Onbekendheid, onwetendheid en onbegrip

De overgang is voor vrouwen een zeer ingrijpende periode in het leven. Niet alle vrouwen ervaren dat zo, maar voor een grote groep geldt dat wel.  Het mag dan een natuurlijk verschijnsel zijn, feit is dat veel vrouwen in de overgang lichamelijk en emotioneel uit balans raken. 

Iedereen weet dat elke vrouw vroeg of laat de overgang meemaakt. Is het dan niet heel erg vreemd dat er in onze maatschappij nog zo weinig over de overgang bekend is? Waarom is er nog zo weinig onderzoek naar gedaan? 
Ook  vrouwen zelf weten dikwijls niet veel méér dan dat er opvliegers bijhoren en dat het zou beginnen ergens tegen je 50e verjaardag. 
Vanwaar toch dat taboe? We leren wat pubertijd is, we krijgen seksuele voorlichting en zwangerschappen worden intensief begeleid. 
Waarom dan geen aandacht voor de overgang van de vrouw?
De reguliere informatie en voorlichting daarover, blijft zich nog steeds hardnekkig beperken tot de leeftijdsgroep rond vijftig jaar.  Klachten worden toegeschreven aan omstandigheden, zoals  kinderen die de deur uit gaan of ouders die verzorgd moeten worden. Dat zijn géén overgangsverschijnselen.
Het is bekend dat de eerste hormoonveranderingen tot wel tien jaar vóór het stoppen van je menstruatie merkbaar kunnen zijn. Liefst stuurt men deze groep het bos in: "Het zit tussen uw oren mevrouw!!"
Maar het zit niet altijd tussen uw oren mevrouw! 
Het lijkt wel, of we als vrouwen niet mogen weten, dat wanneer we op ons veertigste worden overvallen door paniekaanvallen, vermoeidheid of bijv. stemmingswisselingen, dat dan de overgang wel eens een rol zou kunnen spelen.

We kennen in ons land al een hele tijd het zwangerschapsverlof. We kennen ouderschapsverlof. Van pubers vinden we het vanzelfsprekend, dat ze tijd nodig hebben om met vallen en opstaan hun weg te vinden.
Waarom is er voor vrouwen in de overgang zo weinig ruimte?
Het wordt hoog tijd dat er én in de lichamelijke én in de geestelijke gezondheidszorg meer deskundigheid komt over de overgang van de vrouw. Het wordt óók hoog tijd, dat geen enkele werkgever nog het lef heeft opmerkingen te maken zoals in de verhalen van Ineke en Jeanet.
Overgang is méér dan een opvlieger. Vrouwen in de overgang functioneren nog wel degelijk, alleen ánders. Nú even niet zorgend voor de ander, maar voor zichzelf. Na alle zware taken en verantwoordelijkheden die ze veelal gedragen hebben, zouden ze daar alle gelegenheid voor moeten krijgen.
En nu we toch aan het mopperen zijn, nog één ding............: Het wordt óók tijd dat de (mannen)maatschappij eens van haar troon komt en ervoor gaat zorgen dat er náást ruimte voor die vrouwen ook goede en eerlijke voorlichting komt, zodat ieder mens in onze samenleving bekend en vertrouwd raakt met de overgang.
Vrouwen zullen zich niet blijven verstoppen!

Vrouwen vertellen: 

Carolien: 

Margot: Bah .... ik zit vreselijk met mijn frustratie te stoeien, Ik voel me niet erkend door de maatschappij. Ik werkte méér dan 23 jaar  in de gezondheidszorg en bij nacht of ontij, ik stond altijd klaar. Nu ben ik door mijn overgangsklachten mijn baan kwijt en in de bijstand gekomen. Stomme maatschappij!! Is dát nu mijn dank?

Lizette: Ik vroeg mijn huisarts of mijn onregelmatige menstruatie met de overgang te maken kon hebben. "Vraag maar aan je moeder!" zei hij. Mijn moeder is in 1978 overleden. Familie heb ik niet meer, dus daar kan ik niets vragen. Hij stuurde me naar de gynaecoloog die meteen een kijkoperatie wilde doen. Maar mijn vraag was  alléén maar of het de overgang kon zijn. Ik voel me er heel eenzaam bij!

Jeanet: Door mijn klachten  moest ik op mijn werk prioriteiten stellen. Dat werd me niet in dank afgenomen. Na een poosje kón ik niet meer en meldde me ziek. Ik móest naar mijn lichaam luisteren. De energie díe ik nog had, was nodig voor mezelf en mijn gezin. Van begrip bij mijn werkgever was geen sprake. Ik heb nu gehoord dat ik ontslag krijg. Zoals mijn teamleider  zei: "Die wijven met die opvliegers functioneren voor geen meter!"  Het maakt me verdrietig.