home

Vrouw en Overgang
- is dit écht de overgang? -

jaargang 3 - nieuwsbrief nr. 24 - april 2004

  

Gedicht van 
een vrouw in de overgang.

Mag ik zijn wie ik ben,
met al mijn gebreken?
Mag ik zijn wie ik ben,
ook al is dat niet volmaakt?
Mag ik zijn wie ik ben,
ook al ken ik haar nog niet?
Mag ik zijn wie ik ben,
ook met mijn onzekerheden.
Mag ik zijn ....... ja ik mag.

Vrouwen vertellen: 

Elise: Al een poosje ben ik aan het rommelen met mijn menstruatie. Het bleef plotseling 4 maanden weg. In die tijd had ik o.a. last van misselijkheid, draaierigheid, benauwdheid. Twee weken geleden ben ik weer ongesteld geworden maar nu voel ik me ronduit somber.  Ik heb nergens zin in en heb als ik wakker word al zo'n rot gevoel en het idee dat ik ga ontploffen. Volgens mijn man zie ik er ook heel erg treurig uit. Mijn huisarts wil dat ik een antidepressivum ga gebruiken, maar heeft dat wel zin nu ik las dat mijn depressieve gevoel door de overgang komt?  

Marie-José: Ik heb extreem veel behoefte aan slaap.  Onder extreem veel slapen versta ik: 's middags een paar uur vast slapen, 's avonds vroeg naar bed of inslapen op de bank (om ca. 20.00 of 21.00 uur), 's nachts slapen met een paar onderbrekingen (soms van 1 uur) en eigenlijk het liefst 's morgens nog uitslapen maar dit doe ik meestal niet. Dat slaapgevoel is heel dwingend en komt vanzelf op zonder medicijnen of zo. Ik heb het gevoel dat het goed is om eraan toe te geven. Dit gebeurt dan weken achter elkaar en houdt na een week of  6 vanzelf op. Het heeft een grote impact op mijn dagelijks leven. 

Rian: Lichamelijk heb ik een paar jaar diverse ongemakken maar voor lief genomen, maar geestelijk heb ik héél lang me suf gepiekerd over van-alles-en-nog-wat: alles wat voorheen zo duidelijk was, moest blijkbaar opnieuw gewikt en gewogen worden, en het voelt alsof ik opeens "wakker" aan het worden ben.

Gerdy: De laatste tijd kan ik moeilijk dingen onthouden . Wat er bijvoorbeeld vandaag gezegd is ben ik morgen al voor een groot gedeelte kwijt. Vaak zelfs ben ik bij de tweede zin van iemand de eerste al kwijt. Of ik hoor het wel maar het dringt absoluut niet tot me door. Ik heb hier  erg veel moeite mee.

Gonne: Ik heb regelmatig last van misselijkheid 's morgens bij het opstaan, soms gepaard gaande met minder trek in eten en soms zelfs weerzin in eten. Zolang ik maar zorg dat er iets in mijn maag zit, gaat het nog redelijk. Maar het voelt niet lekker aan. Ik heb al eens geopperd dat het lijkt of ik zwanger ben, maar dat is echt uitgesloten!

Nanda: Ik heb ook heel rare klachten en ik vraag me af of die soms met de overgang te maken hebben?! Ik menstrueer nog steeds maar krijg bijv. ook weer heftige pijnen de 1e dag die ik vroeger (voor de geboorte van mijn kinderen) ook had. Daarnaast krijg ik regelmatig een soort hittebrandjes over mijn lijf die eindigen in een soort kippenvel.

Is dit nou écht allemaal van de overgang?
"Zou mijn bloeddruk te hoog zijn?"
"Zou er iets met mijn hart niet in orde zijn?"
"Zou ik een depressie hebben?" 
"Zou ik een burn-out hebben?"
Allemaal van die vragen die bij menig vrouw in de overgang regelmatig op zullen komen en die voor heel veel onzekerheid kunnen zorgen.
's Morgens wakker worden met barstende hoofdpijn of een vervelende pijn in je gewrichten bijvoorbeeld. Als je dat voor het eerst ervaart vraag je je vast en zeker wel eens af: "Zou dat nou echt door die overgang komen?"
Of in bed liggen en niet kunnen slapen omdat je hart geregeld een slag overslaat, of misschien sneller gaat dan je gewend was. Vreselijk eng als je dat zo bewust voelt en logisch dat je dan denkt: "Zou ik misschien  iets aan mijn hart hebben."
Vaak zal het toch onschuldig zijn en zullen het inderdaad verschijnselen van de overgang zijn. Toch zijn het klachten die je wèl serieus moet nemen. Juist omdat ze vaak  zo lijken op andere kwalen. Bespreek ze altijd met je huisarts en laat het eventueel onderzoeken. Dan krijg je wat meer duidelijkheid en ben je misschien wat meer gerustgesteld als blijkt dat met je hart bijvoorbeeld, alles in orde is.
Voor de één zal die bevestiging voldoende zijn, maar bij de ander slaat de onzekerheid steeds weer toe. Als je in een periode zit waarin de klachten heftig aanwezig zijn is het soms verschrikkelijk moeilijk om erop vertrouwen dat je klachten inderdaad bij de overgang horen. 
Zelfs al heb je de bevestiging van een arts gekregen. 
Ook die onzekerheid en de terugkerende behoefte aan bevestiging hoort bij de overgang. Verderop in de nieuwsbrief (Bevestiging...Een zorg minder, maar toch...) vertelt Leonie  iets over  haar angst en onzekerheid.

Mijn Overgang

Reny is 57 jaar, getrouwd met Jaap, heeft twee getrouwde kinderen  en 2 kleinkinderen. Ze heeft veel hobby’s waaronder: boetseerkaarten maken, kantklossen en haar eigen kleding maken. Reny vertel over haar overgang.

Ik ben al heel wat jaren bezig met de overgang. Ik had tevoren niet verwacht dat het voor mij een periode zou worden die mijn leven zo sterk zou veranderen.
De eerste klachten kreeg ik 13 jaar geleden. Ik was 44 jaar en merkte dat mijn menstruatiepatroon veranderde. Mijn menstruatie werd steeds zwaarder. Ik was erg moe en nerveus in die tijd en had regelmatig bloedarmoede. Zo kwam ik bij de gynaecoloog terecht. Deze onderzocht me en ontdekte dat ik myomen, oftewel vleesbomen had. Met medicijnen heeft men geprobeerd om de groei daarvan onder controle te houden en mijn klachten te verminderen.
Zo heb ik heel wat jaren doorgesukkeld, tot ik 4 jaar geleden toch weer heel heftig begon te vloeien. Stolsels die de grootte hadden van een mandarijn, waren geen uitzondering.  Daarbij kreeg ik ook nog last van urineverlies. Ik durfde gewoonweg de deur niet meer uit.
Mijn huisarts schrok ervan toen hij mijn verhaal hoorde. Hij was bang dat er iets kwaadaardigs in het spel was. Hij belde meteen mijn man en ging op zoek naar een ziekenhuis waar ik nog dezelfde dag door een gynaecoloog kon worden gezien. Mijn baarmoeder bleek vol met vleesbomen te zitten.
Er volgde een operatie waarbij via de buikwand mijn baarmoeder is verwijderd. Gelukkig was het niet kwaadaardig, maar de operatie en het herstellen ervan, zijn me erg tegengevallen. Het plassen wilde niet lukken, toen na de operatie het katheter verwijderd was. 
Gelukkig is dat met medicijnen toch weer goed gekomen, maar als ik eraan terugdenk krijg ik er weer de rillingen van. Het was een afschuwelijke tijd.
Ik had in die tijd ook al geregeld pijn in mijn gewrichten. Daarvan werd vermoed dat het door de overgang kwam. Totdat het steeds maar erger bleef worden. Ik kreeg een verwijzing naar de reumatoloog en die vertelde me dat ik fibromyalgie had. Iets waar ik mee zou moeten leren leven.
Daar doe ik vreselijk mijn best voor, maar het valt niet mee. Ik heb eigenlijk altijd pijn. Pijn in mijn benen, enkels, armen, nek en vingers bijvoorbeeld.  En vaak ben ik zóó stijf……
Daar komt bij dat ik te zwaar ben. Daar ben ik nu mee aan de slag in het Dijkzigt-ziekenhuis.
Het schijnt dat mijn stofwisseling te traag werkt en dat is men nu aan het onderzoeken.
Al met al is de overgang met alles wat daar voor mij bijkwam, me erg zwaar gevallen. Ik heb véél in moeten leveren. Helemaal voorbij is mijn nog overgang niet. Ik heb nog opvliegers en soms huilbuien.
Wat een goede nachtrust is, dat kan ik me eigenlijk amper herinneren. Ik ben al oprecht blij, als ik 3 uurtjes in een nacht kan doorslapen. Ik vraag me wel eens af hoe lang het nog gaat duren.
Gelukkig heb ik een heel fijn gezin en een paar heel lieve hondjes, waar ik allemaal erg veel van houd.
Soms zit ik wel eens te dromen, en dan hoop ik dat er tóch nog eens een moment komt dat ik met mijn hondjes een strandwandeling kan maken. Dat is mijn liefste wens!

Bevestiging...  Een zorg minder, maar toch.......
van Leonie:

Ik ben 49 jaar en nu 7 jaar met de overgang bezig en vaak nog denk ik "Nee .. dit kan toch niet van de overgang zijn."
In het begin had ik periodes waarin ik voor mijn doen allerlei vreemde klachten kreeg. Klachten zoals: onzekerheid, angst, weerzin, erg emotioneel, boosheid, moeheid maar ook, duizeligheid, op hol geslagen hart, misselijk, pijnlijke spieren, dikke pijnlijke stijve handen, heftige menstruatie, pijnlijke borsten. 
Na een medisch onderzoek kreeg ik te horen dat alles oké  was.
Dat was heel fijn om te horen en een grote zorg en angst minder. 
Nu wist ik tenminste dat het te maken had met mijn hormoonschommelingen. 
Maar .... o wee .... Iedere keer als ik in en periode zit waarin mijn hormonen weer stormen, slaat de onzekerheid weer toe en hoor ik in mezelf : 
"Nee ... dit kan toch de overgang niet zijn. Ik heb een of andere ziekte ... Als ze maar niets over het hoofd hebben gezien."
Op zulke moment zou ik het liefst naar de huisarts willen rennen! 
 Die eigenlijk ook niet bekend is met deze klachten. Maar ja ... hij sluit  voor mij dan uit dat het iets anders is. Dat is ook het enige dat hij voor me kan doen.

Ik wist niet dat de overgang zo'n breed scala aan klachten met zich mee kon brengen. Daarom begrijp ik ook niet dat er nog zo weinig bekendheid aan gegeven wordt in de maatschappij. Voorlopig doe ik het er maar mee. Ik moet wel.
Maar vaak zou ik wel willen uitgillen .....

"Maatschappij ... de overgang kan voor  vrouwen véél meer inhouden dan het stoppen van je menstruatie en een opvlieger!!!'' 

Wil je de nieuwsbrief voortaan automatisch op je emailadres ontvangen klik dan Aanmelden om je aan te melden
Eerdere nieuwsbrieven vind je terug in het Nieuwsarchief