sterk dat het waar zou zijn.
Mijn eierstokken zouden het wel weer oppakken was zijn mening.
Hij geloofde mij niet en ik geloofde hem niet. Dus nog maar een test. De uitslag zal duidelijk zijn........

Zo begon ik met zeer veel tegenzin op mijn 36e aan hormoontherapie, waarvan ik weinig meer verteld kreeg dan dat ik echt niet zonder zou kunnen. Het angstbeeld dat mij voorgehouden werd van hartziekten en/of gebroken heupen voordat mijn kinderen groot zouden zijn, liet me weinig keus. 
Die tegenzin is ook nooit weggegaan, maar ik kon er niets meer mee. De hormonen, hielden me gevangen in een kunstmatige cyclus en onderdrukten niet alleen het lichamelijke veranderingsproces maar het natuurlijk evengoed invloed op mijn intuïtie, gevoel en geestelijke groei. In de 12 jaar dat ik hormonen slikte kon nooit meer eens lekker een keer huilen en ook niet eens ergens echt van genieten.

Hoewel ik relatief veel last had van de bijwerkingen, werden die door de huisarts altijd gebagatelliseerd of ontkend.
Leeftijdgenoten herkenden het niet en door ouderen werd er geglimlacht. Mensen geloofden dikwijls niet eens dat je op mijn leeftijd al in de menopauze kon zijn. Enig begrip, steun of begeleiding bij mijn vervroegde menopauze was er nergens.

Na een jaar of 10 kreeg ik steeds meer last van gewrichtspijn, spierpijn en weer veel meer opvliegers en raakte emotioneel uit balans. De pillen hielden het niet bij en de het geestelijke bewustwordingsproces van de overgang kwam tevoorschijn. Ik kon weer huilen, en ik deed ook niet veel anders meer.
Opnieuw had het volgens de 'deskundigen' helemaal niets met hormonen of met overgang te maken. Ik zou overspannen zijn, overwerkt, oververmoeid. Dat laatste begon zeker ook een rol mee te spelen. Logisch, al die hormonenjaren waren tropenjaren geweest, die me een tegennatuurlijk en geforceerd leven hadden laten leiden. Dat laat sporen na.

Het stoppen met de hormonen zorgde in het jaar daarna voor een heftige reactie, die opnieuw werd ontkend.

Ik ben nu inmiddels 6 jaar van de hormonen af, maar ik heb nog steeds het gevoel dat ik destijds onbewust en ongewild roofbouw heb gepleegd op mijn lijf, in de veronderstelling dat het 'beter' voor me was.
De gedachte dat heel veel vrouwen dit wordt aangedaan vind ik moeilijk te verkroppen.
Het hormoongebruik was niet goed voor mij. Ik betaalde de prijs voor het 'gemak' van de maatschappij en mijn directe omgeving.

In de tijd dat de overgangsverschijnselen door de pillen heen weer aanwezig waren, ben ik gaan zoeken of er andere informatie bestond dan de standaard folderverhaaltjes die ik onderhand kon dromen, maar waar ik mezelf niet in herkende. Ik kwam terecht op deze website, die toen net geboren was. Stukje bij beetje vielen de puzzelstukjes op hun plek. Met terugwerkende kracht vond ik alsnog herkenning.

Herkenning die leidde tot de verbazing dat er zo weinig bekend wordt gemaakt over de overgang en deze voor de de samenleving zo bedroevend onbelangrijk was. Vooral over het grote taboe dat er rust op het erkennen van de geestelijke veranderingen die zo specifiek zijn voor de overgang.

Evenals Charlotte ben ik van mening dat er nodig iets aan de schrijnende onwetendheid over de overgang moet veranderen. Samen werken wij nu aan deze website.

Jeanne