|
||||
|
Weerzin en woede Weerzin is niet een verschijnsel dat je zult tegenkomen in het bekende rijtje met typische overgangsklachten. En ook als ‘a-typische overgangsklacht’ is het ervaren van weerzin veel minder bekend dan bijvoorbeeld slaapproblemen of vermoeidheid. Toch ervaren veel vrouwen in de overgang periodes met weerzin. Je kunt weerzin voelen op allerlei gebieden: je werk, je partner, de zorg voor je kind. Het is de opgebouwde verantwoording die je door de jaren op je genomen en als vanzelfsprekend gedragen hebt. Opeens lukken dingen niet meer die je daarvoor altijd automatisch hebt gedaan. Het overkomt je gewoon. Gevoelens van weerzin kunnen samengaan met gevoelens van woede. Vaak worstelen vrouwen met dergelijke gevoelens en zijn bang voor hun eigen woede-uitbarstingen. Misschien is dat over tien of twintig jaar anders. De vrouwen die nu in de overgang zijn hebben meestal een opvoeding gehad waarin het voor een meisje niet paste om woedend te worden. Als meisje heb je geleerd lief en zorgzaam te zijn, en ook volgzaam. De woede in jezelf heb je niet toegelaten, die komt in de overgang naar boven. Dat is hormonaal bepaald: het woedecentrum in de hersenen wordt gecontroleerd door de hypothalamus en de hypofyse. Nu er minder oestrogenen circuleren, kan die woede omhoog komen. Geef je er aan toe, dan leidt dat tot positieve krachten, tot nieuwe energie. Maar als je de woede in jezelf onderdrukt, kan dat mede een oorzaak worden van een lamgeslagen gevoel, van depressie. Ingehouden woede is niet gezond: achter woede zitten emoties die je een kans mag geven. Het kan beangstigend zijn om de woede in jezelf toe te laten. Je kunt het gevoel krijgen dat je ontploft van woede, dat alle remmen los gaan en dat kan weer schuldgevoel geven - uiteindelijk zijn je ouders, je man en je kinderen toch wel lief. Waarom word je dan zo kwaad? Maar als je die woede toestaat geeft dat een heel bevrijdend gevoel en uiteindelijk leidt dat tot opbouwende emoties voor jezelf en je omgeving.’ Voor dit proces hebben vrouwen rust, ruimte en vertrouwen nodig, zodat ze kunnen leren omgaan met alle veranderingen in zichzelf. |
| |||
|
Vrouwen vertellen:
Janny: Ik weet intussen héél goed wat ik niet meer wil thuis. Woedend kan ik worden als er weer een discussie ontstaan over bijvoorbeeld het werk. Want wanneer is eigenlijk besloten dat ik levenslang thuisstraf heb?! Enigszins arrogant zegt mijn man dan dat hij héél graag thuis wil blijven als ik net zoveel kan verdienen als hij. Nou daar zet hij mij schaakmat mee want ik heb natuurlijk de afgelopen 15 jaar geen carrière op kunnen bouwen! Hij heeft geluk dat ie af en toe ook nog lief is want anders stond ie bij het grof vuil!!! Ik wil niet meer het huishouden doen ik haat het, ik walg ervan! Maar hoe meer ik in opstand kom hoe slechter ik uit mijn woorden kom. Want hoe wil ik het dan. Wil ik iemand anders die het huishouden doet? Nou eigenlijk niet. Ik vind dat mijn man het maar een keer moet doen en dan ga ik wel werken!! Maar ja dat doet ie dus niet. De storm woedt verder in mijn hoofd. Wilma: Ik kan voor mijn gevoel
nog maar weinig van wat ik vroeger kon. Ik ben al blij als ik de dag doorkom met de dingen die echt
perse moeten. Jolanda: 's Avonds als ik op de bank voor de tv zit, kan ik soms plannen maken om morgen bijvoorbeeld de badkamer eens lekker een grote beurt te geven. Maar als het dan morgen is dan kan ik het met geen mogelijkheid opbrengen dat kwarweitje af te maken. Ilse: Vandaag had ik helemaal geen zin en de jongsten hadden vandaag vrij, ik heb zeer weinig gedaan. Allen wat gespeeld met een computerspelletje met mijn zoon en wat op de bank gehangen. Het ging gewoon niet en ik had geen zin. Ik haat die weerzin, dan voel ik me helemaal gestresst en ik weet dat ik dan ook weer last krijg van hartoverslagen dus geef ik meestal maar toe aan mijn weerzin. Ze zoeken het thuis dan maar lekker zelf even uit. | ||||
Weerzin
en paniek