Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Een van de bekendste verschijnselen van de overgang die altijd worden genoemd, zijn de wisselende stemmingen en het emotioneler zijn
Gevoelens - Emoties - Stemmingen
Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd: 58

Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » ma 08 nov 2010 08:39

Hoi mede overgangsters,

Ik vraag me af of ik weer zo een vrouw ben bij wie de klachten weer anders zijn dan bij anderen. Vooral 's ochtends heb ik ineens het gevoel alsof ik moet huilen maar er komt niets.
Het komt zomaar opzetten als ik de hond uitlaat, of de afwas aan het doen ben, dus gewone dagelijkse dingen. Deze emotie maakt me heel erg onzeker en gespannen en ik weet niet wat ik er mee aan moet.
Moet ik er juist aan toegeven of moet ik het wegdenken? Ik hoop eigenlijk dat ik niet de enige ben en het voor een van jullie ook herkenbaar is. Snap er zelf niets van.

groetjes
Lydia (nu50)



Annemiek
Berichten van Annemiek
Onderwerpen van Annemiek
Menopauzejaar:
Leeftijd: 68

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Annemiek » ma 08 nov 2010 09:21

Beste Lydia,

De ochtend beleef ik ook als moeilijk en in het begin had ik deze emoties ook heel erg sterk.
Vooral ook als je met iets in huis bezig bent.
Er gaan dan van alle mogelijke gedachten door je hoofd.
Dit is niet tegen te houden en ik raakte daar ook erg gespannen van.
Emoties probeer ik zoveel mogelijk te laten gaan omdat het anders topzwaar gaat worden in mijn hoofd.
Vaak zijn het gevoelens waar je in een andere situatie niet zo mee bezig bent, omdat het je dag verstoort.
Het zijn dingen die je normaal een beetje wegstopt, maar nu we meer geemotioneerd zijn komen juist dit soort gedachten naar boven.
Ik probeer zoveel mogelijk mijn emoties, wanneer mogelijk, te laten gaan.
Op dit moment vind ik het bezig zijn aangenamer.
Dit forum vind ik ook een uitstekende gelegenheid om elkaar er doorheen te helpen.
Van harte wens ik je sterkte en probeer niets op te kroppen, maar wanneer mogelijk je te laten gaan.
De stap naar dit forum die je genomen hebt om je gevoelens te beschrijven, is al een stap voor jezelf in de goede richting.

Lydia, we gaan er tegenaan!
Groetjes,
Annemiek



JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JankeVeenstra » ma 08 nov 2010 15:32

Beste Annemiek en Lydia,

Het komt mij bekend voor. Ik heb zo nu en dan enkele hele vervelende dagen, dan wil ik mijn bed niet uit, want alles is grijs om mij heen. En als ik eruit ben voel ik me zo anders, dan ik normaal ben, nergens zin in. En dan wordt ik erg emotioneel, en huil het er allemaal uit. Dit lucht wel enigszins op, maar het komt bij mij ook heel snel weer terug. En neemt de hele dag bezit van me. En dat is zo vermoeiend. Doe dan wel wat maar het gaat de dag door niet van harte. Ik voel me dan gewoon alleen en rot.
Ben blij dat ik 's avonds mijn bed weer in kan, dan voel ik het even niet. Dit duurt enkele dagen.
Wat bij mij wel opvalt is dat ik nu tegen een menstruatie aan hik die maar niet door wil breken. die is erg onregelmatig.
Volgens mij heeft dat er bij mij mee te maken.

Ik voel me vaak zo alleen met dit depri gevoel, er is niemand in mijn naaste omgeving die ook dit herkent. Ik voel mij onbegrepen. Mijn gynaecoloog heeft mij geadviseerd om naar een psychiater te gaan, maar die kan dit ook niet plaatsen.
Het is voor mij zo machteloos. Wie herkent dit?
Ik ben 47 en ben al jaren onregelmatig ongesteld (6 jaar)

Janke



Ruchama
Berichten van Ruchama
Onderwerpen van Ruchama
Menopauzejaar: 2002
Leeftijd: 62

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Ruchama » ma 08 nov 2010 16:22

O, Janke,

ik ben ook 6 jaar onregelmatig geweest en daarna stopte de menstruatie, dus misschien is er hoop voor je dat de premenopauze spoedig achter je ligt. Dan ben je er nog niet, maar dan is de eerste fase voorbij in ieder geval. :roll:

Ruchama



Gaea
Berichten van Gaea
Onderwerpen van Gaea
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Gaea » ma 08 nov 2010 16:34

Hallo Janke,

Ik wil reageren omdat de gevoelens die jij beschrijft ik ook een geruime tijd heb gehad.
Vond het heerlijk om 's avonds naar bed te gaan alleen om dat rotgevoel niet te hebben maar ja ... dan werd je 's morgens weer wakker en begon het hele liedje van voren af aan.
Het liefst hield ik dan mijn ogen dicht om alles buiten te sluiten maar dat werkt natuurlijk niet want de plicht roept.
Ik herken het dus zeer zeker, kan het gevoel zo weer oproepen als ik eraan denk omdat het zo allesoverheersend was. Ik dacht ook dat er geen eind aan zou komen maar momenteel gaat het goed en het klinkt misschien raar maar ik kan God wel danken op mijn blote knieën (als die er iets mee te maken heeft natuurlijk want ik denk eerder dat het de hormonen zijn).
Nog wel eens een slechte dag/dagen maar echt niet te vergelijken met destijds.
Vaak is er nu ook een aanleiding zoals een menstruatie die op zich laat wachten, hormonen die sowieso schommelen en de eerste dagen van de menstruatie.

Sterkte,
Gaea



JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JankeVeenstra » ma 08 nov 2010 17:15

Beste Ruchama en Gaea,

Ik vind het zo fijn dat jullie zo snel op mijn berichtje reageren.
Het is een warm gevoel dat ik dus niet gek ben, maar dat het echt bij de overgang hoort. Ik heb dat depri- gevoel al meer dan 3 jaar .
Kon ik er zelf maar wat meer vrede mee hebben en zeker weten dat het de overgang is, misschien kan ik het dan beter accepteren.
Maar dat is het moeilijkste van alles. En ook het thuisfront heeft het er moeilijk mee. Die hebben al die jaren een vrouw en moeder die in slechte perioden anders functioneert. Sommige weken voel ik me zo goed dan kan ik me niet voorstellen, hoe het rotgevoel ook al weer voelt. Doe gewoon mijn ding, en genieten nou van de kleinste dingen om mij heen.
Buiten deze vervelende klachten, die voor mij echt heel zwaar zijn, heb ik zo nu en dan opvliegers, kan vreselijk malen en echt alles is me teveel, bijna elke nacht heel erg last van nachtelijke transpiratie droge mond, droge ogen, spierpijn en gewrichtspijn. Ik stop maar met klagen.

Voor de overgangsklachten was ik nooit ziek en al helemaal geen klager en nu .................... om gek van te worden. Ik ben mezelf gewoon niet.

Gebruiken jullie ook hormonen of i.d.?

Groet
Janke



Gaea
Berichten van Gaea
Onderwerpen van Gaea
Menopauzejaar:
Leeftijd: 51

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Gaea » ma 08 nov 2010 18:28

Hai Janke,

Opvliegers, nachtelijk zweten, spier- en gewrichtsklachten....allemaal (helaas) herkenbaar :( .
Hormonen gebruik ik niet, tot dat besluit ben ik gekomen na heel wat lezen hier maar ook mijn gynaecoloog is er geen voorstander van.
Voor mij wegen de nadelen niet op tegen de voordelen en het naarste vind ik nog wel dat je de overgang uitstelt maar niet afstelt dus maw: je moet er toch doorheen, vroeg of laat.
Ik slik wel een goede multivitamine afgestemd op vrouwen en gebruik soja producten (3x per dag zuivel).
Door de gynaecoloog is mij geadviseerd magnesium te gebruiken omdat na een dexa-scan is gebleken dat ik in lichte mate osteoporose heb (extra calcium was niet nodig omdat ik zuivel gebruik).
Verder probeer ik zo goed als mogelijk is naar mijn lichaam te luisteren en dat houdt in dat ik vaak een stapje terug moet doen.
Ik heb dagen dat het goed gaat maar ook dagen/weken dat de klachten heftig zijn, eigenlijk dus zoals veel vrouwen hier op het forum.
Ik denk dat dat mij ook het meest steunt en geruststelt: herkenning!

Groetjes
Gaea



Trudy
Berichten van Trudy
Onderwerpen van Trudy
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Trudy » di 09 nov 2010 11:01

Hoi Gaea

Ik kan er over mee praten hoor, heb net 3!! weken achter de rug van allerlei klachten, je kent ze vast wel, znel geirriteerd hartoverslagen trillen onrust snel boos depri en noem maar op....... pff toen ik nog ongesteld was had ik alleen maar last van pms een paar dagen voor de menstruatie, nu gewoon 3 weken ellende!!

Gr Denize



Tinne
Berichten van Tinne
Onderwerpen van Tinne
Menopauzejaar:
Leeftijd: 57

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Tinne » di 09 nov 2010 11:26

Hallo

yep heb ik ook die emotie's, zelfs nu... en ik vrees dat m'n vriendinnen dit eens beu gaan zijn.
Normaal ben ik diegene die altijd klaar staat, mezelf opzij kan zitten, om naar iedereen te luisteren, goede raad te geven als ze dit wensen, en mee oplossingen te zoeken,
Maar nu...ik in deze faze zit, waarin ik emotioneel een wankel iemand ben, die de ene keer als een blijtend kind reageer, en de andere keer als een boos opstandig kind, bijwijle heel gefrusteerd kan doen, en ondertussen als een heel bekwame persoon alles hebben opgevangen en gezien en dat wil op wijzen... pff..
Ik vermoed echt dat ze dat eens beu gaan zijn, en dat ik eens echt iets ga zeggen of doen, dat hun gaat kwetsen..
Toch moet ik hierdoorheen.. het gaat hier in dit geval om mijn leven..

Tinne



JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JankeVeenstra » di 09 nov 2010 12:27

Hallo lotgenoten,

Bij mij word vandaag de wereld weer langzaam aan ietsje vriendelijker. Stapte depri mijn bed uit, en had helemaal nergens zin in, maar er komt een beter gevoel in mij naar boven.
Gisteren was ik nog zo kwaad op alles, en heb dan vaak het gevoel van, waarom stopt dit nou niet eens een keer, en kan ik weer gewoon mijzelf zijn. Het is net of zit ik in het lichaam van een ander. Mijn lijf wil wel, maar mijn geest kan het dan niet allemaal aan. Herkennen jullie dit. Als ik dan soms alleen ben, dan kan ik me ook echt eenzaam voelen, net of gaat alles aan mij voorbij. En dat gevoel, is eng, en gaat gewoon niet weg.
Mijn psycholoog heeft mij antidepressiva voorgeschreven, en dat haalt het grillige gevoel wel wat weg, maar toch.

Ik vind de overgang soms mijn ondergang, en toch gaat de zon altijd ook wel weer enkele weken schijnen in mijn hoofd.
Ik hoop dat hij vandaag doorzet, naar ieder dag weer ietsje meer.

Iedereen veel sterkte, het sterkt mij door elkaars berichten te lezen.

Janke



Mattie
Berichten van Mattie
Onderwerpen van Mattie
Menopauzejaar:
Leeftijd: 65

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Mattie » do 11 nov 2010 15:52

Hallo overgangsters,

Toen ik op jullie berichten wilde reageren, bleek mijn wachtwoord niet te kloppen. Vast verkeerd opgeslagen of iets anders fout gedaan, maar dit voelt ook wel bekend. Veel dingen die ik vroeger heel precies deed, lopen nu een beetje uit de hand.
Met een vriendin had ik het gisteren over de leeftijd van de overgang. Zij is, net als ik, 57 jaar en was erg uitgeput van alle rondwervelende emoties in haar hoofd en lichaam.

Op dit forum is goed te zien hoe vroeg dit allemaal kan beginnen en ook wanneer het (eindelijk) in balans kan gaan komen. Boven de 60 zie ik niet veel vrouwen meer, dus ik hoop maar dat het einde dan echt in zicht is.

Van Annemiek, 61 jaar, staat hier een bericht. Emoties laten gaan en zich op dit moment prettig voelen bij bezig zijn. Bemoedigend, net een stap verder dan ik zelf ben.
Ik zou heel graag lekker bezig willen zijn, maar heb juist bezigheden laten schieten omdat ik ze niet goed aankan. Dat was vrijwilligerswerk voor bejaarden en ehbo-werk, wel enthousiast begonnen maar ik ben er op dit moment te moe voor en vaak te onzeker.
Misschien zouden het meer dingen puur voor mezelf moeten zijn. Soms komt er door alle onzekerheid een flits boven: zingen, dansen, yoga! Leuke dingen, sommige heb ik in mijn echt jonge jaren gedaan, maar ik hoop dat de moed ervoor vanzelf gaat komen.
Omdat emoties zich zo snel kunnen afwisselen, heb ik in de afgelopen tijd me opgegeven voor dingen waar ik bijna meteen weer spijt van had.
Echt het gevoel van 'hoe heb ik dit kunnen doen?' Zoals pilates, na een les meteen er vanaf, gelukkig was het een proefles.

Herkent iemand dit?

groet,
Mattie



LiesbethC47
Berichten van LiesbethC47
Onderwerpen van LiesbethC47
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door LiesbethC47 » do 11 nov 2010 18:17

Hallo dames,

Ik heb periodes dat ik nergens geen last van heb en echt heel beslist denk: ik trap er nooit meer in en laat me nooit meer meeslepen door mijn hormonen, maar nu zit ik er weer middenin en ben een en al opstand.
Wil niet meer bezig zijn met de overgang maar me gewoon goed voelen. Waarom kon dat eerst zonder moeite en loop ik nu weer de hele tijd te malen? Wanneer houdt dit nou eens op?

Is dit nou wel echt de overgang en ben ik niet gewoon psychisch gestoord etc. etc. Word er zo ontzettend moedeloos van. Wil zo ontzettend graag vooruit en genieten van alle mooie dingen om me heen maar op de een of andere manier lijkt het wel of dat niet mag van mezelf. Dat ik gewoon wil malen en alles wil verklaren wat er met me gebeurt.
Ben altijd een hormoongevoelig iemand geweest (3 miskramen, een postnatale depressie en PMS).

Ben nu 2 jaar menstruatievrij dus zou je toch mogen verwachten dat de hormonen een nieuwe balans hebben gevonden. Heeft er iemand enig idee hoelang het duurt alvorens de hormonen een nieuw evenwicht hebben gevonden? En herkent iemand deze periodes van ups and downs?

Liesbeth



JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JankeVeenstra » vr 12 nov 2010 09:23

Goedemorgen Liesbeth,

Jij schrijft dat je hormoongevoelig bent. Dat is mij verteld na de geboorte van mijn 2e kind. Had tijdens die zwangerschap verstoorde leverfuncties, en was heel erg afgevallen.
Ik schijn een extreem hoge hormoonspiegel te hebben. Heb veel last van PMS. Ben tijdens mijn menstruatie {nu dus na 9 weken} weer heel erg down. Ik heb al meer dan 3 jaar sterk wisselende stemmingen. Gebruik op advies antidepressiva maar dat helpt mij niet voldoende.
Heb hetzelfde gevoel als jij, van het zijn mijn hormonen, en je laat je niet in een negatieve bui meeslepen. Maar als die een week je leven negatief beheerst, dan zijn de dagen lang en zie je het gewoon niet meer zitten. Ik voel ik me een psychisch wrak die helemaal niks aankan.

Ik menstrueer nog onregelmatig, en die depri buien komen en gaan Ik kan er geen peil op trekken. Ze zijn er gewoon.
Wat ik dan heel erg doe is malen, malen en overal over nadenken. Van toen voelde ik me zo slecht, en dat duurde zolang, dus zal dat nu wel weer hetzelfde zijn.
Hoe vind jij de kracht om iets van een dag te maken, om je bed uit te komen?
Het wordt bij mij na meer dan 3 jaar ellende steeds moeilijker. Ik zie dan niks positiefs, en dan vind ik zo zwaar.

Liesbeth, ik hoop dat je reageert en iedereen die zich in ons verhaal kan vinden.
Dat geeft een gevoel dat je niet de enige op de wereld bent met een down gevoel in de overgang.

Groet
Janke



Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » zo 14 nov 2010 16:34

Hoi mede overgangsters,

Vandaag weer een afschuwelijke dag, voel me vreselijk slecht in mijn hoofd en lijf, en vraag me af hoe lang hou ik dit nog vol houdt. Het lijkt wel een strijd met een kracht waar ik geen vat op heb. Mijn gedachtes gaan gewoon z'n eigen gang ondanks dat ik nu een andere AD slik (sinds mei), leek goed te gaan maar sinds een paar weken is het weer vreselijk. Werd weer even 1 dag ongesteld en toen was 't weer raak. Voel me zo langzamerhand een wrak. Ik raak door al het denken en alle gevoelens gewoonweg uitgeput. Slapen is het enige dat ik wil en verder niks.

Ben ik nou gewoon weer overspannen of is dit 'gewoon' de overgang. (Ben 14 jaar geleden overspannen geweest). Er lijkt geen einde aan te komen en ik word er echt moedeloos van.

Hoera voor de vrouwen die het allemaal vol weten te houden en zich ook zo voelen. Hoop er nog 'ns eentje echt tegen te komen want in mijn omgeving kan ik ze niet vinden, alleen hier op 't forum kom ik lotgenoten tegen.

een sombere groet van Lydia



Elisa2012
Berichten van Elisa2012
Onderwerpen van Elisa2012
Menopauzejaar:
Leeftijd: 45

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Elisa2012 » zo 14 nov 2010 19:05

Beste Lydia,

Zijn je negatieve gevoelens al lang aan de gang? Heb je een erg druk leven? Ik ken je natuurlijk niet en ik ben geen dokter... maar het klinkt voor mij als als iets hormonaals (briljante conclusie niet? ;) )

Hormonen kunnen vreselijke dingen tussen je oren uitrichten. Ik heb een tijd gehad dat ik rond mijn eisprong het gevoel kreeg alsof er iets vreselijks ging gebeuren, of ik al het leed v.d. wereld opeens op mijn schouders droeg.
Ik heb dit jaar een korte periode AD geslikt (was in de eerste plaats tegen buikpijnklachten), ik knapte er een beetje van op ... al werd ik er nogal door verdoofd ... en was ik eigenlijk blij dat ik er weer vanaf was.

Schreeuw het hier lekker uit Lydia! en probeer je negatieve gevoelens te accepteren voor wat ze zijn ... iets tijdelijks en "gewoon" maar een vervelende hersenkronkel ... bekijk je gevoelens eens van een afstand als dat je lukt. Nogmaals, ik heb misschien makkelijk praten, want ik ken je natuurlijk niet.

Heel veel sterkte,
Elisa1972



Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » zo 14 nov 2010 19:13

Hallo Elisa1972,

Wat een fijne en gemeende reactie van jou, dat doet me echt goed. Ik slik de AD helaas al ongeveer 12 jaar omdat ik er niet meer vanaf kom en nu ik in de overgang zit vond de huisarts dit al helemaal geen goed plan. Vandaar dat ik nu ook een andere soort AD slik omdat ik een soort resistentie opgebouwd leek te hebben van de eerste AD.

Ik weet dat ik door de overgang heen moet maar op sommige momenten valt het me zo zwaar tegen. Vooral als ik dus een soort menstruatie lijk te hebben dan begint alle ellende weer van voren af aan. Hormonen heb ik ook geprobeerd maar begon na 1 week weer vreselijk te vloeien en daar was ik ook niet zo blij mee en ik had het gevoel dat ik tegen iets natuurlijks in ging. Ik sla me er wel doorheen want ik heb een ongelofelijke fijne en begripvolle man en 2 leuke kinderen maar soms voel ik me dan weer zo schuldig als ik weer zo vol in mijn hoofd zit. Dan denk ik bij mezelf goh, ze zullen wel denken daar heb je die zeur weer met haar hormonale probleempjes.

Ik weet dat ik ook ooit van de AD afkom maar nu dus nog even niet maar ik wil ooit op eigen kracht verder en al mijn emoties weer voelen en beleven, dus ook de minder leuke maar wel zonder hulpmiddelen.

groetjes
Lydia



Nana
Berichten van Nana
Onderwerpen van Nana
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Nana » ma 15 nov 2010 12:06

Hoi Lydia,

Ik herken het zo ontzettend goed,.... en begrijp helemaal wat jij doormaakt. Ik had maar 2 zinnen nodig van je, om het/je te begrijpen.
Ook ik ben 13 jaar geleden overspannen geweest, en dacht de laatse tijd, dat ik het weer aan het worden was, en ben bang erg bang, om weer de controle over mezelf te verliezen.
Ik heb gisteren deze site ontdekt... gelukkig ! Ik begon me steeds wanhopiger, en radelozer te voelen. Toen ik na het lezen van vele verhalen van "lotgenoten", eindelijk een klein beetje innerlijke rust kreeg en opluchting, dit was herkenning!

Het is een zware strijd, zo voel ik het, die ik moet leveren, een akelig rot cirkeltje waar ik in zit, maar ik blijf heel vaak tegen mezelf zeggen :loslaten is winnen, op alle fronten, ik verlies niks.
Misschien kun je er iets mee? Ik ga A.s Woensdag naar een homeopatisch arts in de hoop dat hij voornamelijk op het geestelijke vlak, iets voor me kan betekenen. Ik leef met je mee, letterlijk en figuurlijk, en je bent niet alleen, het komt met jouw weer goed met je Lydia en met mij ook weer.., ook al denk ik vaak van niet.
Ik wens je veel kracht toe, ik hoop dat je een beetje steun aan mijn verichtje hebt.

Nana



JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JankeVeenstra » ma 15 nov 2010 12:26

Hallo Lydia,

Als ik jou verhaal lees, dan had ik het kunnen zijn.
Ik slik ook al 12 jaar AD. Ik was toen 35 jaar. Maar goed, toen ik me 3 jaar geleden zo goed voelde bouwde ik langzaam de AD af, en na dit te hebben gedaan ging het helemaal bergafwaarts.
Ik belandde in een rollercoaster van ellende. Het was heel erg zwaar. Dus andere AD en op zich gingen de jaren met meer vallen dan opstaan. De zware perioden blijven steeds terugkomen. Heb al veel ondernomen, gynaecoloog, verschillende hormonen geprobeerd mocht niet baten, op homeopathisch gebied van alles, bij de overgangsconsulente geweest, een lief vrouwtje maar zelf geen ervaring met de overgang.

Ik heb erg onregelmatige menstruatie, met vreselijk veel vloeien. Heb 1 keer per maand een dag opvliegers, en zweet bijna elke nacht mijn bed uit.

Maar mijn stemming heb ik het meeste last van en op dit moment is het als 3 jaar geleden, toen was het ook erg heftig. Niks interesseert me meer wat, en ik vind het zo erg dat het zo mijn dagen beheerst. Dat je echt nergens zin hebt.

De motivatie om er voor te gaan kan ik steeds minder opbrengen. Ik voel me een psychisch wrak en vraag mij vaak af, waarom sommige vrouwen zo diep moeten gaan.

Het ergste is dat bij alles wat je doet, je er zo negatief steeds over na denkt. Je bent heel erg geprikkeld, en kwaad op alles en iedereen. Er is geen peil op te trekken. Soms denk ik wel eens, je bent hartstikke gek. Zo erg voelt het!

Ik weet vaak niet meer iets om me door een dag heen te slepen. Het is erg grillig. Met een kalmeringstabletje gaat het wel. Maar is dat nou het leven in de overgang?

Iedereen die ook zo diep gaat heel veel sterkte

Groet
Janke



Nana
Berichten van Nana
Onderwerpen van Nana
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Nana » ma 15 nov 2010 12:39

Hallo Janke

Ik heb gisteren deze site ontdekt ... en ik heb zonet mijn eertse berichtje getikt naar Lydia en zag even daarna jouw verhaal.
Jullie verhalen zijn voor mij ook zo ontzettend herkenbaar en ik ben dankbaar dat ik niet de enigste ben die deze ellende doormaakt, dat er lotgenoten zijn, waar ik mijn "ei"bij kwijt kan, en die ik evt ook een steuntje in de rug mag of kan geven... Begrijp me a.u.b niet verkeerd, dit gun ik niemand, juist omdat ik zelf, jammer genoeg, maar al te goed weet wat je doormaakt.

Maar ergens geeft het me toch een beetje moed, dat ik weet dat ik gelukkig niet zo "gek" ben als ik zelf ooit denkt, en dat deze verschijnselen "gewoon" bij de overgang horen... Hoe er grip op te krijgen ... dat is dan weer een tweede en de hardste en moeilijkste strijd die ik/jij moet leveren. Ik denk wel dat het ons op de been houd, door elkaar een beetje te kunnen steunen en er over te praten, in de moeilijke tijd, waarvan je vaak denkt, dat je daar nooit meer uitkomt.

Ik hoop dat ik jouw, net als Lydia een beetje een steuntje in je rug heb kunnen geven door dit berichtje.

Ik wens jouw ook veel kracht toe
Groetjes van een "lot"genoot"
Nana



Alphonsa
Berichten van Alphonsa
Onderwerpen van Alphonsa
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Alphonsa » ma 15 nov 2010 16:21

Hallo allemaal,

Heb het globaal gelezen. Herkenbare dingen, maar...
Mijn huisarts zegt dat depressies niet het gevolg kunnen zijn van de overgang, de overgang versterkt alleen gevoelens en emotie.

Zelf word ik voornamelijk gillend gek van dat rare slapen. Ik ben er al een jaar mee aan de gang nu. Soms denk ik dat ik al half dood moet zijn wil ik eens binnen 1 uur inslapen. Ongelofelijk. Ik slik nu sinds twee maanden een AD, maar rustig?? Als ik nog steeds niet goed doorslaap blijven er andere kwalen op de loer liggen; dingen die ik al lang heb, maar dan nog vaker naar voren komen. :(


Maar blijf hopen en zet door al is het maar door hier wat neer te schrijven het lucht op en het wordt gelezen en serieus genomen. :)

Volgende week ga ik eens naar een psycholoog tenminste als ik het tegen die tijd nog zie zitten.
Ik tob ook met een sterfgeval (moeilijke verwerking) de overgang is daar meteen achteraan gekomen.

Alphonsa



JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JankeVeenstra » ma 15 nov 2010 19:46

Beste Alphonsa,Nana Lydia,

Volgens mij zitten we allemaal in hetzelfde schuitje.
De stemmingen. en deprigevoelens zijn bij mij heel sterk wisselend. Hebben jullie dat ook. Want als ik een keer weer heel diep ga, ben ik bang om weer terug bij af te zijn, en dat alle ellende weer van voren af aan begint.
Ik maak mij nu ik dit schrijf al weer druk over morgen. Hoe kom ik mijn bed uit, en ben ik dan weer direct zo depri. Wat moet ik doen om mij beter te voelen, ook al weet ik dat ik morgenvroeg nergens zin in heb.
Zo ben ik de hele dag met je zelf bezig, dat is toch niet normaal. Terwijl ik zo graag de oude ik wil zijn.
Die momenten zijn er ook wel, maar dat is alweer 10 dagen geleden.
Het vreet aan mij en kosten onnoemelijk veel energie. Dit duurt bij mij al jaren.

Wat ik ook nog even kwijt wil is de verandering in mijn cyclus. Ik was het de eerste 4 dagen een ietsje pietsje, en vanaf vorige week woensdag tot maandag behoorlijk. al met al een dag of 10. Heb ik nog niet eerder zolang gehad.
Alles aan mij vind ik vreemd. Ik kan er geen peil op trekken.
Ben ik nou gek, vraag ik me af?
Of is het toch de overgang.................................
Hier zou ik graag een antwoord op willen hebben, dan zou ik mij een stuk zekerder voelen. Ik krijg a.s. woensdag uitslag over een bloedonderzoek, hoever ik in de overgang zit.......
Dit is te checken.

Ik wacht maar af
Janke



Nana
Berichten van Nana
Onderwerpen van Nana
Menopauzejaar:
Leeftijd: 49

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Nana » ma 15 nov 2010 21:11

Hallo

je bent niet gek Janske, de hormonen geven je het gevoel dat je gek aan t worden bent, je vertrouwt jezelf niet meer, je hele eigen ik daar twijfel je bij het minste en geringste aan.
Het is en word een cirkel die moeilijk te door breken is, je bent steeds in gevecht met jezelf, zeer vermoeiend.....en niet iets om vrolijk van te worden.

Maar er breekt een tijd aan dat deze cirkel langzaam doorbroken gaat worden, en dat het steeds iets beter gaat, daar houd ik me aan vast, al valt dat heel vaak niet mee, omdat te geloven, het schommelt continu heen en weer.

Sterkte meid, en houd vol

Nana



Lydia1959
Berichten van Lydia1959
Onderwerpen van Lydia1959
Menopauzejaar:
Leeftijd: 58

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lydia1959 » di 16 nov 2010 07:26

Hallo Allemaal,

Wat een fijne reacties van jullie allemaal, ik ben echt dankbaar met deze site en vooral met de 2 meiden die dit opgezet hebben. Doordat ik zoveel herkenbare verhalen lees voel ik me weer beter, hoe erg ook maar ik bedoel daarmee dat ik dus niet gek aan het worden ben en ik 'gewoon' in de overgang zit en niets anders. Ik ga ook geen extra AD slikken zoals mijn HA had aanbevolen want dan moet ik dat ook weer zien af te bouwen als het beter gaat.
Ik moet hier doorheen en waarschijnlijk verzet ik mij teveel tegen alle verschijnselen om het zo maar te noemen.

Ik heb zelf het gevoel dat sommige vrouwen waaronder ik erg gevoelig zijn voor veranderingen en daardoor behoorlijk uit het lood geslagen kunnen worden. Je valt en staat weer op en probeert weer verder te gaan maar soms is het heel moeilijk om weer op te staan.

Kwam bij de hond uitlaten een hele leuke vrouw tegen van 58 en toevallig kwam het gesprek op de overgang, goh wat toevallig, maar het leek wel of op dat moment alles op ziin plek viel toen ze het over haar overgang had. Zij hoeft op dit moment niets meer van zichzelf en doet alleen waar ze zin in heeft. Zij had ook vreselijke stemmingswisselingen en wist me te vertellen dat ze nu heel relaxed is en dat het echt beter wordt allemaal. Je wordt hierna een soort wijze vrouw zeg maar die anderen weer kan steunen en hier doorheen kan helpen.

Gisteravond heb ik een fantastische leuke avond gehad, nergens last van en me ook niet afgevraagd hoe dat kwam, want daar moet ik eens mee stoppen, er is niet altijd een verklaring voor waarom ik mij de ene keer geweldig voel en een paar uur later weer een zo beroerd.
Ik ga vandaag gewoon werken en maak er wat van. Allemaal veel sterkte met alles en tot mails.

Groet
Lydia



JankeVeenstra
Berichten van JankeVeenstra
Onderwerpen van JankeVeenstra
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door JankeVeenstra » di 16 nov 2010 13:04

Beste allemaal,

Kennen jullie het gedicht, geschreven door Franca?

Zou je de wereld door mijn ogen kunnen zien
Dan zou je mij beter begrijpen misschien
dan zou je mijn verwarring voelen
en weten wat ik zou bedoelen
alles waarin ik heb geloofd
wat me werd verteld en beloofd
ik krijg mijn gedachten niet meer in banen
't is een wild gevecht met mijn tranen
Waar ben ik in Gods naam in beland
mijn gevoel rijmt niet meer met mijn verstand
Ik zit nu met een geestelijke chaos
iets wat ik zelf nu even niet oplos
Een nieuwe fase in je leven
werd me verteld en word er geschreven
maar hoe moet ik die ingaan
als ik er niet mee kan omgaan
De vele onbeantwoorde vragen
die steeds maar voortdurende strijd
die eindeloos lang lijkende dagen
men zegt het is een kwestie van tijd.....

Zo als zij het beschrijft, zo voelt het.
Alleen is de grote vraag wanneer stopt het.............?

Janke



Vrouw en Overgang
Berichten van Vrouw en Overgang
Onderwerpen van Vrouw en Overgang
Menopauzejaar:

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Vrouw en Overgang » di 16 nov 2010 13:18

Hallo Janke en anderen,

Misschien aardig om te weten:

Dit gedicht is ca. 10 jaar geleden (1999-2000) geschreven door 'Franca' voor onze website. Het heeft daar tot aan de laatste vernieuwing van de site vorig jaar ook altijd opgestaan.
Een gedicht dat inderdaad veel vrouwen aansprak en aanspreekt. Het is na al die tijd dan ook overal op internet terug te vinden.

Groet
Vrouw en Overgang



Alphonsa
Berichten van Alphonsa
Onderwerpen van Alphonsa
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Alphonsa » wo 17 nov 2010 11:06

Hallo allemaal,

moet even mijn ei kwijt....dank voor jullie verhalen we zijn niet GEK!

Zoals bij vele van jullie is het steeds weer afwachten hoe de dag verloopt. Die wisselende stemming van :ach het gaat we, tot het nagaan of het allemaal wel zin heeft en welke weg je in zal slaan... in 2008 ben ik mijn broer verloren aan zelfmoord, en mijn ouders leven nog. Kun je nagaan. Ik heb zijn hele leven moeten "opruimen", samen met mijn man en zwager en zus. Hij was vrijgezel en de steun van mijn ouders. 8 maanden na zijn dood kwam ik echt merkbaar in de overgang. Het kwam er gewoon leuk achteraan zeg maar.
Hert is gewoon teveel geweest denk ik.

Zo was ik gisteren na een rare nacht de hele dag duizelig, ik heb een een evenwichtsstoornis die zit er al 20 jaar en steekt vrij snel de kop op nu met slechter slapen :mrgreen: Maar.. toch een aantal dingen hier in huis gedaan (ik ben een doener) en verder tussen bed en bank heen en weer om steeds het hoofd rust te gunnen. Er is gewoon niet aan te wennen. Dus maar weer medicijnen nemen en kijken of het een tijdje beter gaat. Op die momenten kan ik niet fietsten, sporten (en dat is juist een uitlaatklep) ik sport samen met vrouwen tussen de 30 en 60 jaar. Het verschil tussen de dagen onderling is erg groot; het slechtste voel ik me zoals gisteren. Heb ik gisteren nog gelachen: ja toch wel...
Ik zei tegen mijn man dat als ik altijd duizelig zou zijn ik een euthanasiepil aan de huisarts zou vragen. Nou dat is fors zei hij. Kun je nagaan...

Mijn vriendinnen hebben echt geen idee die hebben weinig of geen uitval. Mijn zus is 55 en die heeft er altijd bij gewerkt ook. Ik maak een hele andere overgang door. Niks moeten van jezelf : zo ver ben ik nog lang niet: ik wil fietsten, sporten etc. de lat ligt al zo laag voor mij. Straks naar een winkel en dan weer afwachten of ik niet duizelig ben vanavond of morgen. Gek word ik ervan. Een psycholoog kan hier ook niks aan doen die kan de duizeligheid niet weghalen. Dat komt en gaat (gelukkig). Hoe vaker het komt hoe meer ik er moedeloos en onzeker van word.

Vandaag gaat het dus beter heb het eruit geslapen denk ik.

Maar wat ik me afvraag: speelt je karakter geen rol? ben je van nature een optimist zal het makkelijker gaan of maakt dat bij jullie niets uit? Ik kan nog wel eens de zwarte kant zien doordat ik zo vaak uitval o.a. ik merk alleen dat ik daar nu veel moeilijker mee kan omgaan, erin blijven hangen is ook niet prettig, dus ik verzet me dan tegen die duizeligheid anders voel ik me een echte patient van 80 en niet van 53.

Ik heb nog nooit AD genomen en nu wel, sinds 2 maanden. Ben al weer gaan minderen op de laagste dosis want het zorgt er niet voor dat ik geen klachten meer heb, ga er ook heel raar van dromen, maar dan slaap ik tenminste! Met die rotkwalen van mij gaan sommige mensen al veel eerder aan de AD. Ik pas me al 20 jaar aan aan een grillige gezondheid. Uitputtend. Ik kan er dus slechter rustig bij blijven en dat moet nou juist wel. De cirkel doorbreken lees ik ook ergens: JA dat wil ik maar dat moet je zelf doen... Zoals gisteren valt er niks doorbreken ik kan weinig en het overvalt me als ik mijn bed uitkom. Ik ben dus niet ondernemend op dit moment, doe niks buiten de deur. (hooguit sporten als het gaat) Zit veel alleen ook. Eigen keuze dus. Dat is al een jaar zo.

"Je moet afleiding hebben" zeggen mijn vriendinnen... ze moesten me gisteren eens zien.. het is dan al heel wat dat ik eten kook etc. Monsterlijk is de overgang zo.
Ik ga door andere dingen, het gedicht van Franca is de spijker op de kop!

Heeft iemand van jullie ervaring met een psycholoog ik heb een afspraak staan, maar heb er eigenlijk geen zin in weer een paar nare dagen met piekeren en slecht slapen dat moet nu juist niet. Ze heeft het gehad over EMDR; ik heb er weinig vertrouwen in.

Te lang verhaal dit....

groeten allemaal en sterkte
Alphonsa



Daan
Berichten van Daan
Onderwerpen van Daan
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Daan » wo 17 nov 2010 12:34

Hoi Alphonsa,

Je vraagt je af of het verstandig is om naar een psych te gaan..., als ik je verhaal lees kan ik mijn verhaal er naast leggen en de vergelijking wijkt niet veel af van elkaar.

Weet je, ook ik had een lange periode van verzet, ik kon toch dit en ik moet dat toch kunnen maar het ging niet! Ook werd er bij mij van alles geroepen: ga aan de ad, ga naar een psych, ga afleiding zoeken etc. etc. Ik kon het niet en op een gegeven moment heb ik de druk van mezelf en daarna van de anderen eraf gehaald. Dit lichaam doet het anders in de overgang en menopauze dan andere lijven. En oh, wat was dat moeilijk maar wel noodzakelijk.

De hormonale verandering kan niet worden geregeld door therapie, ik denk dat men daar nog meer onrustiger van wordt, ik opper dit wel voorzichtig daar een ieder het toch zelf mag ervaren maar toch.

Het is een wrang en hard gelach dat sommigen behoorlijk zijn getroffen door de overgang en na de menopauze er niet veel beter op zijn geworden. Natuurlijk kunnen persoonsgebonden emoties en aanleg voor zaken versterkt worden na de overgang. Het leger van hormonen hebben zich teruggetrokken, de ondersteuning is dus weggevallen.

Mijn bescheiden mening is dat we het hier mee moeten doen..als het een dagdeel wel gaat, hoera,hoera en wanneer een periode niet, pas op de plaats.

De energie die je hebt, geef die uit aan eigen vermaak en niet aan verplichte bezoeken aan therapeuten. Dat gewroet in de geest is niet altijd nodig. De overgang en het ouder worden gaat toch wel door...

Groet Daan.



SaskiaP
Berichten van SaskiaP
Onderwerpen van SaskiaP
Menopauzejaar:
Leeftijd: 55

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door SaskiaP » wo 17 nov 2010 12:45

Alphonsa schreef:Maar wat ik me afvraag: speelt je karakter geen rol? ben je van nature een optimist zal het makkelijker gaan of maakt dat bij jullie niets uit? Ik kan nog wel eens de zwarte kant zien doordat ik zo vaak uitval o.a. ik merk alleen dat ik daar nu veel moeilijker mee kan omgaan, erin blijven hangen is ook niet prettig, dus ik verzet me dan tegen die duizeligheid anders voel ik me een echte patient van 80 en niet van 53.
Dat vraag ik me ook wel eens af, in hoeverre speelt je karakter en je invulling van het leven een rol...

Ik trek me vaak het leed van een ander aan maar kan ook goed afstand hierin nemen als het te ver gaat.
Ik ben altijd bezorgd geweest om het welzijn van mijn ouders en schoonouders, als hun niet goed gingen, ging het met mij ook niet goed. Idem dito voor mijn eigen gezin, als hun niet lekker gaan, ik ook niet. Ik heb een vrij druk leven i.v.m. mijn mooie downzoon, dus ik ben druk op een ander vlak. Ik werk daarom niet maar doe vrijwilligerswerk.
Ik ben heel optimistisch en realistisch van aard en praat of schrijf zaken makkelijk van me af. Mijn aard is vrolijk en humoristsch.
Maar o, wat heb ik echt een last van die overgangsverschijnselen.

Saskia



Alphonsa
Berichten van Alphonsa
Onderwerpen van Alphonsa
Menopauzejaar:
Leeftijd: 60

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Alphonsa » wo 17 nov 2010 13:23

@Saskia,

Je genen en je karakter hebben grote invloed denk ik;
Gevoelig voor het welbevinden van anderen.. Merk je dat anderen zich ook bekommeren om jouw welbevinden? Veel om handen heb je inderdaad met je downzoon zoals je het zo mooi omschrijft.
Ik ervaar dat alles snel teveel wordt, zelfs de meest normale dingen komen als een berg op mij af. Snel uit balans dat had ik nooit eerder zo. De overgang moet overgaan...

@Daan
Jij schrijft wat ik voel, dat wroeten ik denk dat ik het niet ga doen, voel me al beroerd als ik eraan denk en dat kan niet de bedoeling zijn.
Het is meer met het verstand denken dat je geholpen moet worden.

Bij mij is trouwens voorgesteld om juist niet veel te praten maar EMDR (i.v.m. de dood van mijn broer) geloof ik ook niet echt in zeg maar, zo'n eerste intake is dus toch praten en als ik me goed voel zou beter iets anders kunnen doen dan daar mijn energie daarin leggen wellicht.
Mijn man vindt het allemaal wel prima als ik me maar beter voel. Zelf zou hij er niet over piekeren om naar een psych te gaan....dank voor je reactie
Alphonsa



Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Gevoelens, emoties. Zo hoeft het voor mij niet meer.

Bericht door Lia » wo 17 nov 2010 14:34

Alphonsa schreef:Je genen en je karakter hebben grote invloed denk ik;
Hoi dames,

Het zijn echt niet mijn genen of mijn karakter die mij zo veranderen in de overgang.
Het zijn echt wel de hormonen die mijn gevoelswereld en belevingswereld zo overhoop gooien.
Door de hormonen die veranderen word ik naar diepere lagen in mezelf gebracht, die nieuw zijn, onbekend en niet altijd even aangenaam.
Hormonen spelen een hele grote rol bij hoe je dingen beleeft. En wat ik vroeger als normaal beleefde breekt mij sinds de overgang op. Alles gaat anders functioneren, ook in mijn hersenen worden nieuwe verbindingen aangelegd en oude afgebroken.
Zoals dat ook gebeurt in de pubertijd als je hormonen ervoor zorgen dat je hersenen ingericht worden op het doorgeven van leven en zoals in de zwangerschap de hormonen ervoor zorgen dat het moeder naar de voorgrond komt.

Neem alleen al al die vrouwen die hier schrijven, met allemaal verschillende karakters die vaak toch hetzelfde aan overgangsverschijnselen meemaken.

Lia



Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht