Overgang
|
| Na de menstruatie verdwenen deze klachten steeds weer. Ze overvielen mij
gewoon. Ook werd mijn menstruatie pijnlijk. De huisarts constateerde
dat er niets met me aan de hand was. "Overgang dokter?" "Nee hoor, mevrouw!" Ik had de klachten niet die in hun geijkte rijtje staan en bovendien zou ik veel te jong zijn. In de drie jaren na dit consult namen mijn klachten toe. Ze hielden inmiddels ook aan tot na de menstruatie. Wat werd ik daar moe van en wat vergde dat een kracht. Vooral omdat ik niet wist wat er met me aan de hand was. En nog steeds: "Overgang, dokter?", "Nee hoor, mevrouwtje. Dat kan niet. Je hebt de symptomen niet. Je menstruatie is nog regelmatig en je hebt geen opvliegingen en hartkloppingen." Ook de bloedtest was negatief en alle andere onderzoeken waren goed. Dus de diagnose was: lichamelijk gezond. Ik werd zelfs door de huisarts naar een psycholoog gestuurd met de raad: "Niet aan toegeven hoor! Diep het maar eens goed uit!" Mijn eerste vraag aan de psycholoog was natuurlijk: "Waar niet aan toe geven? En wat uitdiepen?" Wat een onbegrip. Het overkwam mij gewoon. Ik werd bij tijd en wijle overgenomen door iets. Het enige dat ik wilde was rust. Gewoon rust. Maar nee, hoor. "Blijven werken, mevrouw. Dat is een goede afleiding voor u." Ik kreeg er een burn-out bij. Mijn menstruatie cyclus verliep nog steeds regelmatig, maar de klachten waren nu veelvuldig aanwezig. En wat was ik moe! Na drie maanden rust ging ik weer aan het werk als therapie, maar dat hield ik niet lang vol. Mijn lichaam en geest hadden al mijn energie nodig om de klachten op te vangen. En eindelijk - op 44 jarige leeftijd - kreeg ik de geijkte verschijnselen van de overgang erbij: opvliegingen, hartkloppingen en nachtzweten. Mijn menstruatie bleef zelfs een maand weg. Daarna menstrueerde ik een jaar lang om de veertien dagen. Inmiddels slaat mijn mijn menstruatie ik steeds langere periodes over met tussendoor zo nu en dan een spotting. Hè hè, eindelijk! Het was dus al die tijd toch de overgang. Nu achteraf, weet ik dat mijn lichaam en geest gewoon rust en tijd en aanpassing nodig hadden om die ingrijpende hormoonverandering te ondergaan. Sommige vrouwen reageren nu eenmaal heftig op hormoonveranderingen waardoor ze niet meer kunnen voldoen aan de eisen die omgeving en maatschappij aan hen stellen. Het is dan vaak nodig om enkele stappen terug te doen om te leren omgaan met de lichamelijke en geestelijke veranderingen die de overgang met zich mee brengt. Dit heeft echt niets te maken met 'niet willen', maar alles met 'echt niet kunnen'. |
Waarom ik deze site begonnen ben?Er wordt gezegd dat vrouwen bang zijn voor de overgang.Maar meestal komt die angst slechts voort uit onwetendheid. Het is toch logisch dat je een beangstigend gevoel krijgt als je niet weet wat je allemaal te wachten staat en hoe je er het beste mee om kunt gaan. Daarom is goede, eerlijke informatie belangrijk. Hoe meer je bekend bent met de verschijnselen die bij de overgang horen, des te minder angst hoef je er voor te hebben. Je kunt er dan nog wel tegen opzien, maar dat is toch wat anders. Zeker als je weet wat er met je lichaam gebeurt. Het gaat om herkenning en erkenning bij de verschijnselen van de overgang. Daarom kan het ook belangrijk zijn dat je partner of anderen in je naaste omgeving weten wat jij doormaakt. Ze kunnen dan een steun voor je zijn als jij het moeilijk hebt. Ik hoop dat op deze site vrouwen ook (h)erkenning krijgen van elkaar op het forum overgang. En dat vrouwen die thuis tegen onwetendheid en onbegrip aanlopen elkaar hier kunnen steunen in deze moeilijke, maar toch ook mooie periode van het leven. Want het praten met lotgenoten, aan wie je ook al die vragen kunt stellen die jou momenteel bezig houden, maakt je eenzame strijd in ieder geval een flink stuk draaglijker. Dat is tenminste mijn ervaring. |
Charlotte |
