|
Opdat zij kinderen kan gaan baren,
moet zij veel van haar levensjaren,
getergd door pijn, bloed en tranen,
zich een weg door 't leven banen.
Voor gelijke rechten moet zij dan,
ook nog gaan werken als een man;
Boenen, zemen, strijken, wassen,
en kinderen helpen bij het plassen.
Ze doet alle klussen in en om het huis
en hij.... hij zit uitgezakt voor de buis.
Soms vraag ik me wel eens af,
wie is hier het koren, wie het kaf.
De overgang die dient zich aan,
ook dat zal niet zo simpel gaan.
De hormonen, heb je 't in de gaten,
gaan nu haar lichaam weer verlaten. |
De strijd die hiermee gaat gepaard,
ook nu wordt zij niet gespaard,
het lichaam krijgt veel te verduren,
hoeveel jaar gaat dit nog duren?
Opvliegers en de pijn in 't hoofd;
wordt dit vuur nu nooit gedoofd?
De alles overheersende somberheid,
waarom toch geen vrolijkheid?
Wij mannen moeten ze daarin steunen;
een schouder zijn om op te leunen.
O ja,....nog één heel belangrijk ding:
een vrouw verdient bewondering !
***
|