Ik blijf er maar mee zitten, ondanks hormoongebruik

Gaat de overgang wel gewoon door bij hormoontherapie? Kan ik toch klachten hebben? Stel hier je vragen daarover. Vind en vraag her- en erkenning.
Krist
Berichten van Krist
Onderwerpen van Krist
Menopauzejaar:
Leeftijd: 46

Ik blijf er maar mee zitten, ondanks hormoongebruik

Bericht door Krist » ma 12 mei 2014 14:52

Hallo dames,

Ik lees al geruime tijd mee op dit forum, en ja heel veel verhalen zijn herkenbaar. Ik voel mij dan ook een beetje gerustgesteld dat ik niet langzaamaan gek aan 't worden ben.
Toen ik enkele maanden geleden mijn moed bij elkaar raapte en bij de huisarts langsging (ook vrouw en van mijn leeftijd), werd ik wel gehoord maar niet echt begrepen. Een beetje meewarrig werd er mij aangestaard "ik was immers nog te jong, ik nam al een hormonenpil die de klachten zou moeten onderdrukken, ik had mss. teveel stress of was ik een beetje depri ?".
Tja, ik voelde mij zo'n sukkel toen ik buitenwandelde met een doosje antidepressiva, dat thuis prompt in de vuilbak belandde.

Ik voel me erg alleen, ook al zijn manlief en onze 2 puberzonen best lief, ze snappen meestal niet wat er aan de hand is. Als ik met vriendinnen of familie mijn overgangsklachten aankaart, worden die vaak weggelachen of krijg ik te horen dat ik gewoon zo ben.
Ik heb het gevoel dat ik een stuk van mezelf ergens onderweg verloren ben, en vraag me af of ik mij ooit nog zoals vroeger zal voelen.
Ogenschijnlijk is er niets met me aan de hand voor de mensen om me heen, maar het vreet aan mijn zelfvertrouwen en ik ben sneller door gebeurtenissen uit mijn lood geslagen.

Wat niet helpt, is dat ik mij al jaren - na het overlijden van mijn vader - inzette voor mijn familie en dat ik nu "bedankt" wordt voor bewezen diensten.
Mijn vertrouwen in het oprechte en goede van mijn medemens is ver zoek.
Ik vind troost bij mijn gezin, poezekindjes en kippetjes.
Hoe slaan jullie je er doorheen, wat geeft jullie een goed gevoel ? Tips uiteraard altijd welkom ! :)

Krist

Pee
Berichten van Pee
Onderwerpen van Pee
Menopauzejaar:
Leeftijd: 55

Re: Ik blijf er maar mee zitten, ondanks hormoongebruik

Bericht door Pee » ma 12 mei 2014 15:20

Beste Krist,

Ik ben zo'n niet jaar verder/ouder en in die 10 jaar is er veel gebeurd! 10 jaar geleden zat ik midden in een reorganisatie op mijn werk en kreeg ik een burn-out!!!
Ik was moe, had geen energie om de meute te motiveren!
Ik slikte toen ook hormoonpillen, die mocht ik ineens niet meer van de huisarts, maar heb ze toch nog 2 jaar geslikt. Na het stoppen werd ik gillend gek, dus kreeg ik ad, die belandde dus ook in de vuilnisbak!
Mijn huwelijk ging eraan en zo vorderde de overgang!

Vele kilo's zwaarder, vele slechte en ook goede dagen verder, nog steeds min of meer regelmatig ongesteld, wanneer houd dat eens op?
Nu weer een reorganisatie en word ik uit mijn functie gezet als plaatsvervangend teamleider en dat is helemaal niet goed voor mijn zelfvertrouwen.
Ik loop al rond met het idee dat iedereen boven de 50 afgeschreven is en zo het afvoerputje van de samenleving in kan, werken tot minimaal 67 of de bijstand in op je ouwe dag, daar maak ik me zo vreselijk druk/boos over!
Mijn overgang is nog lang niet afgelopen vrees ik.

Wat ik nodig heb om me goed te voelen is waardering, bevestiging dat ik dingen goed doe, want ik heb nu het idee dat ik niks meer goed kan doen!
Ik wil graag iets betekenen, maar nu hebben ze de ziel uit mijn functie gehaald en ik voel me zo leeg. Ik wil niet weer een burn-out, maar na 30 jaar mijn werk goed te hebben uitgevoerd voel ik me nu vreselijk aan de kant gezet en dat kan ik nu in deze tijd helemaal niet aan, zucht....

Sorry dat ik mijn verhaal onder jou topic zet Krist, maar het floept er zo uit!
Ik had nooit gedacht dat ik op mijn "ouwe" dag me druk zou moeten maken over mijn werk, als ik maar mijn best doe dan komt/blijft het goed, maar dat vertrouwen is me afgepakt en het lijkt wel of de grond onder me wegglipt!

Het heeft niets met de overgang te maken, maar met de vreselijk harde maatschappij. Hoe ik er me om ga heeft wel met de overgang te maken, en voel me aan de kant geslingerd!
Het antwoord op jou vraag, ik heb waardering nog, ik wil iets zijn, iets betekenen en dat mis ik nu, en ik kan er niet goed mee omgaan.

Groet Petry

Lee64
Berichten van Lee64
Onderwerpen van Lee64
Menopauzejaar:
Leeftijd: 54

Re: Ik blijf er maar mee zitten, ondanks hormoongebruik

Bericht door Lee64 » ma 12 mei 2014 17:56

Hallo

Je klinkt alsof je je weg hier wel kan vinden Krist. Goed dat je je niet af hebt laten schepen met AD. Veel lezen hier, uit de vele berichten de dingen halen waar je wat aan hebt en mee verder kunt en rustig aan doen dat zijn mijn tips voor nu.

vr gr lee

Lia
Berichten van Lia
Onderwerpen van Lia
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Ik blijf er maar mee zitten, ondanks hormoongebruik

Bericht door Lia » di 13 mei 2014 00:47

Krist schreef:Ik heb het gevoel dat ik een stuk van mezelf ergens onderweg verloren ben, en vraag me af of ik mij ooit nog zoals vroeger zal voelen.
Dag Krist,

Als ik je verhaal lees dan denk ik: Sja dat is ook het enige gevoel zo'n beetje wat overblijft als je je niet de erkenning krijgt die je nodig hebt en niet de waardering krijgt waarop je hoopte en die je ongetwijfeld ook verdient.

Niet alleen het vertrouwen in het oprechte en goede van je medemens raakt er door zoek, maar evengoed het vertrouwen in jezelf krijgt het dan te verduren: "zal ik me ooit nog wel voelen als vroeger"

Daar sta je dan. Helemaal alleen met dat gevoel en al die vragen. En dan toch nog de moed en de kracht hebben om niet te slikken wat je in je hart niet wilt en vast te houden aan jezelf.

"Zal ik me ooit nog zo voelen als vroeger?"
Hoe vaak is ook bij mij die vraag niet voorbij gekomen.
De overgang heeft me in de loop van de jaren het antwoord gegeven.
Ook al zal ik me nooit meer voelen als vroeger (ik zou het ook niet meer willen) er bleek genoeg voor in de plaats te komen aan ander gevoel waar ik veel blijer mee ben.

Je vindt je weg wel, dat ben ik met Lee eens
Vertrouw op jezelf meis, en op je overgang. Het proces, hoe chaotisch ook, zal je dan telkens een stapje verder brengen. Soms weer ff stukje terug en dan weer vooruit, met pieken en dalen, met horten en stoten.
Vertrouw op jezelf en je eigen overgang!

Groet
Lia

Terry
Berichten van Terry
Onderwerpen van Terry
Menopauzejaar:
Leeftijd: 55

Re: Ik blijf er maar mee zitten, ondanks hormoongebruik

Bericht door Terry » di 17 jun 2014 08:56

Beste Krist,

Als jij dat gevoel hebt dan is dat waar voor jou. Je zal een heel nieuwe weg lopen en het zal beter bij je passen.

Mijn overgang begon ook met mijn ik die wegviel. Ondertussen ben ik al een stuk veranderd en ontdekte ik dat ik een heel gevoelig iemand ben. En door de overgang ben ik gaan beseffen dat niemand mij kan helpen, begrijpen (dat hoeft zelfs niet) of zelfs horen. Ik kon bij niemand, letterlijk niemand, terecht. Ben alleenstaande moeder met dochter die ook in puberteit zit en heb enkel mezelf. Daar ben ik nu toch zo dankbaar voor, want zo leerde ik dat ik mijn zwakke kant als kracht kon zien en gebruiken.

Mijn oude ik was mijn sterkte, zeker weten, maar mijn zwakke, kwetsbare gekwetste ik die leerde ik kennen en vertrouwen.
Ik vermoed dat je zeker jouw oude zelf weer zal voelen, na jouw overgang want daar dient die voor volgens mij. Onze vrouwelijke kwetsbare kant moest veel te veel op de achtergrond. Kijk naar de maatschappij, daar is geen plaats voor zachtheid of kwetsbaarheid en dat al van in de kindertijd. Ik kan me daar behoorlijk over opwinden maar ja, het verandert natuurlijk niets, tenzij wij vrouwen nu eindelijk onze vrouwelijke krachten (onze natuurlijke zachtheid dus) eens ten volle gaan benutten. Ik doe het in elk geval overal, men begaapt me alsof ik van een andere planeet kom, kan me niet schelen, het is mijn leven, mijn kracht en ik voel me er beter bij.
Ik wens je veel uithoudingsvermogen.

groeten,
Sofia

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 59

Re: Ik blijf er maar mee zitten, ondanks hormoongebruik

Bericht door Wiske » di 17 jun 2014 09:48

Lia schreef:Ook al zal ik me nooit meer voelen als vroeger (ik zou het ook niet meer willen) er bleek genoeg voor in de plaats te komen aan ander gevoel waar ik veel blijer mee ben.]
Hoy dames,

Ik hoop het zo Lia, dat er weer een gevoel komt waar ik innerlijke rust en geluk in vind.
Want al 5 jaar wakker worden met het gevoel "dit is niks" zo wil ik niet verder en diep ongelukkig en eenzaam, nee dat hoeft voor mij niet.

Ik ben volop op zoek naar iets voor mezelf omdat leeg gevoel op te vullen.

grtjes
Wiske

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht