< Nieuwsbrief 61 >
Jaargang 13 - mei 2015

Overgang en een betaalde baan

Hoewel de overgang een natuurlijke fase is in het leven van alle vrouwelijke werknemers die nu of in de toekomst hun overgang ervaren, is het een onderwerp dat zelden wordt besproken op het werk.

De meeste vrouwen hebben hun menopauze (=de dag van de laatste menstruatie) tussen 45 en 55 jaar.
Gedurende de jaren vóór de menopauze ( pre- en peri- menopauze ) zijn de hormonale veranderingen al in volle gang. Ze kunnen zorgen voor innerlijke stress en overgangsverschijnselen kunnen aanwezig zijn.

Zowel de innerlijke verandering op zichzelf, als de verschijnselen kosten de nodige energie.
De innerlijke stress van de verandering waar een vrouw in haar overgang mee te maken krijgt kan invloed hebben op hoe zij haar werk kan doen en haar relatie met haar collega's.
Helaas is er vaak weinig begrip van de problematiek en zeer weinig steun voor vrouwen die door de overgang gaan. De overgang wordt gezien als een privé-gebeuren en bij werkgevers blijkt nog maar weinig erkenning te vinden voor het feit dat vrouwen in deze periode speciale aandacht nodig kunnen hebben.
Dit betekent dat vrouwen het gevoel hebben dat ze hun symptomen moeten verbergen.Vrouwen die het onderwerp wel durven aansnijden ervaren vaak kritiek, spot of zelfs intimidatie.

Dit moet veranderen !

Waar lopen vrouwen tegenaan

overgang en werken

- Vrouwen merken dat ze weinig voorbereid zijn op de overgang, en nog minder beschikken over de ruimte om met hun verschijnselen om te gaan. Vaak durven ze hun problemen niet kenbaar te maken.
- Werkplekken en werkmethoden zijn in het geheel niet afgestemd op de vrouw in de overgang - Zwaardere en pijnlijker menstruatie, opvliegers, stemmingsverandering, snellere vermoeidheid, slechte concentratie en huilbuien zijn voor vrouwen een pijnlijk probleem op het werk.
- Innerlijke stress en verminderde draagkracht als de hormonen uit balans raken. - Ze vinden het ongemakkelijk hun moeilijkheden met de overgang kenbaar te maken aan hun leidinggevenden of collega's, of voelen zich niet gehoord.
- Sommige vrouwen zeggen dat ze ipv een stap terug te doen, juist extra hard hun best doen en zich nog harder gaan inspannen om hun vermeende tekortkomingen te overwinnen.Dikwijls gevolgd door een burn-out.
- Anderen kiezen ervoor korter te gaan werken en inkomen in te leveren, hoewel zij bezorgd en bang zijn voor de de gevolgen die dat heeft voor zowel hun carriére als voor hun privé leven.
- Voor een deel van de vrouwen zouden flexibeler werktijden hun overgang enigszins verlichten. In de praktijk blijkt het vaak niet onderhandelbaar.
- Er bestaat onder overgangsvrouwen een grote behoefte/nood aan meer ruimte en gelegenheid om om te kunnen gaan met hun verschijnselen en veranderingen. Ze kunnen die ruimte niet in hun eentje maken. Ook in een werkrelatie moet dat van twee kanten komen en zijn beiden verantwoordelijk.
- Temperatuur op de werkplek is soms een probleem. Soms kan/mag men geen raam open zetten zonder daar problemen mee te krijgen.
- Behalve van hun werkgever/leidinggevenden/collega's ervaren vrouwen relatief veel onwetendheid, onbegrip, onwil en zelfs ontkenning van arbo-artsen.

Vrouwen maken een belangrijk deel uit van het personeelsbestand en hun aantal zal groeien.
Het is belangrijk dat belanghebbenden zich bewust worden van hun verantwoordelijkheden en gaan bijdragen aan een werkomgeving die rekening houdt met de overgang van de vrouw, zodat haar overgangsverschijnselen niet onnodig worden opgejaagd en haar gezondheid niet onnodig onder druk wordt gezet.

Elke vrouw hoort zich veilig genoeg te kunnen voelen om haar overgang te bespreken als zij dat nodig heeft. En moeten kunnen reken op eventuele aanpassingen als ze daardoor met voldoening kan blijven werken.

Het is niet meer van deze tijd om deze levensfase van de vrouw te negeren of haar te 'dwingen' die te onderdrukken. Vrouwen kunnen niet om hun overgang heen. Ze gaan er doorheen. De arbeidsmarkt zou zich daarop meer kunnen gaan instellen.

Het is dringend!

Vrouwen gaan door de overgang terwijl ze steeds vaker full-time of part-time werken. Symptomen van deze innerlijke verandering staan vaak op gespannen voet met het zelfbewuste beeld dat vrouwen willen overbrengen. Zij schrijven op deze site hoe de verschijnselen en veranderingen van de overgang hun werk en hun relaties met collega's raken, en hoe werkgevers en collega's daarop reageren.

Soms kiezen vrouwen voor hormoontherapie om op die manier het werken weer even te kunnen volhouden. Of om werk en privé te kunnen blijven combineren.
Dikwijls doen ze dat met tegenzin en met het gevoel: "diep in mijn hart wil ik dit niet en voelt het voor mij niet goed, maar ja...... "

Liever hadden ze de mogelijkheid gehad een gezonde keuze te kunnen maken.

Hormoontherapie voorkomt meestal niet dat ze enige jaren later alsnog met haar overgang wordt geconfronteerd en weer tegen dezelfde problemen aanloopt.

 

Vrouwen vertellen

Marja: Ik ben 45 en ben de oudste vrouw waar ik werk. Voor een deel kan ik nog redelijk mee doen, maar ik merk dat het moeilijker wordt om alles bij te houden.
Ik maak wel eens grapjes, dat ik de oudste jongste bediende ben maar het zit me wel dwars.
Ik zie vaak jonge mensen tussen 20 en 30, die heel erg carriere gericht zijn, voor wie alles leuk moet zijn. Ze willen leuk werk kunnen doen en deponeren dan de rotklusjes bij mij.

Feit is, ik doe nu werk wat niemand wil doen en dit is van het laagste niveau wat ik ooit heb gedaan.
Dat zou ik niet erg vinden als het niet zo frustrerend was. Om kort te zijn, het wordt niet gewaardeerd, zelden krijg ik een bedankje, eerder een grote bek.
De overgang komt daar nog eens bij. Door dat alles bij elkaar ben ik extra gestrest, extra emotioneel en vergeetachtig en kan me moeilijk concentreren.

De aanhoudende frustraties van niet gewaardeerd worden maken me heel erg bang dat ik eerdaags niet meer mijn hoofd boven water kan houden.

Rensina: Ik werkte 20 uur als receptioniste. Bij mij begon de overgang rond mijn 42e en openbaarde zich door, duizelingen, vergeetachtigheid, depressie, nervositeit en noem maar op.

Ik kreeg nul komma nul begrip, niet van de collega's en niet van de directie. Ik werkte er 24 jaar, maar toen het niet goed met me ging, ontstond er een roddelcircuit, niemand geloofde het.
Er werd zelfs geroddeld dat waarschijnlijk mijn huwelijk niet goed was en nog meer van die onzin. Ik heb een gegeven moment met mijn directeur gesproken en hem het een en ander uitgelegd. Ik werd aangekeken alsof ik van een andere planeet kwam.
Bovendien had ik dat hele "vertrouwelijke gesprek" net zo goed door het kantoorpand kunnen schreeuwen, want iedereen wist ervan en ik werd het middelpunt van geroddel en wegpesten.

Als ik een dag had dat ik zo beroerd was, dat ik niet kon werken, zei ik ook maar of griep of migraine, want hoe het zat werd toch niet geaccepteerd. Enige maanden later werd mij te kennen gegeven dat de week erop een ander mijn functie zou vervullen (ik was toen 48) en met mij wisten ze het nog niet. Nou toen wist ik het wel.
Inmiddels zit ik zonder werk.

Arieke: Dingen waar ik nooit mijn hand voor omdraaide, brengen me nu helemaal van slag. Over alles moet ik 3x nadenken. Ik slaap er gewoon niet van, zo bang ben ik om allerlei fouten te maken. Rekenfouten, schrijffouten, tactische fouten - en dat ze allemaal boos op me worden en niet meer met me willen werken, want veel begrip ervaar ik niet voor mijn overgang.
Ik stond bekend om mijn doortastendheid, goede beslissingen nemen enz., maar nu, na 32 jaar werken ben ik onzeker en noodgedwongen in mijn schulp gekropen. Auw, dat doet heel zeer.

Floor: Ik kreeg vandaag op mijn werk een hele nare opmerking. Mijn leidinggevende vindt dat de werkgever door mijn klachten niet de dupe moest worden omdat ik geen hormonen wil slikken....hoe vind je die?
Men gunt mij schijnbaar niet eens mijn vrouwelijkheid of eigenheid of hoe je het wilt noemen.

Pamela: Ik worstel met alle ongemakken van de overgang.
Op mijn werk geeft dat best veel problemen, met name vanwege de vergeetachtigheid, enorm vermoeid, opvliegers, enzovoort.
Kortom: Mijn draagkracht is niet meer zoals voorheen. Ik ben ook geen 30 meer, maar kennelijk wordt dat wel van mij verwacht.
Ik ben al een keer naar mijn leidinggevende gegaan om te pogen mijn overgang te bespreken.
Ze heeft me aangehoord, maar nauwelijks gereageerd, het ontbreekt haar aan kennis.
Omdat ik me dat voor kan stellen, juist omdat ik voorheen ook nooit heb geweten dat de overgang zo heftig zou zijn, vraag ik me af, moet ik hier verder nog iets mee. Ik ben zo bang dat het gaat escalleren.
Ik ben al korter gaan werken, maar ook die 24 uur die ik nu werk, breken me nnog steeds op.
Daarnaast heb ik de zorg voor een chronisch ziek kind thuis. Dat kost ook veel energie. De zorg voor mijn kind komt voor mij op de 1e plaats. Vanuit mijn werkomgeving wordt me daarvoor te weinig ruimte gegeven en dat wreekt zich. Zometeen kom ik in een burnout terecht. Wie zorgt er dan voor mijn kind?

werken-overgang

En dan hebben we het in deze nieuwsbrief nog niet gehad over de hoeveelheid mantelzorg
die op de schouders van veel van deze vrouwen terecht komt.

Burnout of Overgang?

Het overkomt veel vrouwen in de beginfase van hun overgang, tussen 35 en 45 jaar, raken ze opgebrand. De innerlijke stress die de hormoonveranderingen met zich mee brengen worden zelden (h)erkend. Niet wetend dat de overgang een rol speelt wordt er gehandeld alsof het 'alleen maar' om een burnout gaat.

Niet OF-OF, maar EN-EN !!!
Elke gebeurtenissen in je leven speelt zich nu af op een instabielere hormonale basis.

 

Deel deze pagina