< Nieuwsbrief 55 >
Jaargang 11 - november 2013

Tegenzin en weerzin

Weerzin en tegenzin zijn geen verschijnselen die je zult tegenkomen in het bekende rijtje met typische overgangsklachten. En ook als ‘a-typische overgangsklacht’ is het ervaren ervan veel minder bekend dan bijvoorbeeld slaapproblemen of vermoeidheid. Toch ervaren veel vrouwen in de overgang periodes waarin tegenzin en/of weerzin sterk aanwezig zijn.

'Geen zin hebben' en 'opzien tegen' zijn in onze maatschappij dikwijls geen legale argumenten. Men geeft dan vaak als reactie: "Ga toch naar die verjaardag anders kom je nog in een isolement." Of men zegt eenvoudigweg: "Kom op, stel je niet aan, het valt heus wel mee."
Of misschien leg je jezelf op dat je er alles aan hoort te doen om niet naar je gevoel van weerzin te hoeven luisteren. Ook al voel je dat het je steeds 'zieker' maakt, je blijft jezelf dwingen.

Angst en paniek zijn dan dikwijls het gevolg.

Het is belangrijk om goed naar de boodschap van deze nieuwe gevoelens te luisteren.
Ook naar de boosheid die er meestal mee gepaard gaat.
Ze komen niet zomaar zo nadrukkellijke naar boven.
Samen geven ze aan wat je nu nodig hebt.

Geen zin in bezoekjes

Je voelt de verandering. Je voelt dat je steeds moeilijker kunt voldoen aan wat je van jezelf gewend was, en wat anderen van je gewend waren. Diep in je hart wil je eigenlijk ook veel van die 'verplichtingen' niet meer. Het kost je bergen met kracht, kracht die je zo nu hard voor jezelf nodig hebt.
Het uit zich bijvoorbeeld in opzien tegen het moeten afleggen van verjaardagsvisites, of zelf bezoek ontvangen. Het voelt als een inspanning van jewelste.
Als dit je overkomt zullen vragen als: "Wat doe ik hier in hemelsnaam" of "Waar gaat het nou helemaal over", je bekend in de oren klinken. Het was altijd zo'n normaal patroon, maar nu lijkt het totaal niet meer bij je te passen.

Geen zin, overgang Tijdens de overgang gaan oude verbindingen in je hersenen vervallen, nieuwe moeten worden gemaakt.
Oude verantwoordelijkheden worden je teveel.
Nog meer drukte kun je dan soms gewoon niet verdragen.
Je voelt heel goed de weerzin om de deur uit te gaan.
Je hoofd wil rust.

Irritaties

Hoe komt het toch al die 'gewone' dingen opeens teveel zijn. Vroeger voelden deze nooit zo zwaar.
In de verschillende fasen van het leven beleef je dezelfde dingen op verschillende manieren.
De schommelingen in je hormonen hebben heel duidelijk invloed op hoe je allerlei zaken beleeft.

Het is helemaal niet ongewoon dat vrouwen tijdens de overgang sneller geïrriteerd raken, en kwaad worden door zaken die ze eerder langs zich af lieten glijden.
We schrikken als we merken dat deze emoties zich meer en meer aandienen. Tot dan toe hadden die niet bij onze natuur gehoord, meenden we. Nu wel.

Toch kunnen deze gevoelens en emoties een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen. Ze maken je duidelijk wat jij nodig hebt van je omgeving, nu je van binnenuit zo verandert en bezig bent met jezelf voorbereiden op een volgende fase, waar al die oude gewoonten en verwachtingen, niet meer vanzelfsprekend bij hoeven horen.
Het kan zich ook voordoen op andere vlakken: je werk, je partner, de zorg voor je kind.
Het is de opgebouwde verantwoording die je door de jaren op je genomen hebt en als vanzelfsprekend gedragen hebt.

Vrouwen vertellen:

Shanon: Ik was nog geen 40 jaar toen ik weer eens een paniekaanval kreeg.Ik begreep het niet: wat gebeurde er met mij?.
Ik moest en zou tijdens een concert de zaal uit terwijl het concert nog in volle gang was. Ik kon niet anders, ik móest naar huis.
Thuis, in mijn eigen vertrouwde omgeving zakte het gevoel van paniek wat. De dokter werd er bijgehaald, maar die begreep niet dat het met de overgang te maken had.
Het zou mijn verleden wel zijn, of ik zou me wel te druk hebben gemaakt en moest maar een paar dagen rust nemen....
De huisarts had maar niet door dat ik aan de overgang was begonnen en schreef medicijnen voor. Maar zo gauw ik daarmee stopte kwam het weer gewoon terug, dan ging mijn innerlijk toch weer om aandacht vragen.

Op een gegeven moment kreeg ik door dat er altijd weerzin vooraf ging aan een paniekaanval: Bah, alweer naar mijn werk, alweer dat huishouden, help de vakantie komt eraan.
Telkens als ik niet naar mijn innerlijk luisterde en dat gevoel van weerzin negeerde, kwam de paniekaanval!
Ik moest die weerzin niet ontkennen, maar er naar luisteren en er wat mee doen.
Dat was niet gemakkelijk, maar het heeft de paniekaanvallen wel opgelost.

Kim: De laatste tijd merk ik dat ik ontzettend ongeduldig ben, op het boze af. Ik heb helemaal geen geduld meer met mensen. Soms voel ik me zo ongeduldig dat ik eigenlijk vind dat een ander datgene moet doen wat ik wil, wanneer ik dat wil. Voor mij is dit een heel nieuw gevoel en ik vind het heel akelig. Ik weet ook niet zo goed hoe ik ermee om moet gaan.
Soms heb ik het gevoel op ontploffen te staan, voel ik me er lichamelijk ziek van en kan ik iemand bijna aanvliegen omdat hij (of zij) niet snel genoeg reageert.
Ik ben altijd gewend geweest het anderen naar de zin te maken. Nu zou ik het wel eens andersom willen.Het voelt als een oer-verlangen, als iets wat ik nu even heel hard nodig heb.
Hoewel ik weet dat het ook bij de overgang hoort, kan ik het van mezelf niet goed accepteren. Waardoor ik me nog akeliger voel.

Gerdi: Ik was vandaag op bezoek bij mijn moeder daar waren nog meer familieleden op bezoek, allemaal gezellig aan het praten, en ik heb dan iets over me van: 'het kan me allemaal niets schelen, totaal geen interesse. Zelfs weerzin'.
En dan denk ik waar is die meelevende sociale vrouw van vroeger gebleven, ik mis mijn oude zelf zo verschrikkelijk.

Myriam: Toen mijn overgang begon kreeg ik ook tegenzin in al dat soort dingen die ik altijd gewoon deed en nog leuk vond ook.
Die tegenzin ging op en af. En als het een tijd beter ging dacht ik, mooi nu klim ik er weer uit.
"Kiezen voor jezelf" was iets dat ik zei tegen anderen. Zelf worstelde ik me door de weerzin heen om de vdingen maar te kunnen door laten gaan.
Want, zei iedereen tegen mij: het gaat weer over.

Hoe dichter ik bij de menopauze kwam hoe groter de tegenzin werd. Diep in mij rommelde enorme krachten. Ik voelde me een orkaan die een keer moest gaan uitbarsten.
Waar ik eerder tegenop zag was intense weerzin geworden. Al weken voor zo'n feestje aan de orde was, stond ik elke ochtend over te geven.

Eenmaal verder in de overgang kwam ik erachter dat het niet een kwestie was van "zo lach je dag door en zorg je weer voor iedereen."Die tijd was echt voorbij.
Ik voelde dat er iets veel fundamentelers aan het veranderen was.
Ik kón niet meer op dezelfde manier omgaan met al die dingen die een beroep deden op mijn zorgbereidheid.

Mijn hormonen die altijd gericht waren geweest op het verzorgen en grootbrengen van nieuw leven, met in het verlengde daarvan aandacht en zorg hebben voor het welzijn van mijn omgeving, waren nu defitnitief aan het verdwijnen.
Geen menstruatie meer en dus geen momenten meer waarop ik weer terugkwam in mijn oude kracht waarbij het leek of het vanzelf wel over ging.

Waarom is het zielig voor huisgenoten om het zelf te moeten doen? Hoe volwassen zijn die dan dat ze dergelijke verantwoordelijkheden niet zonder morren overnemen?

De veranderingen die de overgang maakte in lichaam en geest, en die in de jaren na de menopauze definitief gestalte kregen, zijn onomkeerbaar.

burnout
En dan is er nog die decembermaand....

De jaarlijks terugkerende feestdagen. Vroeger keek je er meer of minder naar uit, of misschien was je er al nooit zo dol op.
Als de overgang eenmaal volop zijn intrede heeft gedaan, kunnen ze voelen als een berg die je niet meer over kan. Al maanden tevoren raak je er misschien wel volledig door van streek. Verplichtingen, eisen, verwachtingen, vriendschaps- en relatiebanden, oude bekende patronen.... juist in deze dagen lijken ze nog nadrukkelijker een beroep te doen op jouw zorg en aandacht.

Geen zin, overgang