home

Vrouw en Overgang
- woede -

jaargang 3  -   nieuwsbrief nr. 21  -  Januari 2004

Woede
Het is niet ongewoon dat vrouwen tijdens de overgang sneller geďrriteerd raken, zelfs kwaad worden door zaken die ze eerder langs zich af lieten glijden. Het is bekend dat hormonen een rol spelen bij agressie en woede. Dit betekent dat hormonale veranderingen het makkelijker maken om woede te voelen en ervaren. 

Woede heeft bij vrouwen meestal een slechte naam. De enige woede die bij vrouwen als goed wordt ervaren, is de agressie van moeders die hun kinderen tegen gevaren beschermen. 
Toch kan woede tijdens de overgang, mits je het als positieve kracht oppakt, een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.

De boodschap van woede
De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis.   Zoals o.a. :  
  • Zelfopoffering
  • Te veel verantwoording
  • Onopgeloste zaken uit het verleden
  • Onrecht wat je wordt aangedaan
  • Het verlies van macht
  • Beledigingen of kleineringen
  • Niet kunnen rekenen op beloften of afspraken
Als je de woede in jezelf gaat voelen kun je er angstig voor zijn.
Je kunt het gevoel hebben, dat als je er aan toegeeft je zult ontploffen en geen rem meer zult hebben. Woede voelt ook egoďstisch; je hebt er geen recht op. 
Het uiten van woede geeft je in het begin vaak een schuldgevoel: " Wat ben ik toch egoďstisch, mijn ouders hebben altijd alles voor mij gedaan " of  "Mijn collega's hebben het óók druk, ik had dat toch even kunnen doen" of  "Ik heb toch een lieve man en kinderen"enz.  Het voelt alsof je eigenlijk niets hebt om over te klagen en je geen medelijden met jezelf zou mogen hebben. 
Toch, als je woede toestaat in jezelf, werkt het bevrijdend en brengt het je bij je emoties. Ingehouden woede kost je kracht en kan er zelfs voor zorgen dat je lamgeslagen wordt. Woede heeft dus een enorme kracht. Pak het op als positieve energie om dáár uit te komen waar je uit wilt komen.

Vrouwen vertellen: 

M:    "Ik ben van nature een heel geduldig mens  met veel zelfbeheersing, maar sinds ik in de overgang zit, betrap ik me erop dat ik steeds minder geduld kan opbrengen. Van het ene op het andere moment kan ik zó boos worden. Zo heb ik de laatste tijd ook steeds meer moeite om mensen aardig te vinden, maar dat durf ik dan niet te laten blijken. 

P:    "Soms is het bij mij ook helemaal mis en vliegen de vloeken door het huis. Of ik krijg gooi- en smijtneigingen. Als dingen tegenzitten (en dat lijkt tegenwoordig steeds vaker te gebeuren) ben ik  niet te genieten. Ik overweeg een boksbal te kopen.  Ook heb ik veel moeite met de verharding in de maatschappij.  Ik hou veel meer van mijn dieren dan van de meeste mensen!"

L:    ''Ik erger me veel sneller aan mensen, omdat ze in mijn ogen bezig zijn met onbelangrijke zaken. Ik vind ook dat mijn omgeving harder is dan vroeger.  De boosheid stijgt dan soms op vanuit mijn tenen. Achteraf schaam ik me meestal voor mijn impulsieve reacties. Het verbaast me dat ik zo fel reageer.
Ik was iemand die het nooit zo belangrijk vond wat een ander dacht.  Iedereen mag zijn wie hij/zij is, is mijn mening. Maar het lijkt alsof ik me daar  niet meer mee kan verenigen en dat schept verwarring. " 

R:   "Soms zou ik iemand uit pure onmacht wel iets aan willen doen. Het is net of ik dan aan mijn grens zit van wat ik kan verdragen.  Wat ik absoluut niet meer kan hebben is dat anderen me dingen willen opleggen. Sommige mensen proberen je te vertellen hoe je moet leven en wat je wel of niet mag voelen. Daar ga ik nu helemaal van door het lint!!! 
Het onrecht in de maatschappij is ook al zoiets wat me erg bezighoudt en er zijn politici die ik soms graag eens bij de oren zou pakken.

K:    "Vreselijk die agressieve gevoelens! Ik schaam me er soms ook voor.
Misschien komt het wel omdat je door de overgang alles veel heftiger voelt en daardoor ook een veel scherper oog hebt voor onrecht en oneerlijkheid. 
Ik voel en zie bijvoorbeeld heel helder hoe ik altijd heb geleefd in dienst van een ander. Daar ging al mijn kracht naar toe. Dat wil ik niet meer, ik kan dat ook niet meer, tenminste niet meer op diezelfde manier. Het is nu als het ware tijd voor mezelf!Ik vind het een moeilijk proces, want ik merk wel dat wat ik afkeur in de ander vaak dingen zijn die ik in mezelf als negatief ervaar.

 

 

Een vrouw verdient bewondering

Een gedicht geschreven door de echtgenoot van een vrouw in de overgang

Opdat zij kinderen kan gaan baren,
moet zij veel van haar levensjaren,
getergd door pijn, bloed en tranen,
zich een weg door 't leven banen.

Voor gelijke rechten moet zij dan,
ook nog gaan werken als een man;
Boenen, zemen, strijken, wassen,
en kinderen helpen bij het plassen.

Ze doet alle klussen in en om het huis
en hij.... hij zit uitgezakt voor de buis.
Soms vraag ik me wel eens af,
wie is hier het koren, wie het kaf.

De overgang die dient zich aan,
ook dat zal niet zo simpel gaan.
De hormonen, heb je 't in de gaten,
gaan nu haar lichaam weer verlaten.

De strijd die hiermee gaat gepaard,
ook nu wordt zij niet gespaard,
het lichaam krijgt veel te verduren,
hoeveel jaar gaat dit nog duren?

Opvliegers en de pijn in 't hoofd;
wordt dit vuur nu nooit gedoofd?
De alles overheersende somberheid,
waarom toch geen vrolijkheid?

Wij mannen moeten ze daarin steunen;
een schouder zijn om op te leunen.
O ja,....nog één heel belangrijk ding:
een vrouw verdient bewondering !


***

een gedichtje van Franny

ik zit hier voor me uit te staren
mijn lichaam van binnen doet pijn
Ik weet niet welke koers ik moet varen
Ik zou zo gelukkig kunnen zijn

Een storm woedt zich in mij
Hoe kan ik die laten bedaren
Heb ik daar iemand anders voor nodig?
of gooi ik mijn eigen in de gevaren?

Waarom is dit leven mij geschonken?
Ik heb er toch niet om gevraagd?
Waarom moet ik dit leven doorlopen?
Heb ik soms iemand misdaan?

Wil je de nieuwsbrief voortaan automatisch op je emailadres ontvangen klik dan Aanmelden om je aan te melden
Eerdere nieuwsbrieven vind je terug in het Nieuwsarchief