< Nieuwsbrief 64 >
Jaargang 14 - 15 februari 2016

Naar binnen keren

Tijdens de overgang kun je een enorme weerzin ervaren. Afkeer tegen die gewoontes die nu in je leven aanwezig zijn. Afkeer om die dingen te doen die je tot nu toe hebt gedaan. Je weet echt niet wat je overkomt, je leven wordt op zijn kop gezet. Dit komt doordat je meeste energie was gericht op de zorg voor anderen.

Nu word je er aan herinnerd dat je ook eigen passies en eigen behoeften hebt. Behoeften en passies die nu niet meer altijd opzijgezet kunnen worden voor onze dierbaren. Het gevoel je terug te willen trekken uit de buitenwereld is groot. Je kunt een sterke behoefte hebben om een pauze te nemen van alles en iedereen.
Van binnenuit komt het gevoel omhoog te willen vluchten naar een plaats die vrede en rust biedt. Een plaats waar je vrij bent van afleiding en eisen. Dit gevoel geeft aan dat je weer een nieuw evenwicht gaat zoeken. Een evenwicht tussen je binnenste en de buitenwereld.

In deze tijd kun je je vaak alleen voelen. Hoe druk je ook bent en hoe moeilijk het ook is probeer een eigen plaatsje voor jezelf te maken, waar je niet gestoord mag worden wanneer je daar bent.

Maak een plek waar je je hart kunt openen en kunt horen wat eigenlijk je eigen passies en behoeften zijn. Naar binnen keren dus, zodat je kunt gaan loslaten wat nu niet meer bij je past.

Vrouwen vertellen

Deze maand een bijdrage van Karen

“Zeg schat, mijn hormonen zijn aan het veranderen, dan weet je dat vast!”

Dit zou zo een opmerking kunnen zijn in mijn huishouden.
Gekke is, het gebeurt wel (van die hormonen) maar ik zég het niet. Ik praat thuis eigenlijk nooit over de overgang. Is dit raar? Mijn huishouden bestaat uit een man en twee puberzonen, die val ik zo min mogelijk lastig met mijn ‘vrouwenprobleempjes’. Af en toe zeggen ze wel; ‘moet je weer ongesteld worden of zo’, als ik loop te mopperen of iets vergeet. Maar that’s it.
Enige tijd geleden heb ik aan de hand van het internet zelf gedokterd en blijkt dat ik wel degelijk, ook al kon het volgens de huisarts niet, in de pre-menopauze ben.

Blij dat ik niet gek geworden ben, slechts aan het veranderen, liet ik mijn man de lijst van alle mogelijke verschijnselen lezen. Niet slim van me!
Hij schrok en vroeg met een grap of er nog garantie op me zat.

Fijntjes liet ik hem weten dat wij vrouwen al van jongs af aan ‘geplaagd’ worden door hormonen en mannen er toch maar makkelijk vanaf komen. En dat de overgang bij elke vrouw toch echt anders verloopt en heus niet alle verschijnselen vervelend of heftig hoeven te zijn. Hoop ik.
Bij dit ene kleine gesprekje is het gebleven. Het komt erop neer dat ik e.e.a. alleen onderga. Ik maak niemand, uitgezonderd een vriendin, deelgenoot. Het is niet zo dat het hem niet interesseert hoe het met me gaat, maar ik vind het niet fijn om te vertellen dat ik bv. vannacht weer een droge nachtpon aan moest trekken of dat op mijn werk zéér onverwacht mijn menstruatie begon. Als ik me een dag opsluit in huis, vertel ik hen ’s avonds dat mijn dag goed is geweest.
Ben ik uitzonderlijk? Delen andere vrouwen wel alles met hun partner? Misschien omdat ik relatief gezien nog een beginner (leeftijd 46) ben op overgangsgebied. Het heeft er vast ook mee te maken dat ik niet zo’n prater ben over hoe ik me voel en zeker niet als zeur gezien wil worden. Ik heb ook het idee, misschien onterecht, dat de overgang sowieso iets is waar weinig (thuis) over gesproken wordt. Schrijven gelukkig wel.

Karen 

Help mee, help vrouwen door de overgang!

Geregeld worden we door u aangemoedigd om toch vooral door te gaan met ons werk. Voor u en voor toekomstige vrouwen in de overgang gaan wij ook graag door. Om dat voor elkaar te krijgen, zouden wij erg geholpen zijn met een donatie van u, waarmee u dat mogelijk maakt.
Dat kan via paypal of door overmaking op rek.nr:
NL60 RABO 0101 4577 74

Help mee, help vrouwen door de overgang!

Met vriendelijke groet,
Vrouw en Overgang

 

Deel deze pagina