Zoveel woede, lang leve de hormonen

De woede die je tijdens de overgang ervaart heeft vaak een diepere betekenis. Het kan iets zeggen over wat niet meer bij je past en over wat je wel nodig hebt.
Woede in de overgang kan daarmee een goede leidraad zijn om tot jezelf te komen.
Jole71
Berichten van Jole71
Onderwerpen van Jole71
Menopauzejaar:
Leeftijd: 46

Zoveel woede, lang leve de hormonen

Bericht door Jole71 » di 21 feb 2017 11:14

Hallo dames,

Ik heb hier al een tijdje geleden ben aangemeld, en ook wel eens gereageerd. Zeker het afgelopen 1 1/2 jaar is bij mij en mijn gezin een rollercoaster geweest. Allerlei hele heftige gebeurtenissen, die achter elkaar de revue hebben gepasseerd, en nog niet geheel zijn afgerond.
Hierdoor zelf ook in een diagnose proces gezeten, omdat ik mezelf helemaal kwijt ben geraakt hierdoor. oa. werk kwijtgeraakt, vader overleden, dochter ernstig ziek en dan zelf in een burn out terecht gekomen.

Ik ben ervan overtuigd, dat mijn hormoonsysteem hier een flinke duit bij in het zakje heeft gedaan, en nu is het helemaal zeker voor mij zelf, ik ben 45 jaar, maar de overgang heeft mij volledig in zijn greep.

Ik heb jaren lang antidepressiva geslikt, en vorig jaar op aanraden van de pscychiater gewisseld om te proberen ;) , nou dat is dus verkeerd uitgepakt, dec. afgelopen jaar is het door de verkeerde uitwerking van die AD helemaal mis gegaan en ben ik in een hel terecht gekomen. Hierdoor is er bij mij een knop omgegaan, en ben na het afbouwen van die AD, echt vreselijk dat afkicken, besloten om totaal te stoppen met al die rotzooi in mijn lijf, en te stoppen bij de psycholoog en psychiater, die allemaal maar wilden proberen en proberen.
Ik had zoiets, zoek maar een ander slachtoffer, maar ik ben er na bijna een jaar onder hun hulp alleen maar slechter van geworden ipv beter.
Mijn knop was om.

Ik ben me er wel van bewust, dat mijn lijf en dan ook vooral mijn hormonen totaal in onbalans zijn, en ben daarom bij een complementair arts terecht gekomen. Daar kwam inderdaad wel de bevestiging, dat mijn hormoon huishouding en afweer/imuun systeem niet in balans is. Ik heb homeopatische korreltjes gekregen en het advies om L-tyrosine caps. te gaan gebruiken ipv een antidepressiva. Dit omdat ik vreselijk gejaagd ben en erg prikkelbaar.

Ik ben hier zo een 2 weken geleden mee begonnen en na de startweek meteen in een ellendige griep terecht gekomen. Nu daar weer een weekje van hersteld, maar nu in de week voor mijn menstruatie heb ik ernstige PMS klachten.

De grootste boosdoender is mijn humeur, boosheid, woede die ik niet onder controle kan houden, en ik dus een wandelend monster ben binnen mijn gezin. echt iedereen moet het ontgelden, en ik wordt er zelf ook erg verdrietig van, want ik wil die boosheid niet. Ik wil gewoon gezellig zijn en vrolijk. Tijdens mijn menstruatie en een paar dagen erna ben ik best gezellig, en heb ik energie en wil ik beste van alles ondernemen.
ik moet erg uitkijken dat ik dan in dat enthousiasme geen afspraken maak voor later in die maand, want dan ben ik weer een ander persoon, die niets wil en vreselijk boos, zelfs agressief is en de hele wereld en het hele leven zie als 1 grote zwarte wereld.

Ik had gehoopt, dat de L-tyrosine en korrels wat rust zouden geven, maar aan de andere kant weet ik ook, dat de echte uitwerking daarvan tijd nodig heeft, maar geduld is iets wat in deze week zeer zeker niet in mijn gedachten terug te vinden is.
Gelukkig weet ik dat ik niet de enige ben met deze gevoelens, en het steunt dan ook wel heel erg om hier te lezen, dat er heel veel vrouwen in deze fase vertoeven en door die ellende van de overgang moeten.

Sorry voor dit lange verhaal, maar ik moet het gewoon even kwijt, voel me heel erg zielig en moedeloos op dit moment. En spuien van deze gevoelens helpt in elk geval een klein beetje.

Jole

Ffpauze51
Berichten van Ffpauze51
Onderwerpen van Ffpauze51
Menopauzejaar: 2006
Leeftijd: 52

Re: Zoveel woede, lang leve de hormonen

Bericht door Ffpauze51 » do 02 mar 2017 16:20

Hallo Jole,

ik heb jouw verhaal al een keer gelezen, en wilde graag reageren.
om je een hart onder de riem te steken, te zeggen dat jij ook in een heftige tijd zit zeg.
het verhaal van de AD komt bekend voor, ik ben er doodsbenauwd voor geworden.

Van de week hier ook een gevalletje van woede, resultaat een kapotten la van de vriezer en geschrokken huisdieren.
ik voelde het al '' kriebelen'' en met de thuiskomst van mijn man, die aan mij vroeg hoe het ging vandaag.
niet zo goed zei ik, ok kreeg ik als antwoord.
er stonden te veel schoenen in de keuken voor de vriezer, dus ik geef een schop tegen die schoenen die over de keukenvloer vlogen.
nou ja er kan niks stuk aan gaan, roept mijn man op dit moment geergerd '' joh doe is ff rustig en normaal'' tja toen ging bij mij t licht uit of aan hoe je t maar bekijkt.
ik heb nog geroepen/geschreeuwd '' ik heb me veel te lang rustig gehouden denk ik''
met de diepvriesvis in mn hand die ik dwars door de keuken heb gegooit, naar boven mezelf opgesloten in de badkamer.
wat moest ik huilen, heeeel lang daarna wel goed aangegeven dat hij nu niet altijd van mij kan verwachten dat ik altijd rekening met een ander kan houden.
die tijd is echt voorbij, ik kan ook niet meer altijd gezellig en vrolijk zijn.
Ik snap je schuldgevoel hoor, het is alleen niet nodig. Je wilt jezelf ook niet zo voelen toch? Dit doen de hormonen met je.

Veel sterkte en een warme groet,
ffpauze

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd: 55

Re: Zoveel woede, lang leve de hormonen

Bericht door Pee » vr 03 mar 2017 13:25

Hallo dames,

Ik ken die woede, die vulkaan die in je zit en ontploft, waar je niks tegen kan doen. Zo boos, zoveel woede, gooien, gillen tot keelpijn aan toe :shock: , stampen als een verwend kind!
En later zoveel spijt van wat je allemaal hebt gezegd, wat je allemaal hebt beschadigd en wat je allemaal stuk maakt, in materiaal en personen!
Personen zijn natuurlijk het ergste, kwetsen om het kwetsen, boos zijn om het boos zijn, jak wat een ellende!
Ik heb ze gehad, heel veel en heel vaak, meestal als ik geen grip meer leek te hebben op mijn eigen leven, bv door stiefkinderen waarvan ik vond dat ze mijn hele huis overname en mijn vriend die het in mijn ogen altijd verkeerd zag!

Het is al weer een tijd geleden dat ik zo'n uitbarsting heb gehad, ik hoop ze ook nooit meer te krijgen, het is zo niet mij!
Ik word nog steeds boos, maar nooit meer zo hysterisch. Mijn toon is nog vaak boos, maar ik bedoel het zo niet, komt alleen verkeerd mijn mond uit. Maar die vulkaan is rustig, gelukkig wat rust in mijn lijf!

Ik ben nu ruim 1 jaar post en van alle overgangskwalen vind ik die woede nog wel het allerergste, vooral omdat je er niks aan lijkt te kunnen doen en het maakt zoveel stuk, wat je absoluut niet wilt!

Sterkte dames, tis niet niks....
Petry

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Zoveel woede, lang leve de hormonen

Bericht door Lee64 » vr 03 mar 2017 20:07

Hoi dames

Ik herken het ook die enorme woede en heb de volgende verklaring erover gelezen:
Bij het intreden van de overgang maken onze hersenen een ingrijpende verandering door, het lijkt alsof er een sluier optrekt. De tijd dat we vruchtbaar waren, waren we gericht op zorgen en beschermen, op aanpassen en op het handhaven van de vrede. Allemaal functies die tijdens de evolutie aan vrouwen in de vruchtbare periode zijn toebedeeld. Dit wordt aangestuurd door de geslachtshormonen progesteron en oestrogeen. Hormonen die onze hersenen aanjagen om ons naar anderen te richten. Alle vrouwen hebben dit, ook degenen zonder kinderen, bewust kinderloos of ongewild kinderloos. In de overgang nemen we afscheid van ons mammiebrein en komt ( na een periode van verlies en desoriëntatie, want het is me nogal een verandering van jewelste) de weg vrij voor onze eigen ambitie en verlangens. Er ontstaat ruimte in ons hoofd. Dat maakt dat we soms woedend worden als iets (onze omgeving) die ambitie en verlangens in de weg staan.
Ik herken bovenstaande volledig van een paar jaar terug: een soort oergevoel van -EN IK DAN-, kan ik ook eens doen wat IK wil en krijgen wat IK nodig heb ipv er altijd maar voor jullie te zijn kon in mij echt een enorme woede oproepen.
En begrijp me goed: ik heb jaren met hart en ziel en ook met veel plezier voor mijn gezin gezorgd (naast mijn baan en mijn sociale leven wat ik ook heus had). Dat mijn zorghormonen op raakten was echter iets wat volkomen normaal is en waar ik me dus niet schuldig over hoefde te voelen.

Sowieso zorgen ook hormonale schommelingen voor stemmingswisselingen en emoties waaronder boosheid maar er is nog derde iets wat speelt:
Volgens Christiane Northrup hebben de hormonale veranderingen een zodanige invloed op de hersenen dat er oude herinneringen terugkomen. Emotionele ervaringen die achter je leken te liggen komen weer in je bewustzijn. Dat kan boosheid met terugwerkende kracht oproepen en ook dat herken ik zelf van een paar jaar terug.
Northrup is er een groot voorstander van om met die oude boosheid aan de slag te gaan. Zij waarschuwt ervoor om op te passen met irritatie. Geïrriteerdheid die verder niet tot uitbarsting komt is als een pan op een laag vuurtje die niet tot koken komt omdat er steeds koud water bij wordt gedaan. Daar wordt je alleen maar ziek van. Beter is het om die geïrriteerdheid tot koken te brengen en grondig uit te zoeken waarover je boos bent en dat op te lossen.
(Zelf ben ik ervan overtuigd dat dit soort processen van verandering en emoties die vrijkomen met een doel door middelen als AD gedempt en onderdrukt worden met alle gevolgen van dien)
Helaas wordt het uiten van je woede in onze maatschappij afgewezen als onvrouwelijk en onaantrekkelijk. De meeste vrouwen hebben dan ook meer ervaring met naar binnen geslagen boosheid: schuldgevoelens, neerslachtigheid en zelftwijfel.

Moraal van dit verhaal: die woede moet eruit dames en is niks om je schuldig over te voelen. Die woede hebben we nodig om aan de andere kant van de overgang te geraken. ;)

vr gr Lee

Ffpauze51
Berichten van Ffpauze51
Onderwerpen van Ffpauze51
Menopauzejaar: 2006
Leeftijd: 52

Re: Zoveel woede, lang leve de hormonen

Bericht door Ffpauze51 » za 04 mar 2017 16:29

Hoi Lee,

dank voor deze twee stukken ik heb ze ook een paar keer door gelezen, om het dan op mijn eigen situatie te kunnen plaatsen.
De woede die naar boeven komt en dat dat afgedaan word door derde alszijnde, doe s rustig en normaal. Tja daar ga je dan in je onaantrekkelijkheid als vrouw, en dat je dat dan niet pikt schiet je nog verder uit de bocht?
achter woede zit een emotie die niet erkend word, zowel door jezelf als door de ander.
als dit erkend word door beide zakt je woede, tenminste zo zie/voel ik het.
alleen nu de grote uitdaging, als je de erkenning niet krijgt van de ander.
is het dan ook genoeg dat je dat jezelf geeft?
hoe los ik dat dan op, zonder dat mijn hele huisraad er aan gaat :)
Ik heb wel eens een grote emmer met water in de badkamer gezet, om mn hoofd in te doen en zo eens heel hard onder water te schreeuwen (zo hoort niemand je) nou dat werd een hele grote hoestbui :)

warme groet,
ffpauze

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht