Geen zin meer in bezoekjes en andere verplichtingen

Je voelt de verandering. Je voelt dat je steeds moeilijker kunt voldoen aan wat je van jezelf gewend was, en wat anderen van je gewend waren. Diep in je hart wil je eigenlijk ook veel van die 'verplichtingen' niet meer.
Het kost je bergen met kracht, die je zo hard voor jezelf nodig hebt.
Het uit zich bijvoorbeeld in opzien tegen het moeten afleggen van verjaardagsvisites, of zelf bezoek ontvangen. Het voelt als een inspanning van jewelste. Of de feestdagen die er nu weer aankomen, en die je altijd gezellig vond. Nu kun je ze missen als kiespijn en zou je het liefst onder willen duiken.

'Geen zin hebben' en 'opzien tegen' zijn in onze maatschappij meestal geen legale argumenten. Men geeft dan vaak als reactie: Ga toch naar die verjaardag anders kom je nog in een isolement. Of men zegt eenvoudigweg: Stel je niet aan, het valt heus wel mee.
Of misschien leg je jezelf op dat je er alles aan hoort te doen om niet naar je gevoel van weerzin te hoeven luisteren. Ook al voel je dat het je steeds 'zieker' maakt, je blijft jezelf dwingen.
Angst en paniek zijn dan dikwijls het gevolg.

Het is dus belangrijk om goed naar deze nieuwe gevoelens te luisteren. Ook naar de boosheid die er meestal mee gepaard gaat. Samen geven ze aan wat je nu nodig hebt: Ruimte om afstand te kunnen nemen van die oude patronen.

Irritaties

Hoe komt het toch al die 'gewone' dingen opeens teveel zijn. Vroeger voelden deze nooit zo zwaar.

In de verschillende fasen van het leven beleef je dezelfde dingen op verschillende manieren.
De schommelingen in je hormonen hebben heel duidelijk invloed op hoe je allerlei zaken beleeft.

Het is helemaal niet ongewoon dat vrouwen tijdens de overgang sneller geïrriteerd raken, en kwaad worden door zaken die ze eerder langs zich af lieten glijden.
We schrikken als we merken dat deze emoties zich meer en meer aandienen. Tot dan toe hadden die niet bij onze natuur gehoord, meenden we. Nu wel.

Toch kunnen deze gevoelens en emoties een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen. Ze maken je duidelijk wat jij nodig hebt van je omgeving, nu je van binnenuit zo verandert en bezig bent met jezelf voorbereiden op een volgende fase, waar al die oude gewoonten en verwachtingen, niet meer vanzelfsprekend bij hoeven horen.
Het kan zich ook voordoen op andere vlakken: je werk, je partner, de zorg voor je kind.
Het is de opgebouwde verantwoording die je door de jaren op je genomen hebt en als vanzelfsprekend gedragen hebt.
Tijdens de overgang gaan oude verbindingen in je hersenen vervallen, nieuwe moeten worden gemaakt. Al die oude verantwoordelijkheden worden je teveel.
Nog meer drukte kun je dan soms gewoon niet verdragen.
Je voelt heel goed de weerzin om de deur uit te gaan. Je hoofd wil rust.

Vrouwen vertellen:

Wendy: Op een gegeven moment kreeg ik door, dat er altijd weerzin vooraf ging aan een paniekaanval: Bah, alweer naar mijn werk, alweer dat huishouden, help de vakantie komt eraan. Telkens als ik niet naar mijn innerlijk luisterde en de weerzin negeerde, kwam de paniek!
Ik moest die weerzin niet ontkennen, maar er naar luisteren en er wat mee doen. Dat was niet gemakkelijk, maar het heeft de paniekaanvallen wel opgelost.
Heel af en toe voelt er in de verte nog eens iets opkomen. Dan trek ik me terug in mezelf en kijk naar de weerzin die vooraf ging en luister daarnaar.

Ans: Ik dwing mezelf altijd om gewoon alles te blijven doen, hoe moeilijk dat soms ook is. Ik heb de aanvallen b.v. ook als ik ga sporten, naar verjaardagen moet, naar mijn werk moet enz. Ook bij andere "simpele" dingen die ik altijd gedaan heb.
Elke keer als ik weer iets moet van mezelf dan slaat de paniek weer toe.

Mirjam: Ik heb de neiging om te verhuizen, ik heb geen zin in bekenden, in bezoekjes en wat dan nog. Als ik een van de buren of mensen uit mijn omgeving zie, schiet ik snel naar binnen.
Ik heb geen zin in die praatjes. Naar mijn werk gaan is al helemaal een opgave. Diep in mijn hart wil ik eigenlijk niets anders nu, dan niets meer hoeven.

Gineke: Het is niet zozeer, dat ik geen contact met anderen wil hebben, alleen merk ik, dat ik veel meer behoefte aan "diepgang" heb. Geen zin in oppervlakkig geleuter!

Thea: Ik heb zelfs de kans om een heel eind bij iedereen uit de buurt te gaan wonen, met twee handen aangegrepen, om makkelijker te kunnen zeggen: sorry, het is heel erg ver rijden en dat kunnen we niet drie keer per maand doen.
Ik vind het zalig zo!

Marit: Ik ben op een moment in mijn leven dat ik mijn contacten schift. Wie horen er nog daadwerkelijk bij mij? En wie horen bij de eeuwig aanhoudende niets zeggende verplichte kontakten? De laatste heb ik vaarwel gezegd. Sommigen heb ik een kaartje gestuurd en uitgelegd dat ik behoefte heb aan meer tijd voor mezelf dus wat minder van me zal laten horen. Sommigen waren boos. Oeps, het zij zo.
Maar eigenlijk is het heel logisch. Als ik zelf verander, verandert mijn behoefte en de omgeving, de mensen waarmee ik omga (ging) immers ook? Dat is niet nieuw, is altijd zo geweest.