Zou het dan toch de overgang zijn?

Nog maar weinig is bekend dat de hormoonveranderingen van de overgang al tussen je 30e en 40e jaar beginnen. Dat zorgt ervoor dat vrouwen heel andere diagnoses krijgen
Ben ik aan de overgang begonnen? Wat is de overgang? Hoe weet ik of ik in de overgang bent.
Femmena
Berichten van Femmena
Onderwerpen van Femmena
Menopauzejaar:
Leeftijd: 39

Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Femmena » zo 07 jan 2018 13:33

Hallo aan alle vrouwen hier.

Na ongeveer 5 jaar tobben met allerlei klachten begint er bij mij een lichtje te branden.

Veel last van spieren en gewrichten.
Regelmatig wisselende slaapproblemen.
Hartoverslagen vastgesteld extra sti nogwatte.
Brok in mijn keel resulterend in camera van boven en beneden naar binnen. Waar ze dan spastische darm zagen en traag werkende slokdarm. Mdl arts vond vanwege de pijnaanvallen gelukkig dat ze verder moest kijken en Door een echo bleek dat mijn galblaas zwaar onstokem was en vol zat met galstenen. Dus hop binnen een week werd die verwijderd.

Ok dan denk je ik zal me beter gaan voelen en op zich gebeurde dat ook wel. Maar toen kwamen daar angst paniek en stress om de hoek kijken. Met hulp werd dat wat beter maar sinds augustus 2017 slaap ik weer slecht word elke dag wakker met hartkloppingen (24uur meting nog die extra overslagen kon geen kwaad zegt de huisarts). Maar ik word er weer bang van natuurlijk. Ook vaker over dag hartkloppingen vooral in de keel voelbaar en als ik op mijn linker zij lig. Warmte aanvallen maar ook regelmatig behoefte aan een dekentje.

Hoofdpijn spierpijn gewrichtspijn voornamelijk in rug en tussen de schouders. Maar ook snel pijn bij dagelijks bezigheden. Snel uitgeput zijn.

Moe weinig zin in wat dan ook. Of wel zin maar geen puf ervoor hebben. Of juist angstig want krijg vaker paniekaanvallen of voel me beroerd worden.
Sex pfff moet er amper aan denken.
Spontaan lachen eens flink doorjanken lukt amper. Liefde blijdschap vreugde warme gevoelens spontaniteit uhhh wat zijn dat ook alweer.

Vroeger bij stress toen ik jong was kreeg ik rode vlekken nu weer terug.
Heb opvliegers stemmingsklachten soms alles helemaal zat. Zelfs mijn toch eigenlijk bijna zorgeloze leventje. Ok een puber in de brugklas geeft wel stress.

Concentratie problemen al jaren vergeetachtigheid bang dat ik demment word.
Ik pieker over van alles durf bijna de deur niet uit boodschappen doen is een hel angst paniek en bekaf pijn en van sjouwen.

Buikklachten zowel darmen als maag. Mede daardoor periodes dat ik amper kan eten.
In twee weken tijd 15 kilo afgevallen (was 98 kilo dus op zich wel fijn. ) nu totaal 20 kilo kwijt.
Die laatste 5 zijn rustig aan gegaan.
Maar nog steeds sterk verminderde eetlust.


Nou ja zoals jullie kunnen zien en hele waslijst de huisarts zegt depressie. Eventueel burnout wil me aan de antidepresiva zetten. Maar ik wil niet meer gebruiken dan af en toe een oxzasepam of valeriaan.

Bloeduitslagen van standaard onderzoek geven wat verhoogde onstekingswaarden en iets verhoogde witte bloedlichaampjes. Ook daar halen de huisartsen hun schouders bij op.
Door omstandigheden in de huisartspraktijk heb ik eigenlijk geen vaste huisarts dus ook dat is niet bevoordelijk want ze praten langs elkaar heen.

Ik heb wel propanolol gekregen omdat mijn bloeddruk toch wat hoog bleef. Dus in de ochtend neem ik er daar 1 van in. Dan zakt het ergste hartkloppingen wel.
Ik loop bij een praktijk ondersteuner ggz maar ook die komt niet veel verder. Ik heb maar een heel klein sociaal netwerk en mijn familie is of niet meer in leven of oud of geen contact. Dus probeert de ggz behandelaar me in contact te brengen via een welzijnscoach met anderen mensen. Maar daar zijn hier erg weinig vrijblijvende mogelijkheden toe. En de plekken waar ik heen word gestuurd zijn of mensen die kliekjes vormen of een plek waar veel mensen zijn met alcohol of drugs problemen. Of andere zware psychische zaken.

Kortom in vind geen aansluiting en voel me totaal uit balans en ben mijzelf kwijt.

Maar om terug te komen op het lichtje ik kwam gisteren op deze pagina terecht en wauw wat een herkenning. Hoe meer ik lees hoe meer ik toch echt begin te denken zou het de overgang kunnen zijn?

Als ik als bij elkaar optel en de test doe op deze site met die puntentelling krijg ik een score van 36 ding ding ding u heeft de hoofdprijs.
Dus tja mijn hoofd en harts wijzen mij nu toch de overgang op.

Nu maar hopen eigenlijk dat dat het ook echt is. Alleen nu nog zorgen dat de huisartsen mijn serieus nemen.
En tja wat dan er is niets aan te doen begrijp ik dus dan maar accepteren.
Maar hoe dat te doen en hoe ik mijn klachten zou kunnen verlichten geen idee.

Ik loop bij ggz ondersteuner. Ik volg online modules aangeraden door de ggz persoon. Ik doe aan meditatie ik volg cursus angst en paniek. En volg een cursus zelfvertrouwen. Ik loop al 13 jaar bij fysiotherapie maar die behandeld alleen de klachten voortkomend uit mijn bekken instabiliteit. Die eigenlijk al geen pijn meer doet. Dus ik ga vanaf morgen naar een andere therapeut toe.
Ik let op mijn voeding maar ben om dit moment al blij als er wat binnenkomt dus ach.
Nou ja ik doe dus al van alles hopelijk helpt het.
Als jullie tips hebben graag.

Sorry voor dit lange verhaal.
Groeten Femmena



Femmena
Berichten van Femmena
Onderwerpen van Femmena
Menopauzejaar:
Leeftijd: 39

Re: Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Femmena » ma 08 jan 2018 11:14

Hallo dames

Pff weer een baal dag weer wakker met hartkloppingen en onrust.
Ik ben de kleding kast van mijn zoon aan het uitmesten. Maar steeds weer mijn hart op hol moe misselijk en mijn spieren protesteren. Straks eerste afspraak bij mijn nieuwe fysio zie er tegenop maar heb wel hulp nodig voor de al langer bestaande problemen. Maar er komt steeds meer bij. Ik weet niet of hij verstand heeft van de overgang hoop van wel. Het liefste kruip ik mijn bed in maar ik weet dat dat niet helpt en niet goed is voor mijn bioritme.

Ik wil graag een goede huisvrouw zijn en een leuke gezellige moeder en partner maar ik voel me alleen maar tot last en nutteloos waardeloos.
Ik heb nog geen officiële bevestiging dat ik in de overgang ben of in een van de fases maar ik herken zoveel op deze site. Nu moed verzamelen om serieus genomen te worden door de huisartsen van de praktijk waar ik loop.

Waar kan ik me het beste naar laten doorverwijzen om zeker te weten of het om de overgang gaat. En hoe gaan de onderzoeken wat doen ze met je. Ik ben steeds banger voor ziekenhuizen door onderzoeken die niet verliepen zoals beloofd. En ik ben sowieso bang voor alles wat onbekend is en ver van huis is. Wie heeft er raad?

Femmena



Madu
Berichten van Madu
Onderwerpen van Madu
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Madu » ma 08 jan 2018 13:59

Hallo Femmena,

Vervelend hoe je je voelt en al die klachten zijn niet makkelijk. Lees vooral veel hier. Je kunt hier heel veel vinden. Zo kan je kijken of je iets herkend. Er staat ook van alles over testen etc.

Ik wens je sterkte iig,

Madu



Anette
Berichten van Anette
Onderwerpen van Anette
Menopauzejaar:
Leeftijd: 63

Re: Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Anette » ma 08 jan 2018 14:28

Hallo Femmena,

Sja, naast de aandoeningen die gezien werden, kan veel van wat je beschrijft er zeker ook op wijzen dat je overgang is begonnen. Je hebt de er de leeftijd voor.

Je vraagt je terecht af "Wat dan, wat als de huisarts me wel serieus zou nemen?"
Natuurlijk zou dat heel fijn zijn en de voorkeur hebben, maar aan het feit dat je in een veranderingsproces zit, kan hij weinig veranderen.
Feitelijk kan hij ook alleen maar uitsluiten dat een bepaalde klacht niet iets anders is.

Met (bloed)onderzoek de overgang uitsluiten kan niet.
Bovendien is en blijft zo'n onderzoek een momentopname in een tijd dat de hormonen per moment enorm kunnen verschillen en je FSH nog lang niet altijd verhoogd is. Aan een negatieve uitslag kun je géén conclusies verbinden.
De kans is groot dat een arts dat wel doet en volhoudt dat je niet in de overgang bent. Er zijn er nog maar weinig die weten, en erkennen dat de overgang bij vrouwen halverwege de 30 begint en dat sommige vrouwen er al in dat begin heel veel last van kunnen hebben.
Wees er op bedacht dat de kans op een negatieve uitslag best groot is, en dat je nog meer in verwarring kan brengen

Sowieso is het enige wat een arts kan doen is mogelijke andere oorzaken van klachten uitsluiten.
Maar ook als bloedonderzoek toevallig wel aantoont dat je overgang er is, is daarmee nog niet bevestigd dat daar de klachten van komen.

Hoe dan ook, waar het de overgang betreft komt het aan op je eigen lichaam kennen, op het totaalplaatje, op vertrouwen

Het is een ingrijpend proces die overgang, waarin je aanloopt tegen nieuw grenzen. Ineens loopt alles niet meer zoals voorheen...Innerlijke stress.
Een heel karwei voor je lichaam en geest om in deze jaren die veranderingen te maken.

Wat mij in mijn overgang wel duidelijk is geworden, is dat het van belang was om de verhouding tussen mijn veranderende draagkracht en mijn draaglast, steeds in de gaten te houden en daar goed rekening mee te houden. Het wast niet meer vanzelfsprekend dat ik dezelfde energie had, of zou horen te hebben.
Het was geregeld stapjes terug doen, soms tijdelijk, vaak structureel.

Hoe meer die uit balans waren hoe zwaarder dat was en is voor mijn zenuwstelsel en hoe meer innerlijke stress er dus rondwaarde in mijn systeem.
Spanningen, stress, komen niet alleen maar van buitenaf. Tijdens zo'n ingrijpende verandering komt er ook een deel van binnenuit.
Lichamelijke verschijnselen die ik had versterkten die innerlijke stres, die zich op zijn beurt ook weer vertaalt in versterkte lichamelijke klachten.

De rust nemen die je lichaam aangeeft nodig te hebben. Gas terug nemen als je dat nodig hebt. Je realiseren dat het niet meer vanzelfsprekend is dat je er net als voorheen altijd op dezelfde gezellige manier voor je directe omgeving kunt zijn. Als een ander gezinslid door een moeilijke periode gaat, eis je, denk ik, ook niet van hem of haar dat ie daar niets van laat merken.

Met de structuur in een gezin met jonge kinderen gaat je bioritme echt niet zomaar de mist in als je op een ander moment van de dag ff gaat liggen.
Mijn ervaring is bovendien dat mijn toen jonge kinderen, nog kort bij hun gevoel en emoties staand, veel royaler waren in het mij gunnen van rust, dan volwassenen dat waren.
Later, eenmaal volwassen, hebben ze van die periode gezegd: Het was niet altijd leuk, maar we hebben er veel van geleerd.
Kinderen kunnen soms meer dan je denkt. Het verantwoordelijkheidsgevoel van een moeder zorgt er wel voor dat je ze niet boven hun kunnen belast. En nee, ik kon niet overal omheen, sommige dingen bleven moeten.

Kinderen voelen toch wel als het je niet goed gaat. Hoe meer je dat probeert van ze weg te houden, hoe verwarrender het voor ze is.

Je bent meer als een moeder die altijd goed en gezellig zou kunnen zijn. Als de draagkracht onder druk staat kunnen die ingrediënten niet altijd als vanzelfsprekend aanwezig zijn. En dat hoeft ook niet. Hoe meer je dat negeert/onderdrukt, hoe groter de kans dat je eerdaags in een burn-out beland.

Ik wens je sterkte en wijsheid Femmena bij de weg die je gaat.

Anette



Femmena
Berichten van Femmena
Onderwerpen van Femmena
Menopauzejaar:
Leeftijd: 39

Re: Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Femmena » di 09 jan 2018 10:26

Dank Madu en Annete

Dat het met bloed onderzoek niet altijd vast te stellen is weet ik helaas al. Ik heb afgelopen weekend deze site bestudeerd alsof ik een examen er voor moest afleggen. En omdat mijn geheugen een zeef is lees ik steeds weer wat overnieuw.

Ik zou niets liever willen dan dat ik eens goed onderzocht word op mijn kwalen maar zoals al eerder vermeld en wat Annete ook zegt huisartsen snappen of willen het niet snappen. En sowieso zijn ze niet van het doorsturen naar de juiste specialisten.

Mijn zoon van dertien volop in de de puberteit is redelijk zelfstandig maar tja soms /regelmatig liever lui dan moe.
Ik probeer hem wel zoveel mogelijk te stimuleren zelfstandig te zijn.
Met school werk heeft hij wel echt veel hulp nodig want hij heeft zwaar dislextie.
Regelmatig valt me dit wel zwaar omdat ik bang ben dat hij het niet zal redden.
Al weet ik heus wel dat het heus wel goed komt.
Gelukkig helpt mijn man hem ook wel eens bij het huiswerk alleen die werkt fulltime en heeft ook niet altijd de energie ervoor. Mede omdat en puber natuurlijk snel afgeleid is en eigenwijs.

Gelukkig is mijn zoon van nature wel zorgzaam en zegt hij ook wel eens van doe maar rustig aan of iets dergelijks.
Ik moet gewoon zelf vooral leren loslaten maar dat valt mij in het algeheel al erg zwaar.
Op het ene moment denk ik laat me allemaal met rust maar aan de anderen kant wil je moederen zorgen controle houden/hebben. Word soms al gek van mijzelf Hoe moeten anderen daar dan niet over denken.

Ik kan gelukkig met mijn man goed praten al wil ik hemb ook weer niet steeds belasten met mijn gezeur enzo. Tegen mij zoon zeg ik sinds twee dagen dat ik in een soort tweede puberteit zit. En niet lekker in mijn vel en dat ik daarom zo nu en dan zo doe als ik doe.
Ik hoop maar dat het begrip blijvend is

. Pfffff word er vaak gewoon moedeloos van hoev ik me voel maar dat hoort erbij.
Kijk dat ik niet meer vruchtbaar zal zijn en dat ik in de overgang zou zijn vind ik eigenlijk prima. Beetje jammer want ik voel me op zich nog geen 39 maar ik zie wel op tegen de bijkomende klachten en kwalen. Want eigenlijk kwakkel ik al bijna mijn hele leven.
Vooral geestelijk want ik heb heel veel meegemaakt en nu eindelijk 11 jaar rust en dan ondertussen dit grrrrrt.


Maar ja ik probeer maar zo te denken zolang ik in de overgang zou zitten betekent het in ieder geval dat ik leef en niet dood ben. En dat heus de zon weer gaat schijnen. ( verlang sowieso ook naar echt zonlicht klaar met de winter) ik ga nu maar weer verder met was vouwen en tv kijken. Bedankt nogmaals voor jullie reacties.

Femmena



Janneke71
Berichten van Janneke71
Onderwerpen van Janneke71
Menopauzejaar:
Leeftijd: 46

Re: Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Janneke71 » di 09 jan 2018 19:52

Sterkte Femmena!

Ik heb mezelf aangemeld voor de wachtlijst voor de vrouwenpoli. Dat is, wat ik er van hoor, de plek om met je vrouwenkwalen naar toe te gaan. Misschien ook iets voor jou

Janneke71



Femmena
Berichten van Femmena
Onderwerpen van Femmena
Menopauzejaar:
Leeftijd: 39

Re: Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Femmena » di 09 jan 2018 22:42

Hallo

Zeker iets om over na te denken. Er zit in den haag een vrouwen kliniek. Alleen is de website niet echt duidelijk voor mijn hormonen koppie dus nog maar even paar keer lezen en desnoods bellen.

Femmena



Femmena
Berichten van Femmena
Onderwerpen van Femmena
Menopauzejaar:
Leeftijd: 39

Re: Zou het dan toch de overgang zijn?

Bericht door Femmena » vr 12 jan 2018 07:30

Update
Ik ben bij de huisarts geweest dit keer een jonge vrouw. Dus had zoiets van ojee dat word gek niet.
Maar ze naam mee serieus mede omdat ik de checklist liet zien van deze site en ook nog eens een vriendin had meegenomen. Ik heb het hele verhaal zoveel mogelijk van a tot z uitgelegd mijn vriendin vulde hier en daar ook nog aan.
Ik mag zodra de eerst volgende menstruatie komt mijn bloed laten prikken. Voor de overgang test. De 40 plus test had zij nog nooit van gehoord. Als de uitslagen binnen zijn dan worden die besproken en als ik daarna nog wil ( ja graag ) krijg ik een verwijsbriefje voor de gyno.
Het schijnt dat in het haga ziekenhuis en hekje poli zit voor oa dit soort dingen. Hopelijk vind ik de kracht om daar heen te gaan. Want door de angst en paniek aanvallen durf ik niet zo ver van huis en ook niet meer met de bus of tram. Maar ik ga gewoon rustig kijken hoe of wat. En anders ga ik eerst naar bronovo dat is bij mij bijna om de hoek.
Nu verder afwachten hoe of wat.

Femmena



Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht