Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Vaak worden belangrijke (vriendschaps)relaties die je hebt flink door elkaar geschud. Je voelt behoefte aan meer wederkerigheid en gelijkwaardigheid.
Begrip en steun vanuit je (directe) omgeving zijn niet altijd aanwezig.
Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » di 26 aug 2014 10:21

Dank je wiske..

Ja, misschien moet ik ook maar een hond nemen. Krijg ik meer respect van dan van mijn kinderen. Maar weet je.. ik zou het niet kunnen opbrengen..
Nu nog eens voor een hond zorgen??

Jij ook, heel veel sterkte Wiske,
we moeten dingen voor onszelf zoeken, maar alles wat erbij komt, zelf voor mezelf, is soms nog teveel. Het gaat hopelijk wel over, voor ons allemaal.
God wat heb ik die periode in mijn leven zwaar onderschat...

Marie

Janet
Berichten van Janet
Onderwerpen van Janet
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Janet » di 26 aug 2014 10:43

Hey Wiske,

Dat met dat hondje dat ben ik, en raad eens, ik heb inmiddels een hondje, een zwervertje, piepklein en aanhankelijk. Precies zoals ik me voel in deze tropenjaren. Het hondje was al dagen aan het zwerven bij het bedrijf van mijn oudste zoon, zo ontredderd en de weg kwijt. Mijn restant zorghormonen kwam meteen in actie. Voorlopig doet het mij goed om als 'gastouder' te fungeren. En mijn (achterlijke) doemgedachte van een eenzaam strompelend oud vrouwtje achter de rollator met hondje is even naar de achtergrond geschoven, sterker, ik voel me jong als ik wandel en heb zelfs wat aanspraak met voorbijgangers.

En Marie, ook mijn kinderen zetten zich gigantisch af tegen mijn verandering. Ook hier botst het dagelijks maar voor hen is het ook niet evident dat mama is veranderd. Daar kunnen ze niet mee overweg en ze zijn het niet gewoon. Zoek de conflicten niet op, kost je teveel energie. Laat het huishouden maar even voor wat het is en gebruik de kracht voor jezelf. Er zullen vast weer betere tijden komen.

Sterkte en groetjes
Janet

Hildje
Berichten van Hildje
Onderwerpen van Hildje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 55

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Hildje » di 26 aug 2014 15:01

Hoi Marie,

vind het toch wat tegenstrijdig hoor ,, je hebt niet graag het lege nestsyndroom, maar ook niet graag je ''niks doende ' dochter thuis.

mss moet je er toch is komaf mee maken !

Mijn 15 jarige dochter durft ook wel is de rebel uittehangen, heb voorlopig haar zakgeld stopgezet :P

ze is al een stuk liever! :lol: :lol:

Succes! laat niet over je heen lopen hoor!
Hilde

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » di 26 aug 2014 22:38

Hallo dames,

het IS ook heel tegenstrijdig Hildje... Ik weet inderdaad niet wat ik liever heb.. Een leeg nest of een dochter die hele dagen zit te smoelen in de zetel en het haar teveel is als je haar iets vraagt??? Moeilijke keuze toch? voor mij althans! Weet echt niet wat me nu gelukkiger zou maken.

Marie

Joosje
Berichten van Joosje
Onderwerpen van Joosje
Menopauzejaar:
Leeftijd: 61

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Joosje » wo 27 aug 2014 00:21

Beste Marie,

Je hebt het echt behoorlijk zwaar zo, heel lastig. Wat ik lees is dat je eigenlijk al middenin het ' lege nest' syndroom zit. Je kinderen kunnen dan wel lijflijk thuis zijn, maar je bent ze eigenlijk voor jouw gevoel al 'kwijt' .
Je rent je rot, slooft je uit voor hen en je krijgt voor je gevoel stank voor dank. Dat is keihard, dat trapt op je ziel, natuurlijk doet dat hartstikke pijn. Dat is niemand waard. Dat is respectloos.

Misschien moet je toch heel nodig en duidelijk jouw grenzen en de regels waar zij zich in Jouw huis aan hebben te houden geven. Leer hen dat een moeder meer is dan iemand die maar heeft te rennen voor de wensen van haar kinderen.
Ik heb het gevoel dat je kinderen haarfijn aanvoelen dat jij bang bent om ze kwijt te raken, misschien spelen ze het wel onbewust uit. Zeg hen dan ook als je die regels aangeeft dat je daar bang voor bent, maar dat dat geen reden mag zijn om ze respectloos om te laten gaan met jou. Dat je altijd voor ze klaar wilt staan, maar niet als sloof maar als moeder.
Laat je kracht zien en je liefde. Nu ga jij er aan onder door en raak je ze toch steeds meer kwijt. En je raakt nu ook nog steeds verder jezelf kwijt.

Marie, door voor jezelf te kiezen leer je je kinderen ook zoveel meer voor later, een voorbeeldfunctie, dat is ook belangrijk. En vraag hulp, praat eens met de huisarts, of een gezinsconsulent of iemand, zij kunnen een luisterend oor bieden, en jou de weg laten kiezen die het dichtst bij jou past. Het klinkt zo makkelijk om er van buitenaf op te reageren, maar ik weet hoe ongelooflijk moeilijk dit voor je is. Ik wens je heel veel wijsheid en vooral ook kracht toe,

Groet,
Joosje

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » zo 31 aug 2014 10:04

Heel erg bedankt Jooske,

ik lees en herlees jouw bericht, en ook alle andere dames. Door jullie te lezen gaat het precies toch iets beter met mij.. Ik moet hen inderdaad respect leren en door altijd klaar te staan en hun grillen in te willigen zal dat niet lukken. Ze zijn het ook zo gewoon om geen respect te hebben voor mij, door hun vader, mijn exman, die dat nooit gehad heeft en hun zwaar opzet tegen mij. Ik tracht dan het tegendeel te bewijzen, dat is wel een goede moeder ben enzo, maar dat ontploft in mijn gezicht natuurlijk.
Bedankt voor julle steun... Ik heb hier echt veel aan..

Marie

Bloembij
Berichten van Bloembij
Onderwerpen van Bloembij
Menopauzejaar:
Leeftijd: 56

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Bloembij » zo 31 aug 2014 11:00

Hallo Marie,

Heel herkenbaar. Dan denk ik maar het zijn pubers, ze begrijpen er niets van. Ik heb ook een zoon van 17, die in de vakantie mij het leven zuur heeft gemaakt. Hij lag op de bank met oordopjes op, starend naar zijn iphone. Hij ziet niets aan mij dus ik ben weer in staat alles te doen. Hij en ook mijn man moesten eens weten hoe ik me vanbinnen voel. It is a men's world.

Gr,
Bloembij

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » ma 01 sep 2014 07:27

Juist Bloembij,

dat is het.. Ik ben niet ziek of zo, dus ze zien inderdaad niets aan mij, maar ze weten niet hoe we ons van binnen voelen. En als ik dan toch iets durf te zeggen hoe ik me vanbinnen voel, uiteraard mede door die overgang, tja, dan ben ik "zwak", vinden ze me zielig en dan lachen ze me nog meer uit en staren ze nog meer naar hun iPhone languit op de zetel, en voel ik me nog eenzamer.

Marie1

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 59

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Wiske » ma 01 sep 2014 08:35

Hoy dames,

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden zei mijn moeder altijd.
Het is niet verkeerd om te laten weten wat je denkt of voelt.

En misschien zelfs, hoe pijn het je ook doet, ze zelf een tijd te negeren en links te laten liggen.
Misschien een ideetje om hun gedrag eens te copieren zodat ze merken hoe leuk en aangenaam gezelschap ze zelf zijn.

Bij mij zijn ze allemaal buiten en druk, druk, druk zodat ze geen tijd hebben om naar huis te komen. Ik mis ze enorm.

grtjes
Wiske

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » ma 01 sep 2014 11:08

Hallo

ja, dat is vreselijk Wiske, dat je kinderen het zo "druk druk druk" hebben en geen tijd hebben voor jou, net nu je in deze fase zit.. dat vind ik heel triest voor jou. Ik begrijp je goed hoor Wiske.. sterkte..

Marie1

Vivi
Berichten van Vivi
Onderwerpen van Vivi
Menopauzejaar:
Leeftijd: 57

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Vivi » di 04 nov 2014 18:20

Hallo,

Bezoek dit forum voor het eerst en wat ik hier lees komt me zo bekend voor.
Ik heb zelf drie volwassen kinderen die allemaal uit huis zijn. Mijn twee dochters zijn 31 en bijna 33 jaar en hebben zelf kinderen. Mijn jongste, een zoon bijna 26 nog geen kinderen. Zowel met mijn oudste dochter als met mijn jongste ben ik al regelmatig gebotst. Ik hou van mijn kinderen, maar ik laat me niet als voetmat gebruiken door hen en dat maak ik hen ook duidelijk. Mijn middenste dochter een verpleegster van beroep had dit meteen begrepen. Ik heb met haar nooit die hooglopende ruzies gehad die ik al gehad heb met mijn oudste en jongste kind.
Die kunnen zich zo ondankbaar en onbeschoft opstellen, dat mijn zekering springt terplekke.
Ze proberen op mijn schuldgevoel te werken en mij emotioneel te chanteren.
Dit doen ze dan met mij een slechte moeder te noemen en in de slachtofferrol te kruipen en maandenlang niets van zich te laten horen.

Ik heb hier al heel veel pijn en verdriet door gehad, maar ben tot de conclusie gekomen dat ze volwassen zijn en de verantwoordelijkheid moeten nemen voor de gevolgen van hun gedrag : nl. dat ik mij als moeder tot het diepste gekwetst voel en dat ik slecht gezind ben op ze omwille van hun ondankbaarheid en onbeschoftheid. Ik heb een grens aangetoond en ja, ik was bang dat mijn kinderen niet meer naar me toe zouden komen. Ze hebben me ook maanden genegeerd.
Dat is dus de emotionele chantage: ze geven mij een slecht gevoel, zodat ik doe wat zij willen en ik gedraag hoe zij willen. Als ik hieraan toegeef verlies ik mezelf omdat ik mijn persoonlijke grens niet mag stellen en ik over me heen moet laten lopen.
Ik vond dat dit niet kon en heb dus duidelijk aangegeven dat ik het niet pikte.
Ik heb ook getwijfeld aan mezelf op zulke momenten omdat ze niets meer van zich lieten horen. Maar uiteindelijk heb ik volgehouden en zijn ze tot inzicht gekomen.
Mijn dochter kwam met een bloemetje en een sorrykaartje eraan en mijn zoon is al aan het terugkrabbelen. Hem heb ik gisteren nadat hij niet op mijn oproepen reageerde en de telefoon heeft dichtgegooid terwijl ik aan de lijn was, eens gezegd dat ik het niet pik van mijn kinderen dat ze onbeschoft en ondankbaar zijn. ik heb hem gewoon koel medegedeeld indien hij mij niet met respect en beleefdheid behandeld zoals het hoort, ik hem veel geluk toewens in zijn verdere leven, maar dat hij bij mij niet meer moet aankomen.
Gewaagd? Natuurlijk, maar dit werpt zijn vruchten af. Niets is zo sterk als de band tussen moeder en kind, heb ik ondervonden.
Uiteindelijk komen ze op hun stappen terug als ik mijn grenzen duidelijk aangeef en goed bewaak. Sommigen wachten jaren en andere maanden tot ze tot inzicht komen, maar ze komen terug.
Ik moei me ook niet in hun leven, ze kunnen raad krijgen en ze doen ermee wat ze willen. Ik heb recht op een eigen leven en dat ga ik ook genieten. Het heeft mij jaren gekost en veel tranen om tot dit punt te geraken, maar ik ben er.
Wij zijn toch meer als alleen maar moeder toch ? We hebben toch recht om te genieten, ook al maken de volwassen kinderen er een zootje van in hun eigen leven. ;)

Groetjes
Viviane

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 59

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Wiske » wo 05 nov 2014 09:15

Hoy Vivi,

kinderen kunnen toch echt, niet op je hart,maar door je hart trappen he
Mijn leven heb ik voor hen gegeven en ik verwacht er geen dankbaarheid voor terug.
Dat was mijn eigen beslissing.
Maar een beetje warmte en respect is toch niet zoveel gevraagd.

Mijn oudste komt al bijna twee jaar niet thuis door omstandigheden.
Hij gelooft zijn eigen waarheden. Zo bestaan er mensen.

Niet erg als hij zo wil leven maar hij wil mij dingen laten geloven die ikzelf anders gezien heb. Niet door verhalen van anderen maar zelf ondervonden.

Het heeft mij al heel veel verdriet gekost en mijn gezondheid lijdt eronder.
Ik heb moeten leren loslaten. Iedereen in mijn omgeving werd ongelukkig.

Ik heb alle stappen genomen die ik kon. Voor mij is het op. Hij is altijd welkom. Het blijft mijn kind. En ik mis hem verschrikkelijk want het was ook mijn beste vriend.
Zeker nu die donkere feestdagen er weer aankomen is er in mijn hart een erg gewond plekje.
Hij heeft met niemand van ons gezin contact omdat hij ook zijn broers gekwetst heeft.
Enkel met mijn broer. Maar ik vraag er niks over. Het doet veel te veel pijn.

Hij weet waar we wonen. Mijn telefoonnummer is nog steeds dezelfde. Het is hier nog altijd zijn thuis.
Ik wacht...

En toch zou ik opnieuw kiezen voor kinderen. Ze kunnen ook zoveel warmte delen.

grtjes
Wiske

Vivi
Berichten van Vivi
Onderwerpen van Vivi
Menopauzejaar:
Leeftijd: 57

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Vivi » wo 05 nov 2014 11:36

Beste Wiske,

Dat hebben die van mij ook geprobeerd. Ze denken dat het normaal is dat we hun tekorten opvullen als ze volwassen zijn en dat ze niet meer beleefd moeten zijn en hun ouders met respect moeten behandelen, als die hun eigen leven terug leiden.
Zeg je er iets van is het oorlog en breken ze je af tot op de grond en heb je voor hun blijkbaar niets goed gedaan enz... Mijn dochter heeft zelfs eens gezegd dat ze liever geen moeder heeft dan zo een als ik. Pijnlijk toen!
Ik heb dat met de tijd naast mij neergelegd en hun het leven een les laten leren.
Ik heb mijn leven ingericht voor mezelf. Ik amuseer mij, ga shoppen, op uitstap, heb vier hondjes waar ik veel liefde van krijg, onvoorwaardelijk.
Die zijn iedere dag super blij als ze me zien en dankbaar als ze lekkers van me krijgen.
Ik heb een goede echtgenoot die me steunt, want zijn kinderen uit vorig huwelijk, hebben ook een paar keer lelijk met hem omgesprongen.
Hij begrijpt het dus.
Ze zien dat hun emotionele chantage niet werkt en komen op hun sokken af.
Ik zei altijd tegen mezelf : ik kan ertegen en op de duur kon ik er tegen, het ging iedere dag beter.
Als men niet oppast en goed voor zichzelf zorgt, wordt men er inderdaad ziek van.
Niet doen dus, we hebben recht op een eigen leven.
Vroeger voelde ik me altijd schuldig als ik iets leuks deed en wist dat mijn dochter weer eens rood stond op haar rekening en zich niets kon permitteren.
Nu kijk ik er anders tegenaan, ze moet maar budgetteren en zien dat er wat over is om leuke dingen te doen ipv bij zielig te doen en om geld te vragen.

Groetjes

Viviane

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » do 20 nov 2014 18:19

Wiske en Vivi,

Ik herken me zo goed in jullie verhalen, het lijkt wel of ik ze kon geschreven hebben.
Het is het pijnlijkste dat er is dat mijn eigen volwassen kinderen mij op die manier behandelen. Ik zie er ook verschrikkelijk van af, maar tracht ook meer en meer mijn eigen leven te leiden, hoe moeilijk ook.
Ik had nooit gedacht vroeger dat mij dit zou overkomen met mijn eigen vlees en bloed, waar ik altijd zo voor gezorgd en onvoorwaardelijk van gehouden heb.
Ik ben soms heel jaloers als ik andere dochters met hun mama's zie omgaan, dan pikt dit toch wel een beetje. Dan kom ik thuis en begin stil te huilen, maar heb al zeeën gehuild, het lost niets op. Het lucht wel op.

En elke dag verder gaan, stap voor stap. En hopen dat ik mijn kleinkinderen ga zien, als ik er ooit heb, maar besef ook wel dat deze enkel bij mij gedropt zullen worden als ze mij nodig hebben...
Het is wat het is, maar het is pijnlijk.. Ik ben niet meer het belangrijkste in hun leven, en daar kan ik me uiteraard bij neerleggen, maar ik ben gewoon totaal overbodig in hun leven geworden, ze houden meer van de hond die ze uitgelaten knuffelen en aaien, en mij zeggen ze zelf geen goeie dag...
Tja... ik wens ons veel sterkte, en moed, en een eigen leven toe.

Marie

Wiske
Berichten van Wiske
Onderwerpen van Wiske
Menopauzejaar: 2009
Leeftijd: 59

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Wiske » wo 26 nov 2014 09:08

Hallo Marie,

Ja en in deze dagen rond de feestdagen vind ik het extra moeilijk.
En toch is het voor mezelf beter van zelf geen contact te zoeken.
Ik ben achteraf zo ziek van verdriet dat het beter is om stilletjes verder te gaan zoals het nu is.

En inderdaad leren gelukkig te zijn alleen met mezelf.

Ook voor jou veel sterkte bij de feesten in december

groet
Wiske

Marie1
Berichten van Marie1
Onderwerpen van Marie1
Menopauzejaar: 2012
Leeftijd: 54

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Marie1 » do 27 nov 2014 09:32

ik leef heel erg met je mee Wiske...

Het moet ontzettend pijn doen dat je kinderen het druk druk druk hebben altijd en geen tijd voor jou hebben... Zeker met de feestdagen.
Er zijn ook jaren geweest dat ik alleen zat met de feesten, en mijn kinderen zelfs niet de moeite namen om mij eens te bellen zelfs...
En als ik hen dan toch contacteerde, voelde ik me nog slechter... Ik weet niet wat beter is eigenlijk, of ze nu thuis zitten met hun vreselijkste grillen mij constant vernederend, of als ze nu allemaal het huis uit zouden zijn, en dat lege nest gevoel dat mij overspoelt en kinderen die nooit tijd hebben... Ik denk persoonlijk dat onze kinderen niet beseffen hoe vreselijk het is voor ons...
Ik had dit nooit verwacht als ze klein waren, ze hingen zo aan mijn rokken, ze waren zoooo lief...
Heimwee naar die tijden toen alles nog goed ging... Zoveel heimwee naar iets dat nooit terugkomt.. Ik voel me nu al een last voor hen, wat gaat dat zijn als ik stokoud ben?? ik mag er niet aan denken.. En ja, ik word echt jaloers op vrouwen die zo een ongelofelijke goede band met hun volwassen kinderen hebben... Waarom zij? en waarom ik niet?? Maar dan verval ik weer in mijn slachtofferrol, en dat is niet goed, en dat helpt me geen steek vooruit, ik word er alleen maar droever van... god, wat is dit toch allemaal moeilijk en helemaal niet zoals ik het me had voorgesteld..... sterkte voor ons..

Marie

Florence
Berichten van Florence
Onderwerpen van Florence
Menopauzejaar:
Leeftijd: 65

Re: Geen waardering door mijn jong volwassen kinderen

Bericht door Florence » do 04 dec 2014 22:35

Hallo dames,

Ik herken dit gedrag van mijn toen puberdochters. vreselijk vond ik dat.
Dochters die nu op zichzelf wonen, mij meer en meer gaan respecteren in wat ik doe en gedaan heb

denk dat het een beetje bij het afzetten van dochters tegen moeders is (doen ze w.s. niet bij vader) maar je hebt wel je grensen te trekken, welk gedrag je wel of niet accepteerd, daar vragen ze om, eigenlijk respect voor jezelf, want dat toon je door een grens naar hun toe te trekken, en je niet als hun voetveeg, verbale uitlaatklep of werkster te laten gebruiken.
ze testen je uit, buiten doen ze w.s. anders.

is het ook zo, dat de dochters je uittesten op je eigenwaarde ? tot hoever ze kunnen gaan ?
was sich liebt das neckt sich

als jij achter het huisvrouw/moeder zijn staat, is dat ok en dit is een van de meest onderschatte en ondergewaardeerde taken in de wereld.
daar zullen je dochters later ook achter komen als ze moeder zijn en kwamen wij ook later achter, nog niet op die leeftijd.

zowiezo lees ik dat je a.h.w. krom ligt voor ze, uit angst ze niet te verliezen

en tja, dan krijg je een soort (onbewust) machtspel, als jij laat merken hoe gevoelig je bent voor hun woorden en gescheld, blijk geeft dat je bang bent ze weer te verliezen, ze naar hun vader gaan bijv. dan weten ze je zwakke plek te raken en te gebruiken
ze is toch bang dat ze ons kwijt kan raken, dus ze doet wat wij willen

dit is een proces van gescheiden ouders mee te maken hebben., hoort niet perse bij de overgang.

Ik zou zeggen, blijf jezelf waarderen in wat je doet, laat wat je dochters zeggen aan je voorbij gaan, geef ze een boksbal of zo om hun agressie op te uitten
maar houd ook ruimte voor jezelf, oftewel je eigen space en word geen slaaf van je dochters. baken goed je eigen grensen af en ga leuke dingen doen alleen voor jezelf
Trek je zowiezo niet aan wat je dochters van je zeggen, het zegt meer over hun
Of je gooit het roer volledig om, de daad bij het woord stellen, ok , vind je het ondergewaardeerd werk, doe het dan maar zelf, doei !
en jij gaat weg, leuke dingen doen of vrijwilligerswerk, wat jou positieve energie geeft
Laat ze zelf maar strijken, wassen, eten koken etc.

En als ze weg lopen, tja wat heb je liever, een huis vol met asociale/ onrespectvolle pubers die je uitschelden voor alles, je grensen verkennen !
Of gewoon een gezellige ruimte met respect en waardering voor jezelf, waar jij je goed voelt
pubers, dochters, praat mij er niet van
maar later, later zeggen ze, mam je hebt het goed gedaan.

Florence

Plaats reactie
  • Vergelijkbare Onderwerpen
    Reacties
    Weergaves
    Laatste bericht