Ik voel me nergens meer thuis

De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis. Het kan iets zeggen over wat niet meer bij je past en over wat je wel nodig hebt.
Woede in de overgang kan daarmee een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.
Joosje
Berichten van Joosje
Onderwerpen van Joosje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Joosje » ma 21 jul 2014 21:33

Hallo

Overgang of iets anders? Wat is de wereld ineens raar geworden, mijn huis en tuin, mijn man, mijn kinderen, alles en iedereen. Ik hoor ze en zie alles vanuit een heel vreemde plek in mn hoofd. Er zit niets bij waar ik warm of koud van wordt, het is een dikke sluier waar ik intens verdrietig van wordt, vreselijke huilbuien, apathisch ook, ongelooflijk eenzaam voel.
En dan ook bang, heel bang, dat er eigenlijk niets en niemand meer toe doet, mij raakt, dat ik compleet verdwaald ben.

Geen idee wat ik ten diepste wil en ben. Wat doe ik hier nog? Ik kan enorm boos worden en geirriteerd raken. Ik mis lotgenoten, ik mis huisarts die echt begrijpt, en niet met antidepressiva zwaait, evenals de psychologe, ik mis dat ik mezelf begrijp, ik mis een doel, ik word steeds asocialer, me verstoppen ...... en roep het liefst heel hard HELP ik verzuip of word gek.
Ben als een razende op zoek op internet, over wat, en hoe en hoelang en en en... nu maar toch eens de stoute schoenen aangetrokken en hier een bericht gepost of mensen, vrouwen dus, dit herkennen, want tja, naar mijn idee zou het "gewoon" de geestelijke overgang kunnen zijn, hoe trekken al die andere vrouwen dat,
Ik wil mij zooooo graag weer thuis voelen.

Joosje



Gerrie
Berichten van Gerrie
Onderwerpen van Gerrie
Menopauzejaar:
Leeftijd: 67

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Gerrie » ma 21 jul 2014 23:27

Joostje,

mijn eerste gedachte is : hier op dit forum mag je je thuis voelen.
Hier mag je delen, lezen en begrip krijgen.

Wat je schrijft is heel herkenbaar voor velen.
Ook voor mij.
Ik weet nog dat ik jaren gelden (rond mijn 56e -57e) mensen aan zat te kijken en me totaal niet geïnteresseerd in ze voelde. En het intersseerde me ook niet dat ik me zo voelde. Dat ik zo a sociaal was.. Maar toch..
Het maakte ahw ook wanhopig..want hield ik wel vrienden over en mochten de mensen mij wel en zou ik niet vereenzamen etc etc
Later leerde ik dat ik bezig was te ontdekken wat ik werkelijk belangrijk ging vinden in de ander. Bij mij was het niet meer de huis tuin en keukenditjes en datjes.
Ik wilde meer diepgang ..of niets. Ik wilde de vriendschap "voelen " Niet horen ..
Dat niets zorgde ervoor dat ik contacten verloor..ze deden mij ook niets en ik voelde ook niets.
Het andere was een herkenning in wat aansprak. De manier waarop ook. De warmte die ermee gepaard ging. Dat voelde goed..
En zo leerde ik langzaamaan mijn nieuwe "ik" ontdekken.
De nieuwe ik die dat wilde wat fijn en goed voelde.
Het oude ik heeft geen spijt van wat toen was hoor. Het was zorgeloos en alles "snel"en op tijd . Alles binnen de schema's.

Het proces van ontdekken heb ik begrepen hier is voor iedereen anders.
Maar die wanhoop van jou: ja
die herken ik overduidelijk.

Gerrie



Joosje
Berichten van Joosje
Onderwerpen van Joosje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Joosje » di 22 jul 2014 08:46

Hallo dames,

Wat raakt jouw antwoord mij Gerrie, zo akelig herkenbaar, ben zo blij met die herkenning, ik lees en herlees. Alhoewel ik helemaal niet zie hoe t nu met mij verder moet, mis ik enorm de diepte in mensen, en ik heb geen idee hoe ik dat aan moet boren, vinden. En hoe en waarom ik deze dag zal doorkomen. De tranen rollen volop, ik laat ze maar weer gaan want weet intussen dat ik niet meer vluchten kan. Maar probeer nu vast te houden aan jou, dat t goed gaat komen ooit!

Joosje



Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 53

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Marjo65 » di 22 jul 2014 09:11

Hoi Joosje,

Ook ik herken helemaal wat je beschrijft. Ik was al wel vaker neerslachtig geweest en had geleerd om daar mee om te gaan, maar wat mij vier jaar geleden overviel was zoveel enger en erger...

Ook ik herkende mezelf niet meer, niks voelde meer veilig of vertrouwd, ik voelde me nergens meer geborgen, het was alsof ik geen vaste grond meer onder mijn voeten had. En alles waar ik daarvoor gelukkig van werd was plots betekenisloos geworden.

Ik zou je graag vertellen hoe je hier makkelijker doorheen kunt komen, maar er is geen eenvoudige oplossing. Ik kan je wel vertellen dat het minder erg aan het worden is, waarschijnlijk deels doordat de hormonen wat tot rust beginnen te komen, maar ook door te accepteren dat het is zoals het is.

Want dat is volgens mij het enige dat je nu een beetje kan helpen: proberen te accepteren dat er een nieuw hoofdstuk in je leven is begonnen, hier veel lezen en herkenning vinden, niet twijfelen aan jezelf want je bent niet gek aan het worden en je bent ook niet ziek.

Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, het is geen knop die je omzet, het is een proces dat tijd nodig heeft. Iets waarvoor je jezelf de tijd en de ruimte mag gunnen. Iets waarom je mag treuren en rouwen, want je neemt afscheid van een deel van je leven.

Echt geruststellen kan ik je niet, maar misschien helpt het toch een beetje om te weten dat je niet de enige bent en dat het zeker mogelijk is om hier goed uit te komen. Anders dan voorheen, maar zeker niet slechter.

Veel sterkte,
Marjolein.



Gerrie
Berichten van Gerrie
Onderwerpen van Gerrie
Menopauzejaar:
Leeftijd: 67

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Gerrie » di 22 jul 2014 13:07

Hallo Joosje

Je hoeft niet te denken aan : hoe moet het nu verder Joostje..
Rust lekker uit na een huilbui: "het spoelt ook schoon", en zorg goed voor jezelf.
Pleeg geen roofbouw en vraag begrip van je omgeving (je huisgenoten)
Leg uit dat je in de overgang zit en leg desnoods een boek erover op tafel.
Je hoeft je niet te schamen of whatelse. Het is zo normaal als de wereld.

Ik heb me echter nooit Eecht afgevraagd hoe het verder moest. Ik las er veel over en zei af en toe: Neem me niet kwalijk dat ik zo doe, maar ik kan er niets aan doen."
Dan voelde ik de acceptatie wel zo'n beetje .
Ik ging gewoon verder. Elke dag probeerde ik ervan te maken wat kon.
Soms ook wel door zoveel te gaan doen om dat nare gevoel NIET te voelen.
Maar dat is een slecht advies.
Het is juist belangrijk om goed voor jezelf te zorgen.

Overgang = eigenlijk een raar en geen toepasselijk woord vind ik : beter is : proces van overgang. Je kan niet in enen ervaren wat je wilt na dit..
Je kunt er hier veel over lezen en herkennen ook.

Ik drukte mijn geestelijk proces uit in het symbolisch : in gedachten draai ik in mijn hand om en om en kies of ik het zo nog wil..
Ik gooi het eruit als het niet dat is waarbij ik mij goed voel.
Wat wel goed voelt bescherm ik.
En zo verdwaalde ik een beetje door de jaren heen.

Totdat ik de mensen tegenkwam die mij begrepen en mij een warm gevoel gaven.
Even mijn hand vastpakte bijv. of mij aarde .. waarvan ik schrok, maar waarvan ik voelde dat ik begrepen werd. Dat waren veelal oudere mensen dan ikzelf was.
Geen onrust of angst aanpraten of zo.
Maar mij het gevoel gaven dat ik er mocht zijn zoals ik was.

Er zijn veel meer van die mensen dan je denkt die het belangrijk vinden om niet te kibbeleen of te hakkelen om een akkefietje, een mening of whatever.. (zoals ik vroeger ook deed)
Maar gewoon: jij mag er zijn zoals je bent, je bent een goed iemand , en dan accepteer ik de ander ook zoals die is. Verder niets.. Je mag van jezelf houden en wensen dat je met gemak mag leven ..

dit zijn woorden uit Mindfulness trainig die ik destijds volgde (in 2007: ik was toen op het topje van de overgang zal ik maar zeggen en elke twee weken werden zulke positieve woorden herhaald. In een omgeving waar rust en ruimte voor jezelf was.

Het klinkt zo simpel , maar dat is het niet.
Ik keek en kijk nog steeds ook om mij heen hoe oude mensen dat doen...ze zijn steeds unieker geworden in hun zijn.
Ik snapte dat vroeger niet zo..maar ik vind dat nu wel heel bisonder.

Op den duur verdween mijn verdriet om het afscheid van mijn oude zijn..en kon ik tevreden zijn. Ik had het allemaal zelf gedaan.
Ik hoop dat ik je met mijn ervaring te wat verder heb kunnen helpen

Gerrie



Joosje
Berichten van Joosje
Onderwerpen van Joosje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Joosje » di 22 jul 2014 21:23

Marjo,

Wat een herkenning, dank je voor je reactie,,,, het allermeest raakt mij het rouwen/afscheid nemen van wie je bent/was ,,,,
Dit stukje wat je schrijft:
Ook ik herkende mezelf niet meer, niks voelde meer veilig of vertrouwd, ik voelde me nergens meer geborgen, het was alsof ik geen vaste grond meer onder mijn voeten had. En alles waar ik daarvoor gelukkig van werd was plots betekenisloos geworden.

Dit vind ik zoooooo moeilijk, inderdaad alles lijkt zo zinloos, het voelt zo vreemd, zo niks.....
Het helpt zeker te weten dat er anderen zijn die dit ook doorstaan, doorgroeien. De acceptatie dat het is zoals het is, en het er mag zijn, zo moeilijk en zo waar. Heel fijn dat jullie vrouwen hier op reageren, ik ben niet gek en ook niet alleen .... <3

Joosje



Joosje
Berichten van Joosje
Onderwerpen van Joosje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Joosje » di 22 jul 2014 21:47

Hallo dames

Het doet mij goed, de ervaringen te lezen van jullie, ik merk dat ik dat nu zo nodig heb.
Gerrie, ik zou nog veel meer van je willen weten, ik heb nog tig vragen en tegelijkertijd geef je mij in je reactie pracht handvatten en metaforen. Het huilen zien als schoonwassen bijvoorbeeld, de acceptatie van het zijn, het IS, punt.

Mijn huisarts was er op gebrand dat ik een doel moest hebben en dat het dan goed zou komen. Net dat doel miste ikzelf al, het nut van alles. Mijn zelfvertrouwen en zelfwaardering zijn tot een vriespunt gedaald, mede door het havenloze gevoel dat frequent aanwezig is. Ik dobber en dobber....... en mediteer in wakker zijn, dat alles goed is zoals het is, heb naar mijn gedachten leren kijken op afstand en ze proberen te laten voor wat ze zijn, gedachten. Vervreemd van mijn lijf, als ik in de spiegel kijk dan vraag ik mij af wie zij is die ik daarin zie ......... huilen doe ik heel veel, tranen sromen en ik kan geen aanleiding vinden. Ik voel het steeds meer maar ook beter aan komen en ga eindelijk maar eens een helemaal- alleen- mijn- plek creeren.....

Kortom, ik heb heel veel aan jouw ervaringen. Ik zal de reacties nog vaak herlezen want er zit zoveel in....... dankjewel voor zoveel openheid en inzicht!!! <3

Joosje



Marjo65
Berichten van Marjo65
Onderwerpen van Marjo65
Menopauzejaar:
Leeftijd: 53

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Marjo65 » di 22 jul 2014 22:17

Hoi Joosje,

Volgens mij is jezelf op een goeie manier door de overgang loodsen nu het belangrijkste doel dat er is.

Van jezelf een prioriteit maken, niet iets wat de meeste vrouwen erg gewend zijn. Maar ik heb gemerkt dat het een beetje beter ging toen ik niet meer voortdurend over mijn grenzen ging, niet meer aan alle verwachtingen probeerde te voldoen.

Niet makkelijk, want bezig blijven is ook afleiding en dat kan voor even wel prettig zijn, maar uiteindelijk zit er weinig anders op dan stilstaan en naar binnen keren.

Bij mij gaat het ook nog bepaald niet vanzelf hoor, de ene dag beter dan de andere.

Groetjes,
Marjolein.



Joosje
Berichten van Joosje
Onderwerpen van Joosje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Joosje » do 24 jul 2014 00:36

Marjolein,

Dat klopt inderdaad, dat niet meer voldoen aan al die verwachtingen, dat dat ruimte geeft. Ook meer ruimte voor tranen die stromen en het nietmeerweten gevoel.
Pas sinds heel kort stop ik het niet meer weg, werk ik me geen slag in de rondte om in een betere stemming te blijven en laat het helemaal zijn.
Dat is zo verdrietig, maar ook nodig ergens voor hoop ik.
Vanmorgen begon ik, o wonder, stralend, energie voor tien, blij dat ik deze site gevonden heb en blij met jullie reacties.
Vanmiddag gleed ik weg...... weer dat drijfzand in. Ik heb het maar laten gaan. Eens zal het iets gaan duiden,

groet,
Joosje



Johanne
Berichten van Johanne
Onderwerpen van Johanne
Menopauzejaar: 2011
Leeftijd: 63

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Johanne » ma 15 jan 2018 18:33

Hallo dames,

Tijdje geleden, laatste bericht maar probeer het toch maar even. Ik ken dat gevoel van niet meer thuis zijn in mijn eigen leven. Van niets meer leuk vinden. Ik ben mezelf niet meer.
Heb op mijn 56ste voor het laatst gemenstrueerd. Ben nu 63 en de lichamelijke klachten zijn wel zo n beetje over. Maar dit gevoel van niet meer mezelf zijn is nog heel sterk. Ik ben ook heel bang om mijn relatie te verliezen. Na 43 jaar. Omdat ik het gevoel heb dat ik saai ben, niet meer krachtig. Niets meer te bieden heb. Ik weet het niet. Ik weet niet wat ik wil, waarschijnlijk niet eens wie ik ben. Ik denk steeds, ik moet een eigen leven opbouwen. Gewoon voor mijn eigen onafhankelijkheidsgevoel. en om sterker in mijn eigen kracht te komen. Een leven van mij, van mezelf zodat ik me thuis kan voelen bij mezelf en niet perse een ander nodig heb. Ik heb alleen het gevoel dat ik niks waard ben en heb helemaal geen idee hoe ik dat aan moet pakken. Heb eigenlijk altijd voor mijn man en kinderen geleefd. Maar hij heeft heel druk werk. En hij gaat daar eigenlijk steeds meer aan hangen. Waar altijd zijn thuis het allerbelangrijkste was is nu zijn werk het belangrijkste in zijn leven geworden volgens mij.
Hij worstelt natuurlijk ook met het ouder worden. Ik denk bij heel veel dingen, ach laat maar, daar ben ik toch te oud voor. Als ik iets nieuws in huis zou willen doen denk ik, nou ja, eigenlijk hoeft dat niet meer. Voor die paar jaar, misschien. Ik ben losgeslagen uit de tijd en het lijkt of de toekomst ineens is weggevallen. Van buiten zie ik er nog goed uit en ik word meestal nog begin 50 geschat. Iedereen vind mij zo "jeugdig". Ze hebben geen idee hoe ik me voel. En ik praat er nooit over. Ik zou niet weten met wie.
Nou, wat een somberte he? Maar... is er ergens iemand?

Johanne



Lara53
Berichten van Lara53
Onderwerpen van Lara53
Menopauzejaar: Baarmoeder verwijderd
Leeftijd: 64

Re: Ik voel me nergens meer thuis

Bericht door Lara53 » wo 17 jan 2018 07:17

Dag Johanne,

Hele kleine stapjes maken, lief zijn voor jezelf, en mogelijk komen er dan gedachtes binnen over wat jij graag zou willen. Een wandelingetje maken alleen voor en met jezelf, al is het maar een blokje om, frisse neus halen.
Als je zo lang voor anderen geleefd hebt is dit een grote “overgang”.
Ik praat hier natuurlijk ook tegen mezelf, begrijp wat je schrijft.
Ik probeer er op te vertrouwen dat het gaat veranderen, ook al ligt daar een zware sluier van lichamelijke klachten overheen.

Succes , sterkte,
lara



Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht